Άγιος Σεραφείμ, ο Ιερομάρτυρας του Φαναρίου

Στη μαρτυρική του τελείωση οι Τούρκοι τον σούβλισαν, επειδή αρνήθηκε σταθερά να αλλαξοπιστήσει και να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη του. Λίγο πιο πριν του είχαν κόψει τη μύτη, μα εκείνος έμενε ακλόνητος μπροστά στον κριτή και στα φοβερά βασανιστήρια. Ο νέος αυτός Ιερομάρτυρας γεννήθηκε στο μικρό χωριό Μπεζούλια της επαρχίας των Αγράφων, σε χρόνια δύσκολα για το γένος.

Οι γονείς του, ο Σωφρόνιος και η Μαρία, ήταν άνθρωποι θεοσεβείς και τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού και αγάπη στην Εκκλησία. Από μικρός αγάπησε τη μοναχική ζωή και αναζήτησε τόπο για να αφιερωθεί στον Χριστό με όλη του την ψυχή. Έτσι έφτασε στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου, που οι ντόπιοι την έλεγαν Κορώνα ή Κρύα Βρύση, ψηλά στα βουνά της Θεσσαλίας.

Εκεί επιδόθηκε με ζήλο στην άσκηση της αρετής, στην προσευχή, στη νηστεία και στην υπακοή των πατέρων. Η ταπεινή πολιτεία του τον ανέδειξε σύντομα σε πρότυπο μοναχό μέσα στην αδελφότητα της μονής. Για την ασκητική του ζωή και τη φρόνηση που τον στόλιζε, οι πατέρες τον εξέλεξαν ηγούμενο της κοινοβιακής αυτής Μονής.

Η φήμη της αρετής του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της μικρής αδελφότητας και έφτασε ώς τα πιο μακρινά χωριά. Λίγα χρόνια αργότερα τον χειροτόνησαν Αρχιεπίσκοπο Φαναρίου και Νεοχωρίου, μια εκκλησιαστική επαρχία με βαρύ ποιμαντικό φορτίο. Ποίμανε το λαό του με αγάπη πατρική, στηρίζοντας τους χριστιανούς μέσα στη σκληρή δουλεία της οθωμανικής κυριαρχίας.

Εκείνη την εποχή ο Μητροπολίτης Λαρίσης Διονύσιος ο Φιλόσοφος ξεσήκωσε επανάσταση ενάντια στους Τούρκους κατακτητές. Ο άγιος Σεραφείμ κατηγορήθηκε ότι έλαβε μέρος σε αυτό το απελευθερωτικό κίνημα του υπόδουλου γένους. Οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον πείσουν να αρνηθεί τον Χριστό.

Του υποσχέθηκαν τιμές και αξιώματα, αν δεχόταν να ασπαστεί τη θρησκεία του Μωάμεθ. Ο άγιος όμως απάντησε σταθερά πως η πίστη του στον Χριστό δεν αλλάζει με υλικά αγαθά ή φόβους. Οι Αγαρηνοί, βλέποντας την ακλόνητη στάση του ιερομάρτυρα, εξαγριώθηκαν και άρχισαν να τον βασανίζουν με σκληρότητα.

Όσο περνούσε ο καιρός, τα μαρτύρια πλήθαιναν, μα ο γενναίος ιεράρχης δεν λύγιζε ούτε για μια στιγμή. Με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό υπέμενε καρτερικά πόνους που ξεπερνούσαν κάθε ανθρώπινη αντοχή. Οι δήμιοί του προχώρησαν τότε σε μια φρικτή πράξη και του έκοψαν τη μύτη μέσα στις ανακρίσεις.

Τον παρουσίασαν πολλές φορές στον κριτή, ελπίζοντας πως ο πόνος και ο φόβος θα τον έκαναν να αλλαξοπιστήσει. Ο άγιος όμως κάθε φορά ομολογούσε τον Χριστό με την ίδια καθαρή και αδιάσειστη πίστη της παιδικής του ηλικίας. Στις τέσσερις Δεκεμβρίου του χιλίου εξακοσίου ενός μετά Χριστόν τον οδήγησαν στον τόπο της μαρτυρικής του τελείωσης.

Εκεί τον σούβλισαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, χαρίζοντάς του τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Έτσι ο ταπεινός μοναχός των Αγράφων έγινε ισάξιος των αρχαίων μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Ο σοφός διδάσκαλος Χριστοφόρος ο Προδρομίτης συνέθεσε αργότερα Κανόνες σε όλους τους οκτώ ήχους προς τιμήν του.

Έγραψε επίσης προσόμοια και ιδιόμελα, που τυπώθηκαν μαζί με την Ακολουθία του αγίου ιερομάρτυρα. Η τίμια και άφθαρτη κεφαλή του φυλάσσεται σήμερα στη Μονή της Παναγίας Κορώνας στην Καρδίτσα. Είναι ο ίδιος τόπος όπου ο άγιος είχε ζήσει ως ταπεινός μοναχός και αργότερα ως ηγούμενος της αδελφότητας.

Έτσι επέστρεψε στο μετάνοιό του, αυτή τη φορά ως νικητής και στεφανηφόρος του Χριστού. Η παρουσία της τιμίας κεφαλής στο μοναστήρι της Κρύας Βρύσης αποτελεί ένα διαρκές και ζωντανό θαύμα του Θεού. Παρά τις κακοποιήσεις και τις κακουχίες που υπέστη ο άγιος κατά το μαρτύριό του, η κεφαλή του διατηρείται μέχρι σήμερα με τρόπο θαυμαστό.

Καλύπτεται ακόμη από το δέρμα της, αν και σε ορισμένα σημεία οι πιστοί έχουν αποσπάσει μικρά κομμάτια για ευλογία και φυλαχτό. Πάνω της φέρει καθαρά τα σημάδια του μαρτυρίου, ως ζωντανή απόδειξη της αγάπης του προς τον Χριστό. Το αριστερό μάτι του αγίου είναι κλεισμένο γαλήνια, σαν να αναπαύεται μέσα σε μια ειρηνική και ουράνια κοίμηση.

Το δεξί του όμως μάτι φέρει εμφανή τα ίχνη των κακοποιήσεων που του προκάλεσαν οι σκληροί βασανιστές του. Είναι επίσης ολοφάνερη η αποκοπή της μύτης, που μαρτυρεί ώς σήμερα τη μανία των διωκτών της πίστης. Οι προσκυνητές που φτάνουν στο μοναστήρι αντικρίζουν με δέος αυτό το ιερό λείψανο και αντλούν δύναμη και παρηγοριά.

Ο άγιος Σεραφείμ εξακολουθεί να θαυματουργεί και να στηρίζει όσους τον επικαλούνται με πίστη και ταπείνωση. Έτσι ο νέος αυτός Ιερομάρτυρας του γένους μας παραμένει φωτεινό παράδειγμα ομολογίας και αυταπάρνησης για κάθε γενιά πιστών.