Τάραχος, Πρόβος και Ανδρόνικος, οι αδάμαστοι αθλητές της Κιλικίας

Μια αρκούδα που είχε κατασπαράξει τρεις ανθρώπους πλησίασε τον αιμόφυρτο Ανδρόνικο και άρχισε να γλείφει ήρεμα τις πληγές του. Λίγο πιο πέρα, μια λέαινα από την Αντιόχεια ξάπλωσε στα πόδια του γέροντα Ταράχου σαν πρόβατο μπροστά στον βοσκό του. Οι τρεις αυτοί στρατιώτες του Χριστού άθλησαν την εποχή του Διοκλητιανού, γύρω στο τριακόσια τέσσερα, όταν ηγεμόνας της Κιλικίας ήταν ο Φλαβιανός και ανθύπατος ο Νουμέριος Μάξιμος.

Ο Τάραχος καταγόταν από την Κλαυδιούπολη της Ισαυρίας και είχε υπηρετήσει για χρόνια ως Ρωμαίος στρατιώτης. Ο Πρόβος ήταν πολίτης της Σίδης στην Παμφυλία, ενώ ο Ανδρόνικος προερχόταν από επιφανή οικογένεια της Εφέσου. Όταν φανερώθηκε η χριστιανική τους πίστη, οι αρχές τους συνέλαβαν στην Πομπηιούπολη και τους οδήγησαν δεμένους στην Ταρσό.

Εκεί παρουσιάστηκαν μπροστά στον ανθύπατο Μάξιμο, ο οποίος ξεκίνησε τις ανακρίσεις με υποσχέσεις τιμών και απειλές βασανιστηρίων. Οι τρεις ομολογητές απάντησαν με μία φωνή πως η μόνη ταυτότητα που αναγνώριζαν ήταν εκείνη του χριστιανού. Έτσι άρχισε μια μακρά πορεία αγώνων που θα τους οδηγούσε από δικαστήριο σε δικαστήριο και από πόλη σε πόλη.

Στην πρώτη ανάκριση ο γέρων Τάραχος δήλωσε με παρρησία πως υπηρετεί έναν Θεό και δεν προσφέρει αίμα θυσιών αλλά καθαρή καρδιά. Ο Μάξιμος, εξοργισμένος από την σταθερότητά του, διέταξε τους στρατιώτες να του συντρίψουν τα σαγόνια με πέτρες, χωρίς κανέναν σεβασμό στην ηλικία του. Όταν παρουσιάστηκε ο Πρόβος, ζήτησε ο ίδιος από τον δικαστή να παραλείψει τα λόγια και να περάσει αμέσως στα μαρτύρια.

Οι δήμιοι τον χτύπησαν αλύπητα με μαστίγια από νεύρα βοδιού, ενώ εκείνος μιλούσε με θαυμαστή γαλήνη μέσα στους πόνους. Είπε στον Μάξιμο πως δεν χρειάζεται να τον λυπηθεί, αλλά να σπλαχνιστεί τη δική του ψυχή που χανόταν στην ασέβεια. Πρόσθεσε ακόμη πως το αίμα που έτρεχε από το σώμα του ήταν λάδι και μύρο που τον άλειφε με χαρά για νέους αγώνες.

Ο νεαρός Ανδρόνικος, γόνος αρχοντικής οικογένειας, ομολόγησε πως ήταν έτοιμος να υποφέρει τα πάντα για την αιώνια ζωή. Οι δήμιοι τον κρέμασαν σε στύλο, του ξέσχισαν τα πόδια με λεπτές λίμες και στη συνέχεια έκαψαν τα πλευρά του. Πάνω στις φρέσκες πληγές του έριχναν αλάτι, για να μεγαλώσει η οδύνη χωρίς όμως να κάμψουν την ομολογία του.

Μερικές ημέρες αργότερα οι τρεις αθλητές της πίστης οδηγήθηκαν ξανά στο δικαστήριο, μισοπεθαμένοι από τις πληγές τους. Τον Τάραχο τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω και άναψαν φωτιά κάτω από το σώμα του. Έπειτα έχυσαν στα ρουθούνια του νάρδο ανακατεμένο με ξίδι και αλάτι, για να αυξήσουν την ασφυξία και τον πόνο.

Ο Πρόβος, πριν τον επιστρέψουν στη φυλακή, χλεύασε ανοιχτά τα είδωλα και τους ειδωλολάτρες με τόλμη και ψυχραιμία. Οι δήμιοι τον τοποθέτησαν πάνω σε σιδερένιες σχάρες πυρωμένες στη φωτιά και άφησαν τις φλόγες να καίνε τη σάρκα του. Στη συνέχεια του ξερίζωσαν το δέρμα του κεφαλιού και τοποθέτησαν εκεί αναμμένα κάρβουνα, ενώ τέλος του έκοψαν τη γλώσσα.

Όταν ήρθε η σειρά του Ανδρονίκου, οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν να τον μολύνουν με τη βία. Του άνοιξαν το στόμα και του έχωσαν κρέατα από ειδωλόθυτες θυσίες μαζί με κρασί προσφερμένο στους δαίμονες. Ο άγιος όμως περιγέλασε την ανοησία του δικαστή, λέγοντας πως για τους χριστιανούς μόνο η εκούσια αποστασία αποτελεί μολυσμό και απώλεια.

Καμία βία πάνω στο σώμα δεν μπορούσε να αγγίξει την ελεύθερη και αμετακίνητη βούληση της ψυχής. Μετά την τρίτη ανάκριση ο Μάξιμος αποφάσισε να μετατρέψει την εκτέλεση σε δημόσιο θέαμα, οργανώνοντας αγώνες με θηρία και μονομάχους στο αμφιθέατρο. Από τα φοβερά βασανιστήρια οι άγιοι δεν μπορούσαν πια να σταθούν όρθιοι, και έτσι τους μετέφεραν στους ώμους μέσα στην αρένα.

Τους έριξαν μπροστά σε άγρια θηρία που είχαν ήδη κατασπαράξει πολλούς ανθρώπους εκείνη την ίδια ημέρα. Όμως τίποτα δεν εξελίχθηκε όπως περίμενε ο εξαγριωμένος ανθύπατος, διότι ο Θεός εμπόδιζε τα ζώα να βλάψουν τους δούλους του. Μια τρομερή αρκούδα πλησίασε ήρεμα και έγλειψε τις πληγές του Ανδρονίκου σαν να τον παρηγορούσε με τρυφερότητα.

Στη συνέχεια μια λέαινα έπαιξε σαν αρνί δίπλα στον γέροντα Τάραχο, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πλήθους. Έξαλλος από τον θαυμασμό του λαού, ο Μάξιμος διέταξε τους μονομάχους να κατακόψουν τους τρεις αθλητές του Χριστού στη μέση της αρένας. Όταν έπεσε η νύχτα, ευλαβείς χριστιανοί ξεγέλασαν τους φρουρούς και πήραν κρυφά τα ιερά λείψανα.

Τους ενταφίασαν με σεβασμό σε μια σπηλιά μέσα στο βουνό, μακριά από τα μάτια των διωκτών. Έτσι ολοκληρώθηκε το μαρτύριο των τριών γενναίων ομολογητών, που χάρισαν στην Εκκλησία αιώνιο παράδειγμα ανδρείας και πίστης.