Όσιος Σάββας ο Στορόζεφσκι, μαθητής του Αγίου Σεργίου

Σε μια σκοτεινή νύχτα στο μοναστήρι του Ζβενιγκόροντ, ο ηγούμενος Διονύσιος είδε στον ύπνο του έναν λευκογένη γέροντα που του ζήτησε να ζωγραφίσει την εικόνα του. Όταν ρώτησε ποιος ήταν, ο γέροντας απάντησε απλά πως ήταν ο Σάββας, ο πρώτος οικιστής εκείνου του τόπου. Από νεαρή ηλικία ο όσιος Σάββας απαρνήθηκε τον κόσμο και πήγε στον άγιο Σέργιο του Ραντονέζ, από τον οποίο πήρε το μοναχικό σχήμα και έγινε αγαπημένος μαθητής και συνασκητής του.

Αγαπούσε την ησυχία και απέφευγε τις πολλές συνομιλίες με τους ανθρώπους, ζώντας μέσα σε αδιάκοπο κόπο και σε φόβο της κρίσεως του Θεού. Πάλεψε σκληρά με τα πάθη, νήστευε, αγρυπνούσε και προσευχόταν αδιαλείπτως, νικώντας με τη βοήθεια του Χριστού όλους τους πειρασμούς των δαιμόνων. Η ταπείνωση και η απλότητά του τον ανέδειξαν τόσο, ώστε στη μονή του αγίου Σεργίου έγινε πνευματικός όλων των αδελφών.

Όταν ο μέγας πρίγκιπας Δημήτριος ο Ντονσκόι έχτισε τη μονή Κοιμήσεως στον ποταμό Ντουμπένκα ως ευχαριστήριο για τη νίκη κατά του Μαμάι, ο Σάββας ανέλαβε με την ευλογία του Σεργίου την ηγουμενία. Διατήρησε όμως αυστηρή την προσωπική του άσκηση, τρώγοντας χόρτα και κοιμώμενος καταγής. Το χίλια τριακόσια ενενήντα δύο, όταν ο άγιος Νίκων αποσύρθηκε στην έρημο, οι αδελφοί της Λαύρας της Αγίας Τριάδος παρακάλεσαν τον Σάββα να γίνει ηγούμενός τους.

Ποίμανε με σύνεση το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκαν, στηριζόμενος στις προσευχές του πνευματικού του πατρός Σεργίου. Η παράδοση αναφέρει ότι στα χρόνια της ηγουμενίας του ανοίχθηκε το πηγάδι έξω από τα τείχη της Λαύρας. Ο πρίγκιπας Γεώργιος του Ζβενιγκόροντ, βαφτιστήρας του αγίου Σεργίου, σεβόταν βαθιά τον Σάββα και τον είχε διαλέξει πνευματικό του πατέρα.

Τον παρακάλεσε με επιμονή να αφήσει τη Λαύρα και να ιδρύσει νέα μονή κοντά στην πόλη του, σε έναν τόπο που ονομαζόταν Στορόζι. Ο όσιος ήθελε να γυρίσει στο μοναστήρι του, όμως υπάκουσε στην παράκληση του πρίγκιπα και ξεκίνησε για τον νέο τόπο. Με δάκρυα προσευχήθηκε μπροστά σε μια εικόνα της Θεοτόκου, ζητώντας την προστασία της για εκείνη την έρημο.

Ανέγειρε εκεί έναν μικρό ξύλινο ναό προς τιμήν της Γεννήσεως της Παναγίας και έχτισε δίπλα ένα μικρό κελί. Το χίλια τριακόσια ενενήντα εννέα θεμελιώθηκε η μονή που υπήρξε καρπός της υπακοής του. Ο Σάββας μόχθησε πολύ για να στήσει με τα χέρια του το μοναστήρι, παρότι ο αριθμός των αδελφών αυξανόταν συνεχώς.

Άνοιξε πηγάδι στους πρόποδες του λόφου και μετέφερε ο ίδιος το νερό στους ώμους του πάνω στην ψηλή πλαγιά. Περιέφραξε τη μονή με ξύλινο περίβολο και έσκαψε σε μια κοιλότητα ένα κελί όπου αποσυρόταν για να ζει στη μόνωση. Δίδασκε έτσι έμπρακτα στους αδελφούς την εργατικότητα και την αποφυγή της αργίας, που γεννά κάθε κακία.

Δεχόταν με πατρική αγάπη όλους όσοι ζητούσαν βίο ησυχίας και αναχωρητικής σιωπής. Το ίδιο έτος ευλόγησε τον πνευματικό του γιο, τον πρίγκιπα Γεώργιο, στην εκστρατεία του και προφήτευσε τη νίκη επί των εχθρών. Με τις προσευχές του γέροντος ο στρατός του πρίγκιπα κέρδισε γρήγορα τη μάχη και επέστρεψε με τιμές.

Ως ευγνωμοσύνη χτίστηκε στη συνέχεια μεγαλοπρεπής πέτρινος ναός προς τιμήν της Γεννήσεως της Θεοτόκου, στη θέση του παλαιού ξύλινου. Ο όσιος αφιέρωσε εκεί όλη του την προσευχή και τους κόπους του, αναδεικνύοντας τη μονή σε φάρο πνευματικής ζωής. Σε προχωρημένη ηλικία αρρώστησε βαριά και προαισθάνθηκε την επικείμενη αναχώρησή του προς τον Κύριο.

