Ο γίγαντας που σήκωσε στους ώμους του τον Χριστό

Ένας πολεμιστής με τρομερό παράστημα και άσχημη όψη ζήτησε από τον Θεό τη χάρη να μιλήσει τη γλώσσα των ανθρώπων που δεν γνώριζε. Ένας άγγελος άγγιξε τα χείλη του και τότε εκείνος ο βάρβαρος αιχμάλωτος άρχισε να κηρύσσει ανοιχτά τον Χριστό μέσα στο ρωμαϊκό στρατόπεδο. Το πρώτο του όνομα ήταν Ρεπρόβος, που σημαίνει αποδοκιμασμένος και άσχημος, και η καταγωγή του ξεκινούσε από μια άγρια φυλή στα όρια της αυτοκρατορίας.

Είχε αιχμαλωτιστεί σε μια μάχη και είχε καταταγεί στις λεγεώνες του αυτοκράτορα Δεκίου, που βασίλεψε λίγα χρόνια στα μέσα του τρίτου αιώνα. Η εξωτερική του εμφάνιση ήταν τόσο παράξενη, ώστε οι άνθρωποι τον αποκαλούσαν κυνοπρόσωπο εξαιτίας του τραχέος και αλλόκοτου παρουσιαστικού του. Από αυτή τη συνήθεια ξεκίνησε αργότερα και η παρανόηση που τον παρουσίαζε σε εικόνες με κεφάλι σκύλου.

Στην πραγματικότητα ήταν ένας γίγαντας με ασύλληπτη σωματική δύναμη και βαθιά ψυχή. Όταν δέχτηκε ξυλοδαρμό από κάποιον Βάκχο για την πίστη του, υπέμεινε με ταπείνωση τα χτυπήματα και απάντησε με πραότητα. Μέσα στην καρδιά του είχε ήδη ανατείλει η αναζήτηση του αληθινού Βασιλιά της οικουμένης.

Πριν συλληφθεί επίσημα, ο γίγαντας αυτός είχε δώσει υπόσχεση να υπηρετήσει τον δυνατότερο βασιλιά του κόσμου. Δοκίμασε πρώτα έναν επίγειο άρχοντα, αλλά τον είδε να τρέμει μπροστά στον διάβολο, και έτσι τον εγκατέλειψε αμέσως. Στράφηκε ύστερα στον ίδιο τον σατανά, μα διαπίστωσε πως και εκείνος υποχωρούσε μπροστά στο όνομα του Χριστού.

Τότε αναζήτησε τον Κύριο και βρήκε οδηγό τον επίσκοπο Αντιοχείας Βαβύλα, που εορτάζεται την τέταρτη Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου. Εκείνος του είπε να υπηρετεί τον Σωτήρα στο έργο για το οποίο ήταν φτιαγμένος, και έτσι έγινε περαματάρης σε ένα ορμητικό ποτάμι. Στους πλατείς του ώμους περνούσε δωρεάν στην απέναντι όχθη όσους ζητούσαν βοήθεια, στηριγμένος σε ένα χοντρό ραβδί.

Μια νύχτα φουρτουνιασμένη παρουσιάστηκε ένα μικρό παιδί και ζήτησε επίμονα να περάσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Όσο προχωρούσε μέσα στα νερά, τόσο το βάρος του παιδιού μεγάλωνε στους ώμους του και απειλούσε να τον βυθίσει. Φτάνοντας με κόπο στην άλλη όχθη, άκουσε το παιδί να αποκαλύπτεται ως ο Χριστός, που είχε σηκώσει επάνω του τις αμαρτίες όλου του κόσμου.

Ο Κύριος του είπε να φυτέψει το ραβδί του στο χώμα και την επομένη το βρήκε βλαστημένο σαν ζωντανό δέντρο. Με αυτό το σημάδι αναγνώρισε τον αληθινό Βασιλιά που είχε ποθήσει και βαπτίστηκε από τον άγιο Βαβύλα στην Αντιόχεια. Από Ρεπρόβος μετονομάστηκε σε Χριστοφόρο, όνομα που σημαίνει εκείνος που φέρει τον Χριστό μέσα του.

Η άκτιστη χάρη του βαπτίσματος μεταμόρφωσε ολόκληρη την ύπαρξή του, και η όψη του φάνηκε στους πιστούς φωτεινότερη και πιο όμορφη. Όταν είδε γύρω του χριστιανούς να κακοποιούνται από τους ειδωλολάτρες, αγανάκτησε και έλεγξε με παρρησία τους διώκτες. Ο αυτοκράτορας Δέκιος έστειλε διακόσιους στρατιώτες να τον φέρουν δεμένο μπροστά του, γιατί κανείς μόνος του δεν τολμούσε να τον αντιμετωπίσει.

Στον δρόμο της επιστροφής έγιναν δύο μεγάλα θαύματα μπροστά στα μάτια τους. Το ξερό ραβδί του αγίου άνθισε ξαφνικά, σαν χλωρό κλαδί την άνοιξη. Όταν λίγο αργότερα τους τελείωσαν τα τρόφιμα, ο Χριστοφόρος γονάτισε και προσευχήθηκε στον Κύριο.

