Οι Άγιοι Δαβίδ και Κωνσταντίνος, οι πρίγκιπες της Γεωργίας

Τρεις φωτεινές ακτίνες κατέβηκαν μια νύχτα από τον ουρανό και φώτισαν το σημείο του ποταμού όπου είχαν πνιγεί δύο μάρτυρες. Βαριές πέτρες κρέμονταν από τον λαιμό των πριγκίπων Δαβίδ και Κωνσταντίνου, όταν οι Πέρσες τους έριξαν στα νερά για την πίστη τους. Η Γεωργία περνούσε τότε έναν από τους πιο σκοτεινούς αιώνες της ιστορίας της, καθώς οι Άραβες κατακτητές προχωρούσαν με τη φωτιά και το σπαθί.

Επικεφαλής των στρατευμάτων του χαλίφη ήταν ο Μαρβάν, γιος του Μωάμεθ, τον οποίο οι Γεωργιανοί ονόμαζαν Κωφό και οι Αρμένιοι Τυφλό. Από τα ανατολικά εδάφη του Βυζαντίου πέρασε στην Αρμενία και έπειτα στη Γεωργία, σκορπίζοντας παντού καταστροφή και θάνατο. Έφτασε μέχρι την πόλη Τσχούμι, τη σημερινή Σοχούμι, στην περιοχή της Αμπχαζίας, αφήνοντας πίσω του ερείπια και αίμα.

Στην περιοχή του Αργκβέτι ζούσαν τότε δύο αδέλφια, οι πρίγκιπες Δαβίδ και Κωνσταντίνος Μχεΐτζε, πιστοί χριστιανοί και ικανότατοι στρατιωτικοί ηγέτες. Μόλις έμαθαν για την εισβολή, γονάτισαν πρώτα στην προσευχή και ζήτησαν από τον Θεό προστασία για τον λαό τους. Έπειτα συγκέντρωσαν τους στρατιώτες τους και παρακίνησαν όλους τους Γεωργιανούς να προσευχηθούν θερμά για τη σωτηρία της πατρίδας.

Οι Πέρσες πολεμιστές πλησίασαν το Αργκβέτι από την περιοχή του Σαμτσχέ και επιτέθηκαν στους Γεωργιανούς πάνω στο όρος Περσάτι. Εκεί δόθηκε η πρώτη σκληρή μάχη, με τους δύο αδελφούς να ηγούνται προσωπικά της αντίστασης ενάντια στους φοβερούς κατακτητές. Ο γεωργιανός στρατός κέρδισε τη νίκη και έδιωξε για λίγο τους εισβολείς, χάρη στο θάρρος του Δαβίδ και του Κωνσταντίνου.

Όμως ο εξαγριωμένος Μαρβάν ο Κωφός δεν άργησε να επιστρέψει, αφού πρώτα συγκέντρωσε έναν τεράστιο στρατό για να πάρει εκδίκηση. Αυτή τη φορά η μάχη πήρε εντελώς διαφορετική τροπή και ο γεωργιανός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα. Πολλοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης και όσοι κατάφεραν να σωθούν αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα δάση.

Οι δύο διοικητές, ο Δαβίδ και ο Κωνσταντίνος, πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Πέρσες στρατιώτες και οδηγήθηκαν δεμένοι μπροστά στον Μαρβάν. Εκείνος άρχισε αμέσως να τους περιγελά και να τους ταπεινώνει με σκληρά λόγια. Τα αδέλφια όμως κράτησαν θαυμαστή ψυχραιμία και του απάντησαν με παρρησία.

Του είπαν πως τα γέλια και οι καυχήσεις του ήταν μάταια, αφού η επίγεια δόξα ξεθωριάζει γρήγορα και χάνεται σαν σκιά μέσα στον χρόνο. Δεν ήταν η ανδρεία του Μαρβάν εκείνη που τους είχε αιχμαλωτίσει, αλλά οι δικές τους αμαρτίες, για την εξιλέωση των οποίων είχαν πέσει στα χέρια του άθεου εχθρού. Ο οργισμένος Μαρβάν διέταξε να χτυπήσουν αλύπητα τους δύο αδελφούς, εκείνοι όμως υπέμειναν τα βασανιστήρια με σταθερότητα και απαράμιλλη γενναιότητα.

