Ζαχαρίας και Ελισάβετ, οι γονείς του Προδρόμου

Μέσα στον ναό του Σολομώντα, ανάμεσα στο θυσιαστήριο και τα Άγια των Αγίων, σφαγιάστηκε ένας γέροντας ιερέας από τα στρατιώματα του Ηρώδη. Το αίμα του πήξε πάνω στο μάρμαρο και έμεινε σκληρό σαν πέτρα, αιώνια μαρτυρία της αδικίας που τέλεσε ο βασιλιάς. Ο Ζαχαρίας καταγόταν από τη φυλή του Ααρών και υπηρετούσε ως ιερέας στον ναό της Ιερουσαλήμ.

Σύζυγό του είχε την Ελισάβετ, αδελφή της Άννας, της μητέρας της Παναγίας μας. Και οι δύο ζούσαν με φόβο Θεού και τηρούσαν με ακρίβεια όλες τις εντολές του Κυρίου. Παρά τη δικαιοσύνη τους όμως, ο Θεός δεν τους χάρισε παιδί, και έφτασαν σε βαθιά γεράματα χωρίς απόγονο.

Στους χρόνους εκείνους η ατεκνία θεωρούνταν μεγάλη ντροπή και πικρή δοκιμασία για τους ευσεβείς. Οι δύο σύζυγοι δεν έπαψαν ποτέ να παρακαλούν τον Κύριο μέσα από την προσευχή και τη νηστεία. Η υπομονή τους ήταν μεγάλη και η ελπίδα τους αδιάκοπη, παρά τα γηρατειά που πίεζαν το σώμα τους.

Ο Θεός ετοίμαζε για αυτούς ένα δώρο μοναδικό μέσα στην ιστορία της σωτηρίας του κόσμου. Όταν ήρθε η σειρά της εφημερίας του στον ναό, ο Ζαχαρίας μπήκε μόνος στα Άγια για να προσφέρει θυμίαμα στον Κύριο. Εκείνη την ώρα είδε στα δεξιά του θυσιαστηρίου τον αρχάγγελο Γαβριήλ, λαμπρό και φωτεινό, να στέκεται μπροστά του.

Ο ουράνιος απεσταλμένος τον καθησύχασε και του ανήγγειλε ότι ο Θεός άκουσε τη δέηση του ζευγαριού. Η Ελισάβετ θα γεννούσε γιο και θα του έδιναν το όνομα Ιωάννης, που σημαίνει χάρη Κυρίου. Το παιδί αυτό θα γεμίσει με Άγιο Πνεύμα από την κοιλιά της μητέρας του και θα οδηγήσει πολλούς στον αληθινό Θεό.

Θα βαδίσει μπροστά από τον Κύριο με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία, ως πρόδρομος του Μεσσία. Ο Ζαχαρίας θαμπώθηκε από τα λόγια και δίστασε να πιστέψει την αγγελία, γιατί η γυναίκα του ήταν στείρα και ηλικιωμένη. Τότε ο αρχάγγελος του φανέρωσε το όνομά του και του είπε ότι θα μείνει βουβός ως τιμωρία για την ολιγοπιστία του.

Η σιωπή θα κρατούσε μέχρι την ημέρα που θα εκπληρωνόταν η υπόσχεση του ουρανού. Έτσι ο γέροντας βγήκε από τον ναό χωρίς να μπορεί να μιλήσει στο πλήθος που περίμενε έξω. Ο λαός κατάλαβε από τα νοήματα ότι ο ιερέας είχε δει κάποια θεϊκή οπτασία μέσα στο ιερό.

Ο Ζαχαρίας επέστρεψε στο σπίτι του, στη Χεβρών, και σύντομα η Ελισάβετ συνέλαβε σύμφωνα με την υπόσχεση του ουρανού. Όταν γεννήθηκε το παιδί, οι συγγενείς ήθελαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, αλλά η μητέρα επέμενε στο όνομα Ιωάννης. Ζήτησαν τότε από τον Ζαχαρία να αποφανθεί, και εκείνος έγραψε σε μια πινακίδα το όνομα Ιωάννης, όπως είχε προστάξει ο άγγελος.

