Ο Όσιος Χριστόφορος της Γεωργίας και το φως μέσα στη νύχτα

Κάθε μέρα διέσχιζε πάνω από έξι χιλιόμετρα κρατώντας μια στάμνα νερό, για να ξεδιψά τους κουρασμένους διαβάτες στην έρημο του Δαβιδγκαρέτζι. Κάποια νύχτα, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ένα ουράνιο φως φάνηκε μπροστά του και τον οδήγησε ως το μακρινό χωριό Σαρτιχάλα. Έτσι έζησε ο ταπεινός αυτός ασκητής, που τον φώτιζε ο ίδιος ο Κύριος στις δύσκολες ώρες της ζωής του.

Η οικογένεια του Χριστέσια καταγόταν από το Εγκρίσι της δυτικής Γεωργίας, και από μικρός ποθούσε τις ιερές ακολουθίες και την ησυχαστική ζωή. Ο κύριός του όμως τον ανάγκασε να παντρευτεί, και από εκείνον τον γάμο απέκτησε έναν γιο. Όταν πέθαναν η γυναίκα και το παιδί του, ο κύριος επέμενε να συνάψει νέο γάμο, αλλά ο ευσεβής νέος δεν υπάκουσε σε εκείνη την προσταγή.

Πήγε στον πνευματικό του πατέρα και του φανέρωσε όσα συνέβαιναν, ζητώντας φως και καθοδήγηση από την ψυχή του. Εκείνος τον συμβούλεψε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να τραβήξει για την έρημο του Δαβιδγκαρέτζι, εκεί όπου άνθιζε η μοναχική ζωή. Βαθιά συγκινημένος ο Χριστέσια από τα λόγια του γέροντα, παράτησε τα υπάρχοντά του και αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.

Ο όσιος πατέρας πέρασε πολλά χρόνια σε ταπεινή διακονία και υπακοή προς τους πατέρες της μονής. Του ανέθεσαν να μαζεύει ξύλα και να κουβαλάει νερό, και έκανε αυτές τις εργασίες με τέλεια πραότητα και αδιάκοπη υποταγή. Κάθε μέρα βάδιζε πάνω από έξι χιλιόμετρα για να γεμίσει τη στάμνα του και την έφερνε σε μια μικρή καλύβα κοντά στον δρόμο.

Κρεμούσε τη στάμνα στην είσοδο, ώστε να φαίνεται από μακριά, και οι περαστικοί έρχονταν να ξεδιψάσουν στο φιλόξενο εκείνο σημείο. Φρόντιζε επίσης έναν μικρό λαχανόκηπο, για να ταΐζει τους ταξιδιώτες που περνούσαν από εκείνη την έρημη περιοχή. Κάθε Σάββατο ετοίμαζε κόλλυβα από σιτάρι και μέλι, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας.

Τα χώριζε σε τρία μέρη και τα προσέφερε με αγάπη υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων. Το πρώτο μέρος ήταν για τους συγγενείς όσων είχαν δωρίσει το σιτάρι και το μέλι. Το δεύτερο για τους πατέρες του μοναστηριού, και το τρίτο για όλους τους κεκοιμημένους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Πάντοτε λυπόταν βαθιά ο όσιος Χριστέσια, όταν έβλεπε αδελφούς και αδελφές μαλωμένους και χωρισμένους μεταξύ τους. Μόλις άκουγε ότι δύο άνθρωποι βρίσκονταν σε διαμάχη, έσπευδε αμέσως να μεσολαβήσει και να τους συμφιλιώσει με στοργή. «Παιδιά μου», τους έλεγε με πατρική φωνή, «αν δεν ακούσετε τα λόγια μου, θα φύγω από εδώ πικραμένος και θλιμμένος».

Πρόσθετε ακόμη ότι ο διάβολος, που πάντα πολεμά την ειρήνη, θα χαρεί και θα στείλει νέες δοκιμασίες πάνω τους. Έλεγε μάλιστα πως ήρθε κοντά τους νηστικός και πως νηστικός θα έφευγε, αν δεν δέχονταν τη συμφιλίωση. Τα λόγια του ζέσταιναν τις καρδιές και βοηθούσαν τους αντιμαχόμενους να βρουν ξανά την ομόνοια.

Ένα ζεστό απόγευμα, μετά τον εσπερινό, ο όσιος ξεκίνησε με τα πόδια για ένα μακρινό χωριό. Έφυγε την ώρα του δειλινού, αλλά όταν έπεσε η νύχτα, ο ουρανός ήταν χωρίς φεγγάρι και υπερβολικά σκοτεινός. Σε λίγο δυσκολευόταν να συνεχίσει τον δρόμο και στάθηκε σιωπηλά για να προσευχηθεί στον Κύριο.

Τότε ένα λαμπερό φως εμφανίστηκε μπροστά του και φώτισε το μονοπάτι του. Το θείο εκείνο φως τον οδήγησε όλη τη νύχτα, μέχρι που έφτασε με ασφάλεια στο χωριό Σαρτιχάλα. Το κελί του ήταν φτωχικό και πολύ στενόχωρο, χωρίς ανέσεις ή κοσμικά πράγματα μέσα στους τοίχους του.

Κοιμόταν πάνω σε ένα κρεβάτι από ξύλινες σανίδες, το οποίο σκέπαζε με μια προβιά για να ζεσταίνεται. Αντί για μαξιλάρι ακουμπούσε το κεφάλι του σε μια πέτρα, σαν τους παλιούς ασκητές της ερήμου. Ο ευλαβής ασκητής φορούσε ένα μάλλινο σακάκι από προβιά και σανδάλια φτιαγμένα από φλοιό δέντρου.

Όσα έπαιρνε από τους ευσεβείς προσκυνητές, τα μοίραζε αμέσως στους φτωχούς και στους εμπερίστατους. Είχε αποθέσει την ελπίδα του ολόκληρη στον Θεό και δεν επέτρεπε στον εαυτό του να μεριμνά για την αυριανή ημέρα. Δεν φρόντιζε καν να αποθηκεύσει τροφές ή εφόδια για τους σκληρούς και παγωμένους μήνες του χειμώνα.

Ο πατέρας Χριστέσια ήταν ήδη προχωρημένος στην ηλικία, όταν τον έκειραν μοναχό και του έδωσαν το νέο όνομα Χριστόφορος. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα, σε ηλικία ογδόντα χρόνων, αφήνοντας πίσω του παράδειγμα φωτεινό.