Καθώς τους έβλεπε τόσο αποφασισμένους, σκέφτηκε πως ίσως κατάφερνε με την κολακεία αυτό που δεν πετύχαινε με τη βία. Στράφηκε λοιπόν στον μεγαλύτερο αδελφό, στον Δαβίδ, και του υποσχέθηκε μεγάλες τιμές και την αρχηγία ολόκληρου του στρατού. Του είπε πως είχε ακούσει για την ανδρεία του και τον συμβούλευε να εγκαταλείψει την πίστη του και να ακολουθήσει τη θρησκεία του Μωάμεθ.

Ο άγιος Δαβίδ έκανε τον σταυρό του και απάντησε με δύναμη και αποφασιστικότητα. Είπε πως δεν θα δεχόταν ποτέ τέτοια ντροπή, να αφήσει το φως και να πλησιάσει το σκοτάδι της πλάνης. Έπειτα ήλεγξε ανοιχτά τη θρησκεία του Ισλάμ και είπε στον Μαρβάν χαρακτηριστικά πως ο Μωάμεθ τους είχε απομακρύνει από τη λατρεία της φωτιάς, αλλά δεν τους είχε χαρίσει τη γνώση του αληθινού Θεού.

Έμοιαζαν σαν ναυαγοί που γλίτωσαν από τη θάλασσα, αλλά πνίγηκαν τελικά στα ρηχά νερά της ακτής. Ο Μαρβάν εξοργίστηκε με αυτή την απάντηση και στράφηκε στον μικρότερο αδελφό, στον Κωνσταντίνο, ελπίζοντας πως ίσως εκείνος θα ενέδιδε στις προτάσεις του. Όμως και ο Κωνσταντίνος αποδείχθηκε εξίσου ασάλευτος, και χωρίς κανέναν φόβο δόξασε με τόλμη την Αγία Τριάδα.

Δήλωσε πως μαζί με τον αδελφό του τον Δαβίδ πίστευαν στη μία και μοναδική διδασκαλία που είχαν λάβει από μικροί. Η πίστη τους ήταν στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για χάρη του ενός αληθινού Θεού. Ο Μαρβάν τότε διέταξε να αφήσουν τους δύο αδελφούς να πεθάνουν από την πείνα μέσα στη φυλακή.

Έπειτα από δέκα ημέρες σκληρής δοκιμασίας, έστειλε μάγους και γόητες, για να ξυπνήσουν στις ψυχές τους την επιθυμία να αλλαξοπιστήσουν. Όλες όμως οι προσπάθειες των απεσταλμένων του απέβησαν εντελώς άκαρπες, μπροστά στη σταθερή πίστη των μαρτύρων. Στο τέλος οδήγησαν τα δύο αδέλφια στην όχθη του ποταμού, κοντά στον ναό των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.

Εκεί τους χτύπησαν με αγριότητα και τους έδεσαν με σχοινιά. Κρέμασαν βαριές πέτρες στον λαιμό τους και τους έπνιξαν μέσα στα νερά του ποταμού. Εκείνη τη νύχτα κατέβηκαν από τον ουρανό τρεις λαμπρές ακτίνες φωτός και φώτισαν θαυμαστά το σημείο όπου είχαν πνιγεί οι δύο μάρτυρες.

Με τη θεία βούληση τα σχοινιά που τους έδεναν λύθηκαν μυστηριωδώς και τα τίμια σώματά τους ανέβηκαν στην επιφάνεια των νερών. Μια ομάδα πιστών χριστιανών έσπευσε γρήγορα στον τόπο και τους ανέσυρε με ευλάβεια από το ποτάμι. Έπειτα τους έθαψαν με τιμή στην όχθη του ποταμού Τσκαλτσιτέλα, μέσα σε έναν ναό που ο Μαρβάν ο Κωφός είχε προηγουμένως ερημώσει.

Ο τόπος της ταφής τους έμεινε κρυμμένος για πολλούς αιώνες, μέχρι την αρχή του δωδέκατου αιώνα. Τότε βασίλευε στη Γεωργία ο βασιλιάς Βαγκράτ ο Μέγας, ο οποίος έλαβε φανέρωση για το ιερό σημείο της ταφής. Με δική του διαταγή και προσωπική του φροντίδα χτίστηκε πάνω στον τάφο των μαρτύρων η Μονή Μοτσαμέτα.

Το όνομα αυτό σημαίνει στη γεωργιανή γλώσσα τη Μονή των Μαρτύρων, ως αιώνια ανάμνηση της θυσίας τους. Τα άφθαρτα λείψανα των δύο Μεγαλομαρτύρων φυλάσσονται μέχρι σήμερα μέσα σε αυτή τη μονή. Εκεί τιμώνται ως προστάτες της Γεωργίας και αγιάζουν τους πιστούς προσκυνητές που τους πλησιάζουν με ευλάβεια.