Ο Άγιος Πέτρος ο πρώην Τελώνης

Ένα κομμάτι ψωμί, ριγμένο με θυμό στο πρόσωπο ενός ζητιάνου, έγινε η μοναδική καλή πράξη που βρέθηκε στη ζυγαριά της ψυχής του Πέτρου του τελώνη. Εκείνος ο σκληρός και άσπλαχνος άνθρωπος της Αφρικής, που ποτέ δεν λυπήθηκε φτωχό, ζούσε χωρίς να σκέφτεται τον θάνατο ούτε τον Θεό. Η καρδιά του έμενε κλειστή σε κάθε δεητική φωνή που του ζητούσε ελεημοσύνη στους δρόμους της πόλης.

Όμως ο φιλάνθρωπος Θεός, που δεν θέλει τον θάνατο των αμαρτωλών, οικονόμησε με τρόπο ανεξιχνίαστο τη σωτηρία του. Οι φτωχοί που κάθονταν στα σταυροδρόμια συζητούσαν συχνά για όσους τους έδειχναν έλεος και επαινούσαν τα ονόματά τους. Όταν η κουβέντα έφτανε στον Πέτρο, όλοι μαρτυρούσαν πόσο σκληρά τους φερόταν και πόσο απρόσιτο ήταν το σπίτι του.

Κανείς δεν θυμόταν να έχει λάβει από εκείνον το παραμικρό κομμάτι. Ένας ζητιάνος τότε σηκώθηκε και προκάλεσε τους συντρόφους του να βάλουν στοίχημα. Υποσχέθηκε πως ο ίδιος θα πετύχαινε ελεημοσύνη από τα ίδια τα χέρια του αλύγιστου εκείνου τελώνη.

Ο φτωχός στάθηκε αποφασισμένος στην πύλη του αρχοντικού και περίμενε υπομονετικά. Σε λίγη ώρα ο Πέτρος βγήκε οδηγώντας ένα γαϊδουράκι φορτωμένο με ψωμιά για το γεύμα του ηγεμόνα. Ο ζητιάνος έπεσε στα πόδια του και άρχισε να ικετεύει με δυνατή φωνή για λίγη βοήθεια.

Εκείνος, οργισμένος, άρπαξε ένα ψωμί και του το πέταξε καταπρόσωπο, χωρίς να σταθεί καθόλου. Ο φτωχός το μάζεψε χαρούμενος, έτρεξε στους συντρόφους του και διηγήθηκε πώς πέτυχε τέτοιο ανέλπιστο δώρο. Δύο ημέρες αργότερα ο Πέτρος αρρώστησε βαριά και βρέθηκε στα πρόθυρα του θανάτου.

Σε όραμα είδε τον εαυτό του μπροστά σε φοβερό κριτήριο, εκεί που ζυγιάζονταν τα έργα της ζωής του. Από τη μία πλευρά της ζυγαριάς στέκονταν δυσώδη και σκοτεινά πνεύματα με όλες τις αμαρτίες του. Από την άλλη βρίσκονταν φωτεινοί άγγελοι που λυπημένοι ομολογούσαν πως δεν είχαν τίποτε να καταθέσουν.

Τότε ένας από αυτούς θυμήθηκε το ψωμί που πέταξε με θυμό στον ζητιάνο. Το έβαλαν στον ζυγό και εκείνο έγειρε τη ζυγαριά υπέρ της ψυχής του. Όταν συνήλθε από το όραμα, ο Πέτρος κατάλαβε πως δεν επρόκειτο για φαντασία, αλλά για αληθινή αποκάλυψη.

Θυμήθηκε τότε όλες τις αμαρτίες του, ακόμη και εκείνες που είχαν λησμονηθεί από καιρό μέσα του. Σκέφτηκε με θαυμασμό πως, αν ένα μονάχα ψωμί, ριγμένο με αγανάκτηση, στάθηκε ικανό να τον λυτρώσει από τους δαίμονες, πόσο περισσότερο θα ωφελούσε η πλούσια ελεημοσύνη που γίνεται με πίστη και προθυμία καρδιάς. Από εκείνη τη στιγμή έγινε υπερβολικά σπλαχνικός και άρχισε να σκορπά τα υπάρχοντά του στους φτωχούς.

Μια ημέρα, καθώς πήγαινε στη θέση του, συνάντησε στον δρόμο έναν γυμνό ναυαγό, που είχε χάσει τα πάντα στη θάλασσα. Ο ταλαίπωρος έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να σκεπάσει τη γύμνια του με κάποιο ένδυμα. Ο Πέτρος έβγαλε αμέσως το πολύτιμο πανωφόρι του και το χάρισε με χαρά στον δυστυχισμένο εκείνον άνθρωπο.

Όμως ο ναυαγός ντράπηκε να φορέσει τόσο ακριβό ρούχο και προτίμησε να το παραδώσει σε έναν έμπορο για να το πουλήσει στην αγορά. Όταν ο Πέτρος επέστρεφε από τη θέση του, είδε τυχαία το ίδιο εκείνο ένδυμα κρεμασμένο στην αγορά προς πώληση. Λυπήθηκε τόσο πολύ, ώστε δεν θέλησε να γευτεί ούτε καν τροφή εκείνο το βράδυ.

Κλείστηκε μόνος στο δωμάτιό του και έκλαιγε πικρά, νομίζοντας πως ο Θεός δεν δέχτηκε την ελεημοσύνη του. Καθώς θρηνούσε, τον πήρε για λίγο ο ύπνος και είδε έναν ωραιότατο άνδρα να λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Στο κεφάλι του φορούσε σταυρό και ντυνόταν ακριβώς εκείνο το ένδυμα που είχε χαρίσει στον ναυαγό.

