Αγία Άννα η Οσιομάρτυς, η μαθήτρια του Αγίου Στεφάνου του Νέου

Μια αρχοντοπούλα της Κωνσταντινούπολης πούλησε όλη της την περιουσία και τη μοίρασε στους φτωχούς για χάρη του Χριστού. Έπειτα δέχθηκε το μοναχικό σχήμα από τα χέρια του Αγίου Στεφάνου του Νέου, πάνω στο όρος Αυξεντίου της Βιθυνίας. Εκείνος την έστειλε να ζήσει στη γυναικεία μονή που ονομαζόταν Τριχινάριον, δηλαδή η αδελφότητα όσων φορούσαν τρίχινα ενδύματα ως άσκηση.

Η Άννα αφοσιώθηκε εκεί στην προσευχή και στην αυστηρή μοναχική πολιτεία με όλη της την καρδιά. Εκείνη την εποχή μαινόταν στο Βυζάντιο η φοβερή αίρεση των εικονομάχων, που ήθελαν να ξεριζώσουν την τιμή προς τις άγιες εικόνες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κάμψει τον Άγιο Στέφανο, που στεκόταν αληθινός στύλος της Ορθοδοξίας.

Δοκίμασαν εναντίον του κολακείες, υποσχέσεις, δωροδοκίες και τέλος απειλές, αλλά όλες οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Βλέποντας ότι ο άγιος δεν λύγιζε με κανέναν τρόπο, οι εικονομάχοι σκέφθηκαν τότε μια ύπουλη συκοφαντία. Διέδωσαν ότι ο Στέφανος πήγαινε νύχτα κρυφά στο μοναστήρι του Τριχιναρίου και έπεφτε σε αμαρτία με τη μοναχή Άννα.

Έτσι ήθελαν να αμαυρώσουν το όνομα του αγίου και να δικαιολογήσουν την καταδίκη του στα μάτια του λαού. Για να στηρίξουν τη συκοφαντία τους, βρήκαν εκεί ένα πρόσωπο που εύκολα μπορούσαν να εξαγοράσουν. Η ίδια η υπηρέτρια της Αγίας Άννας δέχθηκε να καταθέσει εναντίον της κυρίας της με ψέματα.

Της υποσχέθηκαν την ελευθερία της και γάμο με κάποιον άρχοντα, αν συκοφαντούσε δημόσια τη μοναχή. Η Αγία Άννα όμως αρνιόταν με σταθερότητα κάθε ενοχή και έμενε αταλάντευτη στην αλήθεια. Σύντομα έφτασαν στο μοναστήρι οι στρατιώτες του αυτοκράτορα και την άρπαξαν με βία μπροστά στις αδελφές.

Την οδήγησαν δεμένη στην Κωνσταντινούπολη και τη στήριξαν μπροστά στον ίδιο τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο. Εκείνος προσπάθησε να την αναγκάσει να ομολογήσει ψεύτικα την αμαρτία και να συντρίψει τον Άγιο Στέφανο. Η μοναχή όμως αρνήθηκε καθαρά να ψευδομαρτυρήσει για τον πνευματικό της πατέρα και διδάσκαλο.

Εξοργισμένος από την παρρησία της, ο αυτοκράτορας διέταξε να την ρίξουν σε σκοτεινό μπουντρούμι της πόλης. Εκεί πέρασε η Αγία Άννα τη νύχτα της προσευχόμενη, με την καρδιά της στραμμένη στον Χριστό και στις άγιες εικόνες Του. Δεν την φόβιζε ούτε η μοναξιά του κελιού ούτε η σκληρότητα των στρατιωτών που τη φύλαγαν.

Το άλλο πρωί ο αυτοκράτορας κάθισε σε δημόσιο κτήριο και συγκέντρωσε πλήθος κόσμου για να γίνει η δίκη παράδειγμα. Διέταξε να φέρουν μπροστά του την Αγία Άννα και άρχισε ξανά να την πιέζει με ερωτήσεις και απειλές. Εκείνη επέμενε με σταθερή φωνή ότι τόσο η ίδια όσο και ο Άγιος Στέφανος ήταν εντελώς αθώοι.

Ο εξαγριωμένος αυτοκράτορας πρόσταξε τότε να την γδύσουν ολόγυμνη μπροστά στα μάτια όλου του πλήθους. Η αγία υπέμεινε αυτή την ντροπή σιωπηλή, χωρίς να βγάλει λέξη παραπόνου ή φόβου από το στόμα της. Κράτησε την ψυχή της καθαρή και τη σκέψη της προσηλωμένη στον Νυμφίο της, τον Χριστό.

Στο μεταξύ η άπιστη υπηρέτρια ορκιζόταν ψευδώς ότι ο Άγιος Στέφανος είχε αμαρτήσει με την κυρία της. Εξαγριωμένος από την αδιάκοπη σιωπή της μάρτυρος, ο αυτοκράτορας διέταξε να την ξαπλώσουν κάτω στο χώμα. Οι στρατιώτες άρχισαν να τη χτυπούν με ραβδιά σκληρά πάνω σε όλο της το σώμα.

Μέσα στους πόνους εκείνους η Αγία Άννα ψιθύριζε μόνο μία ομολογία στον ουρανό. Έλεγε ότι ποτέ δεν αμάρτησε με τον Στέφανο και ζητούσε ταπεινά το έλεος του Κυρίου. Οι στρατιώτες όμως συνέχιζαν να τη χτυπούν αλύπητα, σαν να ήθελαν να σβήσουν τη φωνή της μαζί με τη ζωή της.

Το άγιο σώμα της γέμισε πληγές, λιποθύμησε από τους πόνους και έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου. Όταν είδε ο αυτοκράτορας ότι η μάρτυς δεν επρόκειτο να υποχωρήσει με κανέναν τρόπο, σταμάτησε προσωρινά τα βασανιστήρια. Επέστρεψε στο παλάτι του γεμάτος θυμό και άφησε εντολή να την κλείσουν σε ένα ερημωμένο μοναστήρι της Κωνσταντινούπολης.

Εκεί μέσα, σε ένα ξεχασμένο κελί, οδηγήθηκε η αγία πληγωμένη και αιμόφυρτη από τους ραβδισμούς. Δεν είχε γιατρούς να την περιποιηθούν ούτε αδελφές να της προσφέρουν παρηγοριά τις τελευταίες της ώρες. Σύντοφό της είχε μόνο τον Χριστό, για τον οποίο πάλεψε με τόσο μεγάλη ανδρεία και πιστότητα.

Μέσα σε εκείνη τη μοναξιά η ψυχή της παρέδωσε το πνεύμα στα χέρια του ουράνιου Νυμφίου της. Έλαβε από τον Κύριο τα διπλά στεφάνια, της παρθενίας και του μαρτυρίου, ως πολύτιμη αμοιβή της πίστης. Η μνήμη της λάμπει στις είκοσι οκτώ Νοεμβρίου μαζί με τη μνήμη του Αγίου Στεφάνου του Νέου, του πνευματικού της πατέρα και συμμάρτυρα.