Οι Μάρτυρες Ιουλιανός και Καισάριος στην Ταρακηνή

Ένας διάκονος έφτυσε τα είδωλα μέσα στην αγορά της Ταρακηνής και με μια προσευχή του γκρέμισε συθέμελα τον ναό του Απόλλωνα. Λίγο αργότερα, ο ίδιος τύραννος που τον καταδίκασε βρήκε φρικτό θάνατο από ένα δηλητηριώδες φίδι στην ακρογιαλιά. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Δευτέρου, γύρω στα διακόσια εξήντα οκτώ μετά Χριστόν.

Ο Κλαύδιος είχε σκοτώσει τη μητέρα του, η οποία ήταν κρυφή χριστιανή, και από τότε δεν λυπόταν κανέναν πιστό της Εκκλησίας. Ο διάκονος Καισάριος καταγόταν από την Αφρική και έφτασε κάποτε στην ιταλική πόλη Ταρακηνή για κήρυγμα και μαρτυρία. Όταν αντίκρισε τις θυσίες στα είδωλα, ξέσπασε με δριμύτατες παρατηρήσεις και έδειξε με τόλμη την περιφρόνησή του.

Οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν αμέσως και τον οδήγησαν δεμένο μπροστά στον ανθύπατο της περιοχής. Εκείνος διέταξε να τον ρίξουν στη φυλακή και να τον αφήσουν τρεις ολόκληρες ημέρες χωρίς νερό και χωρίς τροφή. Έπειτα του έδεσαν πισθάγκωνα τα χέρια και τον έσερναν πεζό μπροστά από την άμαξα του άρχοντα προς τον ναό του Απόλλωνα.

Καθώς πλησίαζαν στον ειδωλολατρικό ναό, ο Καισάριος ύψωσε την καρδιά του στον Χριστό και προσευχήθηκε με δύναμη και πίστη. Την ίδια στιγμή ο ναός γκρεμίστηκε ως τα θεμέλιά του και πλάκωσε τους ιερείς μαζί με όσους βρίσκονταν μέσα. Ο υπατικός Λεόντιος, μάρτυρας του θαύματος, έπεσε στα γόνατα μπροστά στον Άγιο και ζήτησε να γίνει χριστιανός.

Ο πρεσβύτερος Ιουλιανός τον βάπτισε φανερά ενώπιον του λαού και τον κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων του Χριστού. Μόλις ο Λεόντιος μετάλαβε, παρέδωσε γαλήνια την ψυχή του στον Θεό μέσα στη χαρά της νέας του πίστης. Όταν ο τοπικός άρχοντας Λοξώριος έμαθε τα όσα συνέβησαν, γέμισε οργή και αποφάσισε σκληρή τιμωρία.

Διέταξε να ράψουν τους δύο μάρτυρες μέσα σε σάκους και να τους πετάξουν στα κύματα της θάλασσας. Οι Άγιοι όμως, με γαλήνη και θάρρος, στράφηκαν προς τον τύραννο και μίλησαν ανοιχτά για όσα θα ακολουθούσαν. Είπαν πως οι ίδιοι θα παραδώσουν το σώμα τους στο πέλαγος, μα και ο Λοξώριος θα έβρισκε φρικτό τέλος από φοβερό φίδι.

Πέρασαν μόλις δύο ημέρες όταν ο Λοξώριος περπατούσε στην αμμουδιά της ίδιας ακτής όπου είχε καταδικάσει τους Αγίους σε θάνατο. Ένα τεράστιο φίδι τυλίχτηκε γύρω από το σώμα του και συνέτριψε με βία τα μέλη του ενός μετά το άλλο. Εκεί ο τύραννος ξεψύχησε ακαριαία και το πτώμα του πρήστηκε φοβερά, τρομάζοντας όσους περνούσαν από τον τόπο εκείνον.

Στο μεταξύ, με τη δύναμη του Θεού, τα κύματα έβγαλαν τα σώματα των αγίων μαρτύρων στην ακρογιαλιά της πόλης. Οι χριστιανοί τα παρέλαβαν με βαθιά ευλάβεια και τα έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή κοντά στα τείχη της Ταρακηνής. Ωστόσο ο γιος του υπατικού Λεοντίου, που έμεινε προσκολλημένος στην ειδωλολατρία, αρνήθηκε να σεβαστεί τα ιερά λείψανα.

Έκοψε με μανία τις τίμιες κεφαλές των μαρτύρων και τις πέταξε με περιφρόνηση στα νερά του ποταμού. Τότε ο πρεσβύτερος Κουάρτος, από την πόλη της Καπύης, οδηγήθηκε σε αυτές με την καθοδήγηση αγγέλου Κυρίου. Παρέλαβε με σεβασμό τα τίμια λείψανα και τα τοποθέτησε σε ξεχωριστό τόπο, για δόξα του ζώντος Θεού και τιμή της Εκκλησίας.