Shën Pjetri ish Tagrambledhësi

Një copë bukë, e hedhur me inat në fytyrën e një lypsi, u bë e vetmja vepër e mirë që gjendej në peshoren e shpirtit të Pjetrit tagrambledhësit. Ai njeri mizor dhe i pamëshirshëm i Afrikës, të cilit nuk i vinte kurrë keq për të varfërit, jetoi pa menduar për vdekjen ose Zotin. Zemra i mbeti e mbyllur për çdo zë lutës që i kërkonte lëmoshë në rrugët e qytetit. Por Zoti filantrop, i cili nuk dëshiron vdekjen e mëkatarëve, e shpëtoi shpëtimin e tij në një mënyrë të pakuptueshme. Të varfërit që rrinin në udhëkryq shpesh flisnin për ata që u tregonin mëshirë dhe lavdëronin emrat e tyre. Kur Pjetri erdhi fjala, të gjithë dëshmuan se sa ashpër i trajtoi dhe sa e paarritshme ishte shtëpia e tij. Askush nuk u kujtua të kishte marrë asnjë grimë prej tij. Më pas, një lypës u ngrit dhe i sfidoi shokët e tij për një bast. Ai premtoi se do të merrte lëmoshë nga vetë duart e atij tagrambledhësi të papërkulur. I varfëri qëndroi me vendosmëri në portën e rezidencës dhe priti me durim. Pas pak Pjetri doli duke ngarë një gomar të ngarkuar me bukë për ushqimin e sundimtarit. Lypësi ra në këmbët e tij dhe filloi të lutej me zë të lartë për ndihmë. Ai, i tërbuar, kapi një bukë dhe ia hodhi në fytyrë, pa u ndalur fare. I varfëri e mblodhi me gëzim, vrapoi te shokët e tij dhe tregoi se si kishte marrë një dhuratë kaq të pashpresë. Dy ditë më vonë Pjetri u sëmur rëndë dhe ishte në prag të vdekjes. Në një vegim ai e pa veten përpara një kriteri të tmerrshëm, ku peshoheshin veprat e jetës së tij. Në njërën anë të peshores qëndronin shpirtrat e ndyrë dhe të errët me të gjitha mëkatet e tij. Në anën tjetër ishin engjëj të ndritur që me trishtim rrëfyen se nuk kishin asgjë për të dëshmuar. Pastaj njërit prej tyre iu kujtua buka që i hodhi me inat lypësit. E futën në zgjedhë dhe peshonte e ktheu në favor të shpirtit të tij. Kur u shërua nga vizioni, Pjetri kuptoi se nuk ishte një fantazi, por një zbulesë e vërtetë. Pastaj kujtoi të gjitha mëkatet e tij, madje edhe ato që ishin harruar prej kohësh brenda tij. Ai mendoi me admirim se nëse një copë bukë, e hedhur me indinjatë, do të ishte në gjendje ta shpengonte nga demonët, aq më tepër do të bënte dobi lëmosha e bollshme e bërë me besim dhe një zemër të gatshme. Që nga ai moment ai u bë jashtëzakonisht i dhembshur dhe filloi t'u shpërndante pasuritë e tij të varfërve. Një ditë, teksa po shkonte në shtëpinë e tij, takoi rrugës një të zhveshur të mbytur me anije, i cili kishte humbur gjithçka në det. I sëmuri ra në këmbët e tij dhe iu lut që të mbulonte lakuriqësinë e tij me ndonjë rrobë. Pjetri hoqi menjëherë pallton e tij të çmuar dhe me gëzim ia dha burrit fatkeq. Por të humburit i vinte turp të vishte një veshje kaq të shtrenjtë dhe preferoi t'ia dorëzonte një tregtari për ta shitur në treg. Kur Pjetri po kthehej nga posti i tij, ai pa të njëjtën veshje të varur në treg për shitje. Ai ishte aq i trishtuar sa nuk donte as të shijonte ushqimin atë natë. Ai u mbyll në dhomën e tij dhe qau me hidhërim, duke menduar se Zoti nuk e pranoi mëshirën e tij. Ndërsa mbante zi, e zuri gjumi për pak dhe pa një burrë më të bukur që shkëlqente më shumë se dielli. Ai mbante një kryq në kokë dhe ishte i veshur pikërisht me rrobat që i kishte dhënë