Ιάκωβος ο Πέρσης, ο Μάρτυρας που τεμαχίστηκε για τον Χριστό

Ένα γράμμα από τη μητέρα και τη σύζυγό του τάραξε τη συνείδηση του Ιακώβου και τον επανέφερε στην πίστη του Χριστού. Αυτός ο πλούσιος αυλικός του Πέρση βασιλιά Ισδιγέρδη μαρτύρησε με τον φρικτότερο τρόπο, καθώς οι δήμιοι έκοβαν ένα προς ένα τα μέλη του σώματός του. Καταγόταν από επίσημη και ευσεβή οικογένεια της Βηθλαδά, κοντά στα Σούσα της Περσίας, κατά τον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα.

Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με αγάπη προς τον Χριστό και του δίδαξαν την προσευχή και τις Άγιες Γραφές. Νυμφεύθηκε μια ευσεβή χριστιανή και απέκτησαν παιδιά, τα οποία μεγάλωσαν με τον φόβο του Θεού. Η εξυπνάδα και τα προσόντα του τού άνοιξαν τις πόρτες των ανακτόρων, όπου κέρδισε την εύνοια του βασιλιά Ισδιγέρδη και αργότερα του διαδόχου του Βαραχράν.

Έλαβε τιμές, αξιώματα και μεγάλο πλούτο, ώστε έγινε ένας από τους πλέον ισχυρούς άνδρες της αυλής. Όμως η γοητεία της δόξας και η οικειότητα με τους ειδωλολάτρες άρχοντες τον παρέσυραν σε μια τραγική πτώση, την οποία αργότερα θα έπλενε με το ίδιο του το αίμα. Σε κάποια εκστρατεία ο βασιλιάς θέλησε να τιμήσει τους θεούς του με θυσίες και προσκύνηση.

Ο Ιάκωβος, φοβούμενος μήπως χάσει τη βασιλική εύνοια, δέχθηκε να συμμετάσχει στα ειδωλολατρικά τελετουργικά. Έτσι αρνήθηκε τον Χριστό και ακολούθησε το πλήθος των αυλικών στην προσκύνηση των ψεύτικων θεών της Περσίας. Η είδηση όμως έφτασε γρήγορα στη μητέρα και στη σύζυγό του, που πληγώθηκαν βαθιά από αυτή την προδοσία.

Με δάκρυα έγραψαν ένα γράμμα γεμάτο πόνο, ελεγκτικό και συγχρόνως γεμάτο ελπίδα για τη μετάνοιά του. Του θύμιζαν ότι, αφήνοντας τον αληθινό Θεό, έχασε την αιώνια ζωή και έγινε γιος του σκότους και του πυρός. Του δήλωναν με σαφήνεια ότι δεν επιθυμούσαν πλέον καμία σχέση μαζί του, αν παρέμενε στην πλάνη του.

Όταν ο Ιάκωβος διάβασε αυτό το γράμμα, βρισκόταν έξω από την πόλη μαζί με τον βασιλιά και τους άρχοντες. Η ψυχή του συγκλονίστηκε από το βάρος της αμαρτίας, και άρχισε να κλαίει πικρά για την προδοσία του. Αποφάσισε να επιστρέψει με βαθιά μετάνοια στον Χριστό.

Μερικοί ειδωλολάτρες είδαν τον Ιάκωβο να προσεύχεται με δάκρυα στον Ιησού Χριστό και τον κατήγγειλαν αμέσως στον βασιλιά Βαραχράν. Ο ηγεμόνας τον κάλεσε και τον ρώτησε αυστηρά αν παραμένει ναζωραίος και πιστός στον Εσταυρωμένο. Ο Ιάκωβος ομολόγησε με θάρρος ότι είναι χριστιανός και ότι λατρεύει μόνο τον αληθινό Θεό.

Ο βασιλιάς οργίστηκε για την αχαριστία του απέναντι στις τιμές που του είχε προσφέρει η αυλή. Συγκάλεσε τους συμβούλους του και επινόησε μια φρικτή τιμωρία, για να φοβηθούν και άλλοι Πέρσες χριστιανοί. Διέταξε να τεμαχίσουν τον Ιάκωβο, κόβοντας ένα προς ένα όλα τα μέλη του σώματός του.

