Ο Άγιος Μάρτυς Θεόδωρος ο Αντιοχεύς

Ένας δεκαπεντάχρονος νέος από την Αντιόχεια έψαλλε ψαλμούς του Δαβίδ καθώς μετέφερε τα ιερά λείψανα του μάρτυρος Βαβύλα από τη Δάφνη στην πόλη. Λίγες ώρες αργότερα κρεμόταν σε ξύλο και δεχόταν χτυπήματα από νεύρα βοδιού, επειδή τόλμησε να υμνήσει δημόσια τον Χριστό. Ο νεαρός αυτός ονομαζόταν Θεόδωρος και ζούσε στην Αντιόχεια ασκώντας το επάγγελμα του εμπόρου.

Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, ο οποίος προσπαθούσε να επαναφέρει την ειδωλολατρία στην αυτοκρατορία. Όταν οι χριστιανοί αποφάσισαν να μεταφέρουν τα τίμια λείψανα του μάρτυρος Βαβύλα και των άλλων μαρτύρων, ο Θεόδωρος συμμετείχε με χαρά στην ιερή πομπή. Καθώς προχωρούσαν, οι πιστοί έψαλλαν τους στίχους του ψαλμωδού, που λένε πως πρέπει να ντροπιάζονται όλοι όσοι λατρεύουν τα είδωλα.

Η φωνή των χριστιανών έφτασε στα αυτιά του τοπικού άρχοντα, ο οποίος θεώρησε την ψαλμωδία ως προσβολή προς τους ειδωλολατρικούς θεούς. Ο έπαρχος έδωσε αμέσως εντολή να συλληφθεί ο νεαρός Θεόδωρος, που ξεχώριζε ανάμεσα στους ψάλλοντες. Έτσι ο γενναίος νέος βρέθηκε δέσμιος στα χέρια των διωκτών, έτοιμος να δώσει την ομολογία της πίστεώς του.

Οι δήμιοι κρέμασαν τον νεαρό μάρτυρα σε ξύλο και άρχισαν να τον κτυπούν με νεύρα βοδιού στους ώμους και στο στήθος. Έπειτα του πέρασαν στο σώμα βαριά σιδερένια δεσμά και τον έριξαν στο σκοτεινό μπουντρούμι της φυλακής. Όμως ο Θεόδωρος δεν φώναζε από τον πόνο, αλλά αντίθετα έδειχνε ένα φωτεινό και χαρούμενο πρόσωπο μέσα στα βασανιστήρια.

Οι δήμιοι έμειναν έκπληκτοι, γιατί ποτέ δεν είχαν δει κατάδικο να αντέχει με τέτοια γαλήνη φοβερά μαρτύρια. Την επόμενη ημέρα ο έπαρχος ενημέρωσε τον Ιουλιανό για όσα συνέβαιναν στη φυλακή με τον νεαρό χριστιανό. Του εξήγησε ότι η καρτερία του Θεοδώρου έγινε ντροπή για τους ειδωλολάτρες και ταυτόχρονα δόξα και χαρά για τους διωκόμενους χριστιανούς.

Όσο περισσότερο τον βασάνιζαν, τόσο πιο πολύ διαδιδόταν στην πόλη η φήμη του θαυμαστού αυτού νέου. Ο μισόχριστος αυτοκράτορας κατάλαβε ότι η συνέχιση των βασανιστηρίων θα έφερνε το αντίθετο αποτέλεσμα. Φοβήθηκε μήπως η σταθερότητα του μάρτυρα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τους πιστούς της Αντιόχειας.

Έτσι έδωσε εντολή να ελευθερωθεί αμέσως ο Θεόδωρος από το σκοτεινό κελί. Ο νεαρός βγήκε από τη φυλακή χωρίς να φέρει στο πρόσωπό του ίχνη πικρίας. Όταν οι χριστιανοί ρώτησαν τον Θεόδωρο πώς άντεξε τόσο σκληρά μαρτύρια, εκείνος αποκάλυψε με απλότητα όλο το μυστικό.

Στην αρχή, είπε, αισθανόταν έναν μικρό πόνο από τα κτυπήματα και τις πληγές των δημίων. Έπειτα όμως εμφανίστηκε δίπλα του ένας νέος με ολόλευκη όψη, που κρατούσε στα χέρια του ένα πετσέτι λευκό σαν χιόνι. Με αυτό το ευωδιαστό πανί σκούπιζε απαλά τον ιδρώτα και τα αίματα από το πρόσωπο του μάρτυρα.

Παράλληλα του έδινε θάρρος και τον προέτρεπε να σταθεί γενναίος μέχρι το τέλος της δοκιμασίας. Από εκείνη τη στιγμή ο πόνος εξαφανιζόταν και η ψυχή του γέμιζε με ουράνια γλυκύτητα και αγαλλίαση. Όταν οι δήμιοι σταματούσαν τα βασανιστήρια, ο άγιος δεν χαιρόταν αλλά λυπόταν, γιατί ξανάνιωθε τον πόνο και επιθυμούσε να μαρτυρήσει ξανά.

Οι ίδιοι οι βασανιστές, μάλιστα, είδαν τον Άγγελο Κυρίου να στέκεται κοντά στον νεαρό και να τον ενισχύει. Ο άθεος Ιουλιανός λίγο αργότερα τιμωρήθηκε με αιφνίδιο θάνατο κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Περσών. Ο μάρτυς Θεόδωρος έζησε μέχρι βαθιά γεράματα και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω, γεμάτος χαρά και πνευματική ευφροσύνη.