Κάλεσε τότε τους αδελφούς και τους δίδαξε από τις θείες Γραφές, προτρέποντάς τους να φυλάγουν τη σωματική αγνεία και την αδελφική αγάπη. Όρισε διάδοχό του έναν μαθητή του, που έφερε επίσης το όνομα Σάββας, και τους πρόσταξε να μένουν σε υπακοή προς τον νέο ηγούμενο. Έδωσε σε όλους ειρήνη και τελευταίο ασπασμό, και παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού την τρίτη Δεκεμβρίου του χίλια τετρακόσια έξι.

Η είδηση της κοιμήσεώς του διαδόθηκε αμέσως στα γύρω χωριά και τις πόλεις. Όλοι οι φιλόχριστοι κάτοικοι του Ζβενιγκόροντ, άρχοντες και απλός λαός, συγκεντρώθηκαν στη μονή φέρνοντας μαζί τους τους αρρώστους και τους αναπήρους. Μετά την επιτάφια ψαλμωδία τον έθαψαν με τιμές στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου, που ο ίδιος είχε ανεγείρει.

Η τιμή του οσίου άρχισε αμέσως μετά την κοίμησή του, καθώς οι ιάσεις από τον τάφο του πλήθαιναν και οι εμφανίσεις του πύκνωναν. Σε επιστολή του χίλια πεντακόσια τριάντα εννέα αναφέρεται ήδη ως θαυματουργός, ενώ ο τσάρος Αλέξιος Μιχαήλοβιτς τον τιμούσε ιδιαίτερα και επισκεπτόταν τη μονή του πεζός. Παρέδωσαν ότι ο όσιος έσωσε άνθρωπο από επίθεση άγριας αρκούδας.

Ένας δαιμονισμένος, ονόματι Ιούδας, οδηγήθηκε στη μονή και κατά την παράκληση φώναξε πως καιγόταν, και αμέσως θεραπεύθηκε λέγοντας ότι είδε τον όσιο πάνω στον τάφο του να τον σταυρώνει με φλόγα. Κάποτε οι αδελφοί παρεξήγησαν τον ηγούμενο Διονύσιο και τον κατηγόρησαν άδικα στον μεγάλο πρίγκιπα Ιωάννη. Στη θλίψη του, ο Διονύσιος είδε στον ύπνο τον όσιο που τον ενθάρρυνε να σταθεί άφοβα μπροστά στον πρίγκιπα.

Ο άγιος εμφανίστηκε και στους ίδιους τους αδελφούς και τους έλεγξε με πραότητα για τη γκρίνια τους. Στο δικαστήριο η αλήθεια λάμπρυνε τον ηγούμενο, και η μονή ησύχασε ξανά. Έναν μοναχό που έπασχε από φοβερό πόνο στα μάτια, η μύτη του τάφου τον θεράπευσε, ενώ ένας άλλος που τον περιγέλασε τυφλώθηκε ξαφνικά και άκουσε φωνή να τον ελέγχει.

Με δάκρυα και μετάνοια ο τυφλωμένος έλαβε τη συγχώρεση μετά από πολλές προσευχές. Όταν κάποτε κλέφτες πλησίασαν τον ναό της Θεοτόκου, εμφανίστηκε μπροστά τους τεράστιο όρος που τους εμπόδισε, και έφυγαν τρομαγμένοι. Αργότερα γύρισαν μετανοημένοι και πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους με δάκρυα κατανύξεως.

Ο βογιάρος Ιωάννης Ρτίστσεφ έφερε στη μονή τον γιο του Γεώργιο, που από αδυναμία δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει. Μετά τη δέηση οι μοναχοί του έδωσαν λίγο μοναστηριακό κβας, και το παιδί άρχισε αμέσως να μιλά και να τρώει υγιές. Ο πατέρας πήρε στο σπίτι του τη γενναιοδωρία της χάρης του οσίου και θεράπευσε με τον ίδιο τρόπο τη δούλη Ειρήνη που ήταν κουφή και τυφλή.

Ακολούθησαν η θεραπεία του δούλου Αρτεμίου, που υπέφερε επτά χρόνια από κώφωση, και της τυφλής νεαρής Κικιλίας. Αργότερα αρρώστησε και ο ίδιος ο βογιάρος και θεραπεύθηκε με τη μεσιτεία του αγίου. Ο ηγούμενος Μισαήλ έπεσε κάποτε στα πρόθυρα του θανάτου, και ο εκκλησιάρχης Γούριος συνάντησε στην πύλη του ναού έναν γέροντα που του είπε να παρακαλέσει τη Θεοτόκο και τον Σάββα.

Οι πόρτες του ναού άνοιξαν μόνες, και ο άγνωστος πέρασε μέσα, ενώ αργότερα φάνηκε πως ήταν ο ίδιος ο όσιος. Ο ηγούμενος μεταφέρθηκε στον τάφο, ζήτησε ίαση και επέστρεψε εντελώς υγιής στα καθήκοντά του. Η Σύνοδος της Μόσχας του χίλια πεντακόσια σαράντα επτά τον κατέταξε στους αγίους, και τα άφθαρτα λείψανά του ανακαλύφθηκαν στις δεκαεννέα Ιανουαρίου του χίλια εξακόσια πενήντα δύο.

Παρακαλώ περιμένετε όσο τρέχω τον έλεγχο εγκυρότητας και αποθηκεύω το τελικό αρχείο. Το επικυρωμένο κείμενο αποθηκεύεται ως: **12_03_Όσιος_Σάββας_Στορόζεφσκι_Ελληνικά_Καθαρά.