Οι δήμιοι τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης και πλήθος κόσμου τον ακολούθησε για να δει το μαρτύριο. Ο άγιος ζήτησε λίγο χρόνο και προσευχήθηκε στον Θεό να του δώσει δύναμη να υπομείνει τα φοβερά βάσανα. Ύστερα παραδόθηκε στα χέρια των δημίων με ψυχραιμία και θαυμαστή γαλήνη.

Οι φίλοι του τον παρακαλούσαν να λυπηθεί τον εαυτό του και να υποχωρήσει, όμως εκείνος έμενε ακλόνητος. Άρχισαν λοιπόν να κόβουν τα δάχτυλα των χεριών του ένα προς ένα, ενώ ο μάρτυρας δοξολογούσε τον Θεό σε κάθε κομμένο μέλος. Για κάθε δάχτυλο εύρισκε λόγο πνευματικό και ευχαριστούσε τον Κύριο για τη χάρη του μαρτυρίου.

Έπειτα από τα δάχτυλα των χεριών έκοψαν με τον ίδιο τρόπο και τα δάχτυλα των ποδιών του. Στη συνέχεια οι δήμιοι αποσπούσαν τα μεγαλύτερα μέλη, αφαιρώντας τα πόδια από τα γόνατα και τα χέρια από τους αγκώνες. Μετά απέκοψαν τους ώμους και τους βραχίονες, ενώ το ευωδιαστό σώμα του παρέμενε λουσμένο στο αίμα.

Η μυρωδιά της αγιότητας έβγαινε από τις πληγές του και γέμιζε τον τόπο της εκτέλεσης. Πολλοί από τους θεατές, ευγενείς και στρατιώτες, έκλαιγαν βλέποντας τη φοβερή υπομονή και τη φωτεινή του όψη. Οι ώρες του μαρτυρίου κράτησαν από το πρωί μέχρι την ενάτη ώρα της ημέρας.

Ο άγιος είχε γίνει σαν δέντρο χωρίς κλαδιά, σαν ναός γκρεμισμένος, ωστόσο η ψυχή του δοξολογούσε αδιάκοπα. Παρακαλούσε τον Θεό να μην τον εγκαταλείψει και να δεχθεί την ψυχή του στη Βασιλεία του. Η φωνή του έμενε ζωντανή και η καρδιά του γαλήνια μέχρι το τέλος.

Στο τέλος ένας από τους παρόντες πλησίασε με μαχαίρι και του απέκοψε την τιμία κεφαλή. Έτσι ο μάρτυρας παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού, νικητής μέσα στην απόλυτη συντριβή του σώματός του. Τα διασκορπισμένα μέλη του έμειναν για ώρα στο έδαφος, ως μαρτυρία της ανδρείας πίστης του.

Όταν έπεσε η νύχτα, οι πιστοί χριστιανοί ήρθαν κρυφά και μάζεψαν με σεβασμό όλα τα κομμάτια του ιερού του σώματος. Τα συγκέντρωσαν με ευλάβεια και τα ένωσαν με την υπόλοιπη σορό, για να μην απομείνει τίποτε στο χώμα. Έπειτα τα τοποθέτησαν σε ασφαλή τόπο και τα ενταφίασαν, ψάλλοντας ύμνους στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα.

Η Εκκλησία τίμησε από νωρίς τη μνήμη του Ιακώβου του Πέρση ως μεγαλομάρτυρα και ομολογητή της αληθινής πίστης. Ονομάστηκε ο Τεμαχισμένος, επειδή υπέμεινε τον σπάνιο εκείνο διαμελισμό για την αγάπη του Χριστού. Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι επτά Νοεμβρίου κάθε χρόνου.

Ο βίος του διδάσκει ότι ακόμη και η βαριά πτώση μπορεί να γίνει αφορμή θερμής μετάνοιας και αγιασμού. Έτσι ο μάρτυρας κέρδισε από τον Κύριο και τη συγχώρεση και τον στέφανο της αιώνιας δόξας.