Η εννιάχρονη που νίκησε τη φωτιά και τα λιοντάρια

Μέσα στη Νικομήδεια, όπου σε έναν μόνο μήνα δεκαεπτά χιλιάδες πιστοί έχυσαν το αίμα τους για τον Χριστό, ένα κορίτσι μόλις εννέα ετών στάθηκε ατρόμητο μπροστά στον σκληρό ηγεμόνα Αλέξανδρο. Η μικρή Βασίλισσα μπήκε μέσα στο καμίνι και βγήκε άθικτη, ενώ έπειτα δύο πεινασμένα λιοντάρια έγιναν στα πόδια της σαν ήμερα αρνιά. Ήταν τα φοβερά χρόνια του ασεβούς αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν η πόλη της Νικομήδειας ποτίστηκε με αίματα μαρτύρων χωρίς προηγούμενο.

Μόνο σε μία ημέρα, τα Χριστούγεννα, είκοσι χιλιάδες πιστοί κάηκαν μέσα στον ναό όπου είχαν συναχθεί για να προσευχηθούν. Ο διωγμός δεν κράτησε μερικές εβδομάδες, αλλά απλώθηκε για πολύ καιρό πάνω από την ταλαιπωρημένη πόλη. Μόνο ο Θεός γνωρίζει τον ακριβή αριθμό όσων χάθηκαν τότε, όπως μόνο εκείνος μετρά τα αστέρια.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους μάρτυρες ξεχώρισε και η μικρή Βασίλισσα, νύφη αμόλυντη του ουράνιου Νυμφίου. Η δύναμη του παντοδύναμου Θεού φανερώθηκε εκεί όχι σε ώριμους άνδρες, αλλά μέσα από ένα τρυφερό παιδί. Η γενναιότητά της παραμένει ακόμη και σήμερα φωτεινή απόδειξη της χάριτος που αναπαύεται στους ταπεινούς και στους καθαρούς της καρδίας.

Όταν την οδήγησαν δεμένη μπροστά στον ηγεμόνα Αλέξανδρο, η μικρή ομολόγησε με τέτοια σταθερότητα τον Χριστό, ώστε όλοι οι παρόντες έμειναν άναυδοι από τη σύνεση και την παρρησία της. Συζητούσε με τον δικαστή της για την πίστη σαν ώριμος και τέλειος άνδρας, χωρίς ίχνος φόβου ή ταραχής στο πρόσωπό της. Ο ηγεμόνας προσπάθησε στην αρχή με κολακείες και υποσχέσεις να τη μεταπείσει, ώστε να προσκυνήσει τα είδωλα των ψεύτικων θεών.

Η αγία όμως παρέμεινε ακλόνητη στην ομολογία της και δεν λύγισε ούτε στιγμή από τα δελεαστικά λόγια του τυράννου. Τότε ο Αλέξανδρος διέταξε να τη χτυπήσουν δυνατά στο πρόσωπο, και η Βασίλισσα ευχαρίστησε με χαρά τον Θεό για τη δοκιμασία. Έπειτα πρόσταξε να της βγάλουν τα ρούχα και να τη μαστιγώσουν σκληρά με ραβδιά, και πάλι εκείνη δοξολόγησε με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη τον Κύριο.

Ο θυμός του ηγεμόνα έγινε αβάστακτος και τα χτυπήματα συνεχίστηκαν με ακόμη μεγαλύτερη αγριότητα. Όταν όλο της το σώμα έγινε μια ολόκληρη ανοιχτή πληγή, η μικρή φώναξε δυνατά μέσα από τους πόνους της: «Θεέ μου, σε ευχαριστώ για όλα αυτά». Τα λόγια της έκαναν τους θεατές να σιωπήσουν με δέος.

Βλέποντας ότι τα μαρτύρια δεν λύγιζαν τη μικρή ομολογήτρια, ο Αλέξανδρος διέταξε νέα, ακόμη φοβερότερα βασανιστήρια εναντίον του τρυφερού σώματός της. Πρόσταξε να της τρυπήσουν τις κνήμες, να την κρεμάσουν με το κεφάλι προς τα κάτω, και κάτω από αυτήν άναψαν φωτιά. Έριχναν στις φλόγες πίσσα, θειάφι, λάδι και μολύβι, ώστε να ξεψυχήσει γρήγορα από τους πόνους και τον δηλητηριώδη καπνό.

Η αγία όμως μέσα σε όλα αυτά τα φρικτά βασανιστήρια ένιωθε δροσιά σαν να βρισκόταν στον παράδεισο και έψαλλε ύμνους δοξολογίας. Ο τύραννος τότε διέταξε να την ρίξουν μέσα σε αναμμένη κάμινο, για να την κάψει αμέσως η σφοδρή φωτιά. Η Βασίλισσα σφραγίστηκε με το σημείο του Τιμίου Σταυρού και μπήκε με θάρρος μέσα στις πύρινες γλώσσες της καμίνου.

Έμεινε εκεί για πολλή ώρα χωρίς να πάθει το παραμικρό, ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι κοιτούσαν με τρόμο το παράδοξο θέαμα. Όταν την έβγαλαν έξω σώα, αμολυσαν επάνω της δύο άγρια λιοντάρια, για να την κατασπαράξουν μπροστά στα μάτια του πλήθους. Η προσευχή του παιδιού όμως, σαν άλλη προσευχή του προφήτη Δανιήλ, έφραξε τα στόματα των θηρίων.

Τότε ο φόβος κυρίεψε τον ίδιο τον ηγεμόνα Αλέξανδρο, που έμεινε για ώρα σαν εκστατικός μπροστά σε όσα αντίκριζαν τα μάτια του. Στο τέλος αναφώνησε ταραγμένος: «Αυτές είναι οι κρίσεις του αληθινού Θεού! Έπεσε στα πόδια της μικρής μάρτυρος και την παρακαλούσε με δάκρυα να συγχωρήσει όσα φρικτά της είχε προξενήσει.

Της ζήτησε να μεσιτεύσει στον Κύριο, ώστε να μην τον τιμωρήσει ο Θεός για όσα κακά διέπραξε εναντίον των πιστών. Η αγία δόξασε δυνατά τον φιλάνθρωπο Κύριο, που φώτισε την τύφλωση του διώκτη της και τον οδήγησε στην επίγνωση της αλήθειας. Παρέπεμψε τότε τον Αλέξανδρο στον επίσκοπο Αντωνίνο, για να τον κατηχήσει στην πίστη και να τον βαπτίσει χριστιανό.

Όλοι οι χριστιανοί της Νικομήδειας χάρηκαν αληθινά για τη θαυμαστή μεταστροφή του πρώην διώκτη. Μετά τη βάπτισή του ο Αλέξανδρος μετανόησε βαθιά για την προηγούμενη ασέβειά του και τα μαρτύρια που είχε προξενήσει στους πιστούς. Παρακάλεσε την αγία Βασίλισσα να του εξασφαλίσει με τις προσευχές της τη συγχώρεση του Κυρίου, για να φύγει ελαφρύς από τούτη τη ζωή.

Με τις θερμές μεσιτείες της μάρτυρος, ο Αλέξανδρος έφυγε σύντομα γεμάτος αληθινή μετάνοια και ολοκληρωμένη πίστη προς τον Κύριο. Οι χριστιανοί τον έθαψαν με τιμή, αναγνωρίζοντας μέσα του τον νέο εργάτη του αμπελώνα του Χριστού. Η αγία Βασίλισσα έπειτα από την κηδεία αναχώρησε από την πόλη και απομακρύνθηκε γύρω στα τέσσερα χιλιόμετρα στην ερημιά.

Καθώς προχωρούσε, ένιωσε σφοδρή δίψα και βρήκε μπροστά της μια μεγάλη πέτρα μέσα στο χωράφι. Ανέβηκε επάνω της και ύψωσε προσευχή προς τον Κύριο, ζητώντας ταπεινά λίγη δροσιά για το ταλαιπωρημένο σώμα της. Αμέσως από την πέτρα ανέβλυσε καθαρό νερό, που ξεδίψασε τη μικρή αθλήτρια του Χριστού.

Αφού ήπιε, απομακρύνθηκε λίγο από εκείνο το σημείο και γονάτισε ξανά σε προσευχή θερμή και ολόψυχη. Παρέδωσε τότε ειρηνικά την αγνή της ψυχή στα χέρια του ουράνιου Νυμφίου της. Ο επίσκοπος Αντωνίνος, μόλις πληροφορήθηκε την κοίμησή της, έσπευσε αμέσως στο σημείο εκείνο της ερήμου.

Έθαψε με ευλάβεια το τίμιο λείψανο κοντά στην πέτρα από όπου είχε αναβλύσει το θαυματουργικό νερό της προσευχής της.