Ο Άγιος Μίκαλλος και τα σπήλαια της Ακανθούς

Τριακόσιοι Έλληνες προσκυνητές, με αρχηγό τον Αυξέντιο, εγκατέλειψαν τη διαλυμένη Δεύτερη Σταυροφορία και επέλεξαν τον δρόμο της ερήμου του Ιορδάνη. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο Μίκαλλος, ένας νέος ξενιτεμένος εργάτης από τη Γερμανία, που άκουσε τυχαία ένα φλογερό κήρυγμα και άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του. Για τους γονείς, την πατρίδα και τα παιδικά του χρόνια δεν σώζεται καμία απολύτως πληροφορία στις πηγές.

Γνωρίζουμε μόνο πως η φτώχεια τον ανάγκασε νέο ακόμη να φύγει μακριά για ένα καλύτερο μέλλον. Στη Γερμανία εργαζόταν σκληρά μαζί με άλλους Έλληνες μετανάστες της εποχής εκείνης. Όταν άκουσε για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους Μωαμεθανούς, η καρδιά του άναψε αμέσως.

Σε λίγο καιρό συγκεντρώθηκε μια μεγάλη στρατιά, που ξεκίνησε γεμάτη πόθο για το ιερό έργο. Η στρατιά αυτή, η γνωστή ως Δεύτερη Σταυροφορία, διαλύθηκε στα εδάφη της σημερινής Γιουγκοσλαβίας μέσα σε δυσκολίες. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα βρίσκονταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό τον γνωστό άγιο Αυξέντιο.

Μετά τη διάλυση, μαζεύτηκαν όλοι και άκουσαν την ενθουσιώδη ομιλία του αρχηγού τους για το μέλλον. Η πρόταση να κατευθυνθούν προς τα μέρη του Ιορδάνη έγινε δεκτή με μεγάλη χαρά. Πρώτα ανέβηκαν όλοι μαζί στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησαν με δάκρυα τους πανάγιους τόπους.

Έπειτα προχώρησαν προς την έρημο, αποφασισμένοι να ζήσουν μοναχική και ασκητική ζωή κοντά στον ποταμό. Νηστεία, προσευχή, αγρυπνία και μελέτη της Αγίας Γραφής γέμιζαν κάθε ώρα της ημέρας τους. Παράλληλα φρόντιζαν με έμπρακτη αγάπη όσους είχαν ανάγκη βοήθεια στα γύρω μέρη.

Όμως οι εχθροί της πίστεως παρακολουθούσαν με φθόνο την πρόοδο των ασκητών και άρχισαν να τους παρενοχλούν. Για να γλιτώσουν, οι πατέρες κατέβηκαν μια μέρα στην παραλία αναζητώντας τρόπο φυγής. Βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα και κατευθύνθηκαν προς την Κύπρο, ξακουστή τότε για τη θεοσέβειά της.

Το πλοίο σταμάτησε στην Πάφο, αν και η παράδοση λέει πως τσακίστηκε πάνω στους βράχους από δυνατή τρικυμία. Ευτυχώς όλοι σώθηκαν πάνω στα συντρίμμια και βγήκαν στη στεριά δοξάζοντας τον Θεό. Από εκεί σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη του νησιού και έζησαν τη μακάρια ζωή ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Έτσι ξεκίνησε και η νέα πορεία του ταπεινού Μίκαλλου στην κυπριακή γη. Ο Μίκαλλος έφτασε στα μέρη της Ακανθούς και ανακάλυψε δύο σπήλαια, που στέκουν ακόμη και σήμερα ως μάρτυρες της ζωής του. Εκεί ξεκίνησε την ενάρετη άσκησή του, μέσα στη σιωπή και την προσευχή, μακριά από τον κόσμο.

Η θαυματουργική του δύναμη συνέχισε να ευεργετεί τους πιστούς για αιώνες ολόκληρους με αδιάκοπη χάρη. Όσοι επισκέπτονταν με πίστη το εκκλησάκι του, που βρισκόταν δίπλα στα σπήλαια, ένιωθαν ζωντανή την παρουσία του. Πλένονταν με το αγίασμα και λάμβαναν θεραπεία στις αρρώστιες τους και παρηγοριά στις δοκιμασίες τους.

Η χάρη του φημιζόταν ιδιαίτερα για τη θεραπεία της μαλάριας και της φοβερής λέπρας στους ασθενείς. Οι μητέρες που θήλαζαν τα παιδιά τους και δεν είχαν γάλα κατέφευγαν με πίστη στον άγιο. Θήλαζαν από τους σταλακτίτες των σπηλαίων και επικαλούνταν τη βοήθειά του, την οποία λάμβαναν πλούσια.

Οι παλαιοί διηγούνται πως άρρητη ευωδία ξεχυνόταν από τα δύο σπήλαια μέχρι τα κοντινά χωράφια της Ακανθούς. Δίπλα στα σπήλαια υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια θαλερή μυρτιά, γνωστή ως μυρτιά του οσίου Μίκαλλου. Σε αυτήν αποδίδονταν πλούσιες θαυματουργικές ιδιότητες μέχρι την επιδρομή του βάρβαρου Αττίλα το χίλια εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα.