Oshënar Iosif asket i Bizerikanit

Në një shpellë në shkretëtirën jordaneze, një murg i përulur nga Moldavia mblodhi rreth tij shtatëmbëdhjetë vëllezër dhe themeloi komunitetin e parë shpirtëror rumun në Tokën e Shenjtë. Më vonë, ndërsa po i çonte dishepujt e tij në malin Athos, Hyjlindëse u shfaq në një lis dhe u tha të ktheheshin prapa, sepse aty ishte kopshti i saj. Oshenar Joseph lindi në një fshat në provincën e Neamts, në Moldavinë veriore, në fund të shekullit të pesëmbëdhjetë pas Krishtit. Që në moshë të re ai ndjeu brenda vetes tërheqjen e jetës së vetmuar dhe vendosi t'i përkushtohej plotësisht Krishtit. Kështu ai hyri në Manastirin e Bistricës, ku u dorëzua në drejtimin e Etërve më të vjetër. Me durim i mësuan sekretet e agjërimit, lutjes së pandërprerë dhe vigjilencës së brendshme. Murgu i ri e pranoi me padurim mësimin dhe bëri përparim të shpejtë në virtyt. Por brenda tij digjej dëshira për qetësi më të thellë dhe izolim më të madh. Për shkak se nuk gjeti qetësinë shpirtërore të mjaftueshme në manastir, ai kërkoi bekimin e igumenit të tij dhe filloi një pelegrinazh të gjatë në Tokën e Shenjtë. Ai mbërriti në Jeruzalem, ku adhuroi Varrin e Shenjtë të Zotit me lot dhe përjetoi momente pikëllimi të thellë. Pastaj u tërhoq në shkretëtirën e luginës së Jordanit, duke kërkuar një vend të përshtatshëm për udhëtimin e tij të qetë. Në një kohë të shkurtër fama e virtytit të tij u përhap në të gjithë rajonin dhe ai u bë një asket i njohur. Ai u banua në një shpellë, ku në fillim jetoi i vetëm, duke luftuar fyerjet mizore të të ligut. Gradualisht, disa dishepuj iu afruan, duke i kërkuar të imitonin mënyrën e tij të jetesës. Me to duroi me guxim tundimet, etjen, urinë dhe sulmet demonike të shkretëtirës. Përvoja e tij shpirtërore u ngrit në lartësi që rrallë gjendeshin në mesin e asketëve të asaj kohe. Rreth tij u mblodhën pak nga pak shtatëmbëdhjetë murgj të përkushtuar nga vende të ndryshme dhe ai themeloi me ta një vëllazëri të organizuar. Kështu mori formë bashkësia e parë shpirtërore rumune në Tokën e Shenjtë, me qendër në Luginën e Jordanit. Por kur arabët pushtuan pelegrinazhet e shenjta dhe shkaktuan një shqetësim të madh, Oshënar Jozefi u detyrua të largohej nga shkretëtira mikpritëse së bashku me dishepujt e tij besnikë. Kështu ai mori vëllezërit e tij dhe u kthye në Moldavi, duke u vendosur përsëri pranë Manastirit Bistricë. Kështu i gjithë vetmia u transferua nga shkretëtira e Jordanisë në pyjet e malit Bizerikani. Ndërsa numri i nxënësëve vazhdoi të rritej, Oshënar vendosi të ndërtojë atje një kishë të vogël kushtuar Ungjillit të Virgjëreshës Mari. Rreth tempullit ai ngriti qeli të përulura, në mënyrë që murgjit të mund të jetonin pranë qendrës së adhurimit të tyre të përbashkët. Ai vendosi për vëllazërinë Rregullin e të Fjeturve, të modeluar sipas Manastirit të famshëm Studio të Kostandinopojës. Ky rregull përfshinte lutjen e pandërprerë në tempull dhe në qeli, agjërim të rreptë dhe shumë pendesë. Për më tepër, ai përfshinte këndimin, bindjen ndaj eprorëve shpirtërorë dhe dashurinë e ndërsjellë midis vëllezërve të komunitetit. Jetët e tyre rridhnin në heshtje dhe harmoni në pyll, me hirin e Zotit që mbulonte çdo hap të tyre. Por erdhi një moment kur turqit pushtuan zonën dhe i vunë zjarrin tempullit të tyre të vogël. Përballë shkatërrimit, murgjit menduan të largoheshin nga vendi dhe të niseshin për në malin Athos. Ndërsa marshonin me vendosmëri drejt gadishullit Athos, në rrugë i priste admirimi i gjallë. Ata panë Hyjlindën e Shenjtë të shfaqur në një lis të madh, në një formë të ndritshme dhe të ëmbël. Hyjlindëse i pyeti me dashuri se ku po shkonin dhe në cilin vend po shkonin me kaq nxitim. Ata, të mahnitur dhe të befasuar para vegimit të mrekullueshëm, iu përgjigjën se po shkonin drejt kopshtit të saj, malit Athos. Atëherë Hyjlindësja u tha qartë që të ktheheshin prapa, sepse kopshti i saj ishte pikërisht aty. Murgjit iu bindën menjëherë urdhrit qiellor dhe me mirënjohje u kthyen në vendin e praktikës së tyre të vjetër. Në kujtim të kësaj mrekullie të madhe, ata vendosën një imazh të shenjtë të Hyjlindës në pemë, për t'u kujtuar besimtarëve ndërhyrjen hyjnore. Në vitet në vijim, vetmia e Shën Jozefit u quajt Skiti Bizerikani, që do të thotë vetmia e njerëzve të devotshëm dhe teofile. Ky emër u dha sepse murgjit luteshin vazhdimisht me shumë lot pendimi dhe pikëllimi. Shumë të sëmurë u shëruan nga sëmundje të rënda me lutjet dhe bekimet e Atit të shenjtë Jozef.