Ιωάννης ο Νεομάρτυρας από τις Σέρρες

Το πρώτο κλάμα του μικρού Ιωάννη ακούστηκε την ίδια ώρα που οι Σερραίοι θρηνούσαν τον απαγχονισμό του βασιλιά Δαβίδ της Τραπεζούντας. Στην ακμή της νεότητάς του, η λάμψη του και το θάρρος του τράβηξαν επάνω του τον φθόνο των κατακτητών της πόλης. Καταγόταν από μια εύπορη οικογένεια των Σερρών και έζησε στο δεύτερο μισό του δέκατου πέμπτου αιώνα μετά Χριστόν.

Τα παιδικά του χρόνια κύλησαν σε μια πόλη που είχε δει το αίμα του βασιλιά και των τριών παιδιών του στη βασιλική οδό. Η εντολή του Μωάμεθ του Δεύτερου είχε σημαδέψει την ψυχή των Σερραίων με ανεξίτηλο πένθος. Ο νεαρός Ιωάννης μεγάλωσε με τη μνήμη αυτής της τραγωδίας, μα δεν δείλιασε ποτέ μπροστά στους ισχυρούς της εποχής.

Παρουσιαζόταν σε δημόσιους χώρους ως ίσος προς τους κατακτητές, με αξιοπρέπεια και λαμπρότητα στην εμφάνισή του. Η συμπεριφορά του αυτή ξεσήκωσε μίσος και ζήλεια στους Τούρκους της περιοχής, οι οποίοι αναζητούσαν τρόπο για να τον εκδικηθούν. Έτσι τον διέβαλαν στις αρχές, ισχυριζόμενοι πως είχε υβρίσει δημόσια την πίστη του προφήτη τους.

Υποστήριξαν ακόμη ότι είχε υποσχεθεί να την ακολουθήσει, αλλά τελικά αρνήθηκε με περιφρόνηση. Μετά από μια τόσο σοβαρή καταγγελία, οι αρχές διέταξαν αμέσως τη σύλληψη του νεαρού και την προσαγωγή του στο δικαστήριο των Σερρών. Οι δικαστές, βλέποντας την ωραιότητα και τη νεανική του ορμή, σκέφτηκαν πρώτα να τον δελεάσουν με υποσχέσεις.

Του πρόσφεραν αξιώματα και τιμές, ελπίζοντας πως το παράδειγμά του θα παρέσυρε και άλλους νέους χριστιανούς στην αλλαξοπιστία. Ο Ιωάννης όμως απαντούσε σε κάθε πρόταση με σταθερή φωνή και ομολογούσε δημόσια την πίστη του στον Χριστό. Όταν οι πλάγιες μέθοδοι απέτυχαν, οι δικαστές κατέφυγαν στα φρικτά βασανιστήρια για να σπάσουν την αντοχή του.

Τον έβγαλαν από τη φυλακή και σαν ανήμερα θηρία τον έσυραν γυμνό πάνω στο χώμα των Σερρών. Στο τέλος του ξερίζωσαν τα μαλλιά και τον ράβδιζαν χωρίς καμία διακοπή για ώρες ολόκληρες. Παρά τους τρομερούς πόνους, ο μάρτυρας άντεχε και συνέχιζε να υμνεί με χαρά τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Τότε ακριβώς εμφανίστηκε στα δεξιά του ένας μεγαλοπρεπής έφιππος άνδρας, του οποίου το πρόσωπο ακτινοβολούσε σαν ήλιος. Ο Ιωάννης αναγνώρισε αμέσως πως ήταν ο άγιος Θεόδωρος, ο οποίος ερχόταν για να τον στηρίξει. Η ουράνια αυτή παρουσία τον προέτρεπε να μη χάσει το θάρρος του και να μείνει σταθερός μέχρι τέλους.

Όταν οι Τούρκοι είδαν πως ούτε τα βασανιστήρια δεν λύγιζαν την ψυχή του, τον οδήγησαν ξανά στη φυλακή. Εκεί συνέχισαν τις σωματικές και ηθικές πιέσεις, μα ο Ιωάννης παρέμενε προσηλωμένος στην πατρική του πίστη. Απελπισμένοι από τη σταθερότητά του, αναγκάστηκαν να ζητήσουν έγγραφες οδηγίες από τη Μεγάλη Πύλη για την τύχη του.

Όταν έφτασε η απάντηση από την Κωνσταντινούπολη, ο δικαστής διέταξε τον θάνατό του, αν δεν απαρνιόταν τον Χριστό. Έτσι τον έβγαλαν από τη φυλακή και τον οδήγησαν σε δημόσιο χώρο, για να γίνει το τέλος του παράδειγμα φόβου. Οι δήμιοι έστησαν έναν σωρό από φρύγανα και ξερά ξύλα και ανέβασαν επάνω τον δεμένο νεομάρτυρα.

Του έδεσαν χέρια και πόδια και έβαλαν φωτιά στο εύφλεκτο υπόστρωμα, για να κάνουν το μαρτύριό του πιο επώδυνο. Ο Ιωάννης παρέμεινε ήρεμος μέσα στις φλόγες και ρωτούσε με γαλήνη τους δήμιους αν τον είχαν πράγματι παραδώσει στη φωτιά. Με ήπια φωνή υμνολογούσε τον Θεό, μέχρι που ένας δήμιος του έμπηξε έναν πάσαλο στο στόμα.

Έτσι τελείωσε η επίγεια ζωή του γύρω στο χίλια τετρακόσια ογδόντα μετά Χριστόν. Την ιερή του ακολουθία συνέγραψε ο Μεγάλος Ρήτορας Μανουήλ ο Πελοποννήσιος, και η μνήμη του τιμάται στις δώδεκα Μαΐου. Αποθηκεύω τώρα το αρχείο και τρέχω τον επικυρωτή.

[πλήρες πρωτότυπο κείμενο] cat > /tmp/05_12_Άγιος_Ιωάννης_Νεομάρτυρας_Σερρών. [τελικό κείμενο όπως παραπάνω]

–output /tmp/05_12_Άγιος_Ιωάννης_Νεομάρτυρας_Σερρών. **Παραδοτέο αρχείο:** `05_12_Άγιος_Ιωάννης_Νεομάρτυρας_Σερρών. Το κείμενο παραδίδεται στον Optiko Text Validator 2 Auto Sections για τελική επικύρωση και διόρθωση τυχόν αποκλίσεων πριν την τελική παράδοση.