të mbyturit të anijes. Ai i ndrituri e pyeti me ëmbëlsi pse po vajtonte dhe pse i vuante zemra. Pjetri u përgjigj se dhemb, sepse të varfërit rishesin atë që ai u jep. Pastaj Zoti i zbuloi se ai vetë e pranoi dhuratën dhe veshi rrobën që i ishte dhënë vëllait të zhveshur. Që nga ai moment Pjetri i bekuar e kishte zili me epsh të fortë jetën e vëllezërve të varfër të Krishtit. Ai menjëherë ua shpërndau të varfërve gjithë pasurinë dhe liroi pa hezitim pothuajse të gjithë skllevërit. Ai mbajti vetëm një shërbëtor besnik dhe i besoi atij një plan të fshehtë që ia prishi të menduarit. Ai i kërkoi të udhëtonin së bashku në Tokën e Shenjtë për të adhuruar Varrin jetëdhënës të Zotit. Aty e urdhëroi që t'ia shiste një të krishteri dhe të hollat ​​t'ua shpërndante të varfërve të qytetit. Skllavi me kokëfortësi refuzoi të zbatonte një urdhër të tillë, por u pendua kur zotëria e tij e kërcënoi se do t'ua dorëzonte paganëve. Në Jeruzalem ata takuan një huadhënës të perëndishëm, të quajtur Zoelus, i cili u bë mjeshtri i ri i Pjetrit. Ai e bleu atë me tridhjetë monedha ari, duke mos ditur se skllavi i ri ishte në të vërtetë një zot i madh i Afrikës. Shërbëtori besnik ua shpërndau paratë të varfërve dhe i qetë u nis për në Kostandinopojë. Pjetri filloi një jetë të re të poshtërimit, duke mbajtur pleh organik dhe duke punuar në vresht dhe kuzhinë. Me veprën e tij të përulur, Shëni solli bekim në shtëpinë e Zoelos, siç bëri dikur Jozefi në shtëpinë e Pendephres. Zotëria e tij e donte shumë dhe i ofroi të ishte vëllai i tij, i lirë në shtëpi. Por Pjetri preferoi pozicionin servil dhe i duroi në heshtje fyerjet dhe rrahjet e shërbëtorëve të tjerë. Një natë ai pa përsëri të njëjtin Zot ndriçues, duke mbajtur në duar tridhjetë monedhat e arit të blerjes dhe shitjes. Ai e ngushëlloi duke i thënë se ai vetë e kishte pranuar çmimin dhe se duhet të durojë derisa të njihet nga të gjithë. Pas ca kohësh, disa tregtarë argjendi nga Afrika mbërritën në Tokën e Shenjtë për pelegrinazh. Zoelos i ftoi në shtëpinë e tij dhe gjatë vaktit ata njohën Pjetrin. Pëshpëritën mes tyre të habitur nga ngjashmëria, derisa u bindën se ishte ai zoti i famshëm. Ata menjëherë ia zbuluan të vërtetën Zoelos dhe i thanë se ai po i shërbente fshehurazi një njeriu të madh të Perëndisë. Shën Pjetri dëgjoi gjithçka që ata thanë nga dera dhe u shqetësua thellë. Menjëherë hodhi pjatën që mbante dhe vrapoi me nxitim drejt derës së përparme për të shpëtuar. Portieri i shtëpisë ishte shurdh-memece që nga lindja dhe komunikohej vetëm me kokë kur hapte portën. Pjetri e urdhëroi me forcë dhe i kërkoi që ta hapte menjëherë, në emër të Zotit Jisu Krisht. Atëherë gjuha e mangutës u zgjidh për mrekulli dhe ai u përgjigj qartë se do ta përmbushte menjëherë urdhrin. Portieri hapi portën dhe Shën iku me shpejtësi nga të gjithë sytë e njeriut. Më pas ish shurdhmemeci u kthye në shtëpi duke folur dhe shkaktoi admirim të madh për të gjithë të pranishmit. Ai tregoi se si Pjetri iu afrua, një flakë doli nga goja e tij që e preku dhe e shëroi. Të gjithë nxituan të kërkonin Shenjtorin kudo, por përpjekjet e tyre ishin të kota. Që atëherë, Pjetri i bekuar jetoi i fshehur në vende të panjohura deri në frymën e tij të fundit, duke shmangur lavdinë e njerëzve.