Ο φωτεινός εκείνος τον ρώτησε με γλυκύτητα γιατί θρηνεί και γιατί υποφέρει η καρδιά του. Ο Πέτρος αποκρίθηκε πως πονά, επειδή οι φτωχοί ξαναπουλούν όσα τους χαρίζει εκείνος. Τότε ο Κύριος του φανέρωσε πως ο ίδιος δέχτηκε το δώρο και φορούσε το ένδυμα που είχε δοθεί στον γυμνό αδελφό.

Από εκείνη τη στιγμή ο μακάριος Πέτρος ζήλεψε με σφοδρό πόθο τη ζωή των φτωχών αδελφών του Χριστού. Αμέσως μοίρασε όλη του την περιουσία στους φτωχούς και απελευθέρωσε σχεδόν όλους τους δούλους του χωρίς δισταγμό. Κράτησε μόνο έναν πιστό υπηρέτη και του εμπιστεύτηκε ένα μυστικό σχέδιο που τάραξε τη σκέψη του.

Του ζήτησε να ταξιδέψουν μαζί στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσουν τον ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου. Εκεί τον πρόσταξε να τον πουλήσει σε κάποιον χριστιανό και τα χρήματα να τα διανείμει στους φτωχούς της πόλης. Ο δούλος αρνήθηκε πεισματικά να εκτελέσει τέτοια εντολή, όμως υποχώρησε όταν ο κύριός του απείλησε να τον παραδώσει στους ειδωλολάτρες.

Στην Ιερουσαλήμ συνάντησαν έναν θεοσεβή αργυραμοιβό, που ονομαζόταν Ζωήλος και έγινε ο νέος κύριος του Πέτρου. Εκείνος τον αγόρασε με τριάντα χρυσά νομίσματα, χωρίς να γνωρίζει πως ο νέος δούλος ήταν στην πραγματικότητα μεγάλος άρχοντας της Αφρικής. Ο πιστός υπηρέτης μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς και έφυγε αθόρυβα προς την Κωνσταντινούπολη.

Ο Πέτρος ξεκίνησε νέα ζωή ταπείνωσης, κουβαλώντας κοπριά και δουλεύοντας στον αμπελώνα και στο μαγειρείο. Με την ταπεινή του εργασία ο Άγιος έφερε ευλογία στο σπίτι του Ζωήλου, όπως κάποτε ο Ιωσήφ στον οίκο του Πεντεφρή. Ο κύριός του τον αγάπησε βαθιά και του πρότεινε να γίνει αδελφός του, ελεύθερος μέσα στο σπίτι.

Όμως ο Πέτρος προτιμούσε τη δουλική θέση και υπέμενε σιωπηλά τις προσβολές και τους ξυλοδαρμούς των άλλων υπηρετών. Μια νύχτα είδε ξανά τον ίδιο φωτεινό Κύριο, που κρατούσε στα χέρια τα τριάντα χρυσά νομίσματα της αγοραπωλησίας. Εκείνος τον παρηγόρησε λέγοντας πως ο ίδιος δέχτηκε το τίμημα και πως πρέπει να υπομείνει μέχρι να γίνει αναγνωρίσιμος από όλους.

Έπειτα από καιρό κατέφθασαν στους Αγίους Τόπους ορισμένοι έμποροι αργύρου από την Αφρική για προσκύνημα. Ο Ζωήλος τους κάλεσε στο σπίτι του και κατά τη διάρκεια του γεύματος εκείνοι αναγνώρισαν τον Πέτρο. Ψιθύριζαν μεταξύ τους με έκπληξη για την ομοιότητα, ώσπου πείστηκαν πως αυτός ήταν ο φημισμένος εκείνος άρχοντας.

Αμέσως αποκάλυψαν στον Ζωήλο την αλήθεια και του είπαν πως υπηρετεί κρυφά έναν μεγάλο άνδρα του Θεού. Ο Άγιος Πέτρος άκουγε όλα όσα έλεγαν από την πόρτα και ταράχτηκε βαθιά μέσα του. Άφησε αμέσως το πιάτο που κρατούσε και έτρεξε βιαστικά προς την εξώπορτα για να ξεφύγει.

Ο θυρωρός του σπιτιού ήταν κωφάλαλος εκ γενετής και επικοινωνούσε μόνο με νεύματα κατά το άνοιγμα της πύλης. Ο Πέτρος τον πρόσταξε με δύναμη και ζήτησε να του ανοίξει αμέσως, στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Τότε λύθηκε θαυμαστά η γλώσσα του μουγγού και απάντησε καθαρά πως αμέσως θα εκπληρώσει την εντολή.

Ο θυρωρός άνοιξε την πύλη και ο Άγιος έφυγε γρήγορα μακριά από κάθε ανθρώπινο μάτι. Στη συνέχεια ο πρώην κωφάλαλος επέστρεψε στο σπίτι μιλώντας και προκάλεσε μεγάλο θαυμασμό σε όλους τους παρόντες. Διηγήθηκε πως, καθώς πλησίαζε ο Πέτρος, βγήκε από το στόμα του φλόγα που τον άγγιξε και τον θεράπευσε.

Όλοι έσπευσαν να αναζητήσουν τον Άγιο παντού, όμως οι προσπάθειές τους έμειναν μάταιες. Έκτοτε ο μακάριος Πέτρος έζησε κρυμμένος σε άγνωστους τόπους μέχρι την τελευταία του πνοή, αποφεύγοντας τη δόξα των ανθρώπων.