Το ένα κομμάτι ψωμί που του είχε απομείνει πολλαπλασιάστηκε και χόρτασε όλη τη συνοδεία. Οι στρατιώτες έπεσαν στα πόδια του και ζήτησαν να γνωρίσουν τον Θεό που έκανε τέτοια σημεία μπροστά τους. Ο άγιος τους δίδαξε με απλότητα την πίστη και τους οδήγησε στον επίσκοπο Βαβύλα, ο οποίος τους κατήχησε και τους βάπτισε όλους χριστιανούς.

Όταν παρουσιάστηκαν στον Δέκιο, ο αυτοκράτορας τρόμαξε από την όψη του γίγαντα και έπεσε αναίσθητος στο έδαφος. Αφού συνήλθε, αποφάσισε να μην τον λυγίσει με τη βία αλλά με δόλο και πονηρές μεθόδους. Έστειλε κοντά του δύο όμορφες γυναίκες της διαφθοράς, την Καλλινίκη και την Ακυλίνα, για να τον παρασύρουν στην άρνηση και στις θυσίες των ειδώλων.

Εκείνες όμως άκουσαν τα λόγια του αγίου και άλλαξαν εντελώς ζωή μέσα σε λίγες ώρες. Επιστρέφοντας στο παλάτι, ομολόγησαν με τόλμη ότι έγιναν χριστιανές και αρνήθηκαν τα είδωλα. Η Ακυλίνα κρεμάστηκε με βάρη, όπως είχε υποστεί προηγουμένως και ο ίδιος ο Χριστοφόρος.

Η Καλλινίκη υποκρίθηκε ότι θα θυσίαζε στους ψεύτικους θεούς και αμέσως γκρέμισε με δύναμη τα αγάλματα. Και οι δύο τελείωσαν τον αγώνα τους πάνω σε σιδερένια παλούκια, παίρνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου. Ο οργισμένος Δέκιος διέταξε επίσης τον αποκεφαλισμό των διακοσίων στρατιωτών που είχαν προσκυνήσει τον άγιο μπροστά στα μάτια του.

Στον ίδιο τον Χριστοφόρο επιφύλαξε πρωτοφανή βασανιστήρια, για να σπάσει την αντοχή και την πίστη του. Πρώτα τον έντυσαν με έναν πυρακτωμένο μεταλλικό χιτώνα και τον έριξαν μέσα στις φλόγες, μα έμεινε αβλαβής σαν να βρισκόταν σε δροσερό τόπο. Έπειτα του κρέμασαν στον λαιμό μια μεγάλη πέτρα και τον γκρέμισαν σε βαθύ πηγάδι.

Ένας άγγελος Κυρίου τον τράβηξε ζωντανό από μέσα, χωρίς το παραμικρό τραύμα στο σώμα του. Καθώς στεκόταν στο πυρωμένο μέταλλο, οι πιστοί τον άκουσαν να διηγείται ένα θαυμαστό όραμα ουρανίου ανδρός. Ένας λαμπρός πολεμιστής με λευκή στολή πιο φωτεινή από τον ήλιο τον σκέπαζε με τη δύναμή του.

Γύρω του πάλευαν άγγελοι και δαίμονες, μα το βλέμμα του ουράνιου άρχοντα διέλυε το σκοτεινό στράτευμα. Πλήθος ειδωλολατρών πίστεψαν τότε στον Χριστό και έγιναν κοινωνοί της ίδιας χάριτος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων. Στο τέλος ο αυτοκράτορας, νικημένος από τη σταθερότητα του μάρτυρα, διέταξε να του κόψουν την κεφαλή με ξίφος.

Έτσι έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου στη Λυκία, λίγο πριν συμπληρωθεί ο πρώτος μισός αιώνας μετά τους διακόσιους από τη γέννηση του Σωτήρα. Σύμφωνα με την παράδοση, με τη ζωή και τα θαύματά του οδήγησε στην πίστη πενήντα χιλιάδες ειδωλολάτρες. Τα ιερά του λείψανα μεταφέρθηκαν αργότερα στο Τολέδο της Ισπανίας και κατόπιν στη μονή του Αγίου Διονυσίου στη Γαλλία.

Η αγία του κάρα φυλάσσεται σήμερα στη μονή Καρακάλλου του Αγίου Όρους και τιμάται από αμέτρητους προσκυνητές. Τμήματα των λειψάνων του βρίσκονται στις μονές Προυσού Ευρυτανίας, Γενεθλίου της Θεοτόκου στην Αίγινα, Αγίων Αναργύρων στην Καστοριά και Κύκκου στην Κύπρο. Στην Ελλάδα πολλοί ναοί τοποθετούν την εικόνα του στην είσοδο, σαν φύλακα του εισερχομένου πιστού.

Ένα γνωστό λαϊκό δίστιχο λέει πως όποιος βλέπει τον Χριστοφόρο μπορεί να περπατά με ασφάλεια κάθε ώρα. Από αυτό το βαθύ σύμβολο του περαματάρη που σήκωσε τον Κύριο, η Εκκλησία τον τιμά ως προστάτη των οδηγών και των ταξιδιωτών.