Την ίδια στιγμή λύθηκε η γλώσσα του και άρχισε να ευλογεί τον Θεό με προφητικά λόγια. Γεμάτος από Άγιο Πνεύμα προφήτευσε ότι το παιδί του θα γίνει προφήτης του Υψίστου και θα προετοιμάσει τον δρόμο του Κυρίου. Όλοι όσοι άκουσαν τα γεγονότα έβαζαν στην καρδιά τους τον λόγο και αναρωτιόνταν τι θα γίνει το παιδί αυτό.

Η φήμη απλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη την περιοχή της Ιουδαίας. Ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ μεγάλωναν το βρέφος με φόβο Θεού και αδιάκοπη ευχαριστία. Ο ουρανός είχε ήδη στείλει τον Πρόδρομο του Μεσσία στον κόσμο των ανθρώπων.

Μετά τη γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ, ο Ηρώδης έδωσε εντολή να σφαγιαστούν όλα τα νήπια της περιοχής μέχρι δύο ετών. Ο βασιλιάς γνώριζε τα θαυμαστά γεγονότα γύρω από τη γέννηση του Ιωάννη και φοβήθηκε μήπως αυτός είναι ο αναγγελμένος βασιλιάς των Ιουδαίων. Έστειλε λοιπόν στρατιώτες στο σπίτι του Ζαχαρία για να σκοτώσουν και το παιδί του.

Η Ελισάβετ όμως πρόλαβε και έφυγε με το μικρό Ιωάννη προς τα όρη της Ιουδαίας, ζητώντας προστασία από τον Θεό. Όταν είδε τους διώκτες να πλησιάζουν, παρακάλεσε με δάκρυα τον Κύριο να σώσει τη ζωή του παιδιού της. Τότε σχίστηκε ένα βραχώδες όρος και έκρυψε μέσα του τη μητέρα μαζί με τον γιο της, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας.

Εκεί ο Θεός ετοίμασε σπηλιά, πηγή νερού και φοινικιά με άφθονους καρπούς για τη συντήρησή τους. Ο Ζαχαρίας εκείνη την ώρα τελούσε την εφημερία του στον ναό της Ιερουσαλήμ. Όταν οι στρατιώτες γύρισαν με άδεια χέρια, ο Ηρώδης ζήτησε από τον γέροντα ιερέα να παραδώσει τον γιο του.

Εκείνος απάντησε ότι υπηρετεί τον Κύριο και αγνοεί πού βρίσκεται το παιδί. Ο Ηρώδης οργίστηκε και διέταξε τους στρατιώτες να σκοτώσουν τον ίδιο τον Ζαχαρία αν δεν αποκαλύψει το κρησφύγετο του γιου του. Οι δολοφόνοι όρμησαν σαν θηρία στο ιερό και απαίτησαν με κραυγές την παράδοση του παιδιού.

Ο δίκαιος ιερέας απάντησε με γαλήνη ότι το σώμα του μπορούν να το θανατώσουν, αλλά την ψυχή του θα τη δεχτεί ο Κύριος. Τότε τον έσφαξαν ανάμεσα στον ναό και το θυσιαστήριο, εκπληρώνοντας την προφητεία που θυμίζει ο ίδιος ο Χριστός στο Ευαγγέλιο. Το αίμα του πήξε πάνω στο μάρμαρο και παρέμεινε για αιώνες ως ζωντανός έλεγχος της σκληρότητας του Ηρώδη.

Σαράντα ημέρες μετά τον θάνατό του, η Ελισάβετ κοιμήθηκε ειρηνικά μέσα στη σπηλιά που τους είχε προστατεύσει. Ο μικρός Ιωάννης παρέμεινε στην έρημο, τρεφόμενος από άγγελο, μέχρι την ημέρα που εμφανίστηκε δημόσια στον λαό του Ισραήλ. Από τότε, λέει η παράδοση, η χάρη της προφητείας αποτραβήχτηκε από τους ιερείς του παλαιού νόμου.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Ζαχαρία και της Ελισάβετ στις πέντε Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο. Οι δύο δίκαιοι παραμένουν αιώνια παράδειγμα υπομονής, πίστης και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στον Θεό.