Gjigandi që ngriti Krishtin mbi supe

Një luftëtar me shtat të tmerrshëm dhe fytyrë të shëmtuar i kërkoi Zotit hirin për të folur gjuhën e njerëzve që nuk e njihte. Një engjëll i preku buzët dhe më pas ai rob barbar filloi të predikonte hapur Krishtin në kampin romak. Emri i tij i parë ishte Reprobus, që do të thotë i sprovuar dhe i shëmtuar, dhe prejardhja e tij nga një fis i egër në kufijtë e perandorisë. Ai ishte zënë rob në një betejë dhe ishte regjistruar në legjionet e perandorit Decius, i cili mbretëroi për disa vjet në mesin e shekullit të tretë. Pamja e tij e jashtme ishte aq e çuditshme sa njerëzit e quanin fytyrë qeni për shkak të pamjes së tij të ashpër dhe të çuditshme. Nga ky zakon filloi më vonë keqkuptimi që e paraqiti në imazhe me kokën e një qeni. Ai ishte në fakt një gjigant me forcë fizike të paimagjinueshme dhe një shpirt të thellë. Kur ai u rrah nga një Bacchus për besimin e tij, ai i duroi me përulësi goditjet dhe u përgjigj me përulësi. Brenda zemrës së tij tashmë kishte nisur kërkimi për Mbretin e vërtetë të universit. Para se të kapej zyrtarisht, ky gjigant kishte bërë një premtim për t'i shërbyer mbretit më të fuqishëm në botë. Ai fillimisht provoi një sundimtar tokësor, por e gjeti duke u dridhur para djallit, kështu që ai e braktisi menjëherë. Më pas ai iu drejtua vetë Satanait, por zbuloi se edhe ai po dorëzohej përpara emrit të Krishtit. Pastaj ai kërkoi Zotin dhe gjeti një udhërrëfyes, peshkopin e Antiokisë, Babilus, i cili festohet çdo vit më katër shtator. Ai i tha që t'i shërbente Shpëtimtarit në punën për të cilën u krijua dhe kështu ai u bë rojtar në një lumë të vrullshëm. Mbi shpatullat e gjera i kalonte ata që kërkonin ndihmë në bregun përballë pa pagesë, të mbështetur në një shkop të trashë. Një natë me stuhi u shfaq një fëmijë i vogël dhe këmbënguli të kalonte pikërisht atë moment. Teksa përparonte nëpër ujëra, pesha e fëmijës u rrit mbi supet e tij dhe e kërcënoi se do ta fundoste. Duke arritur me vështirësi në bregun tjetër, ai dëgjoi fëmijën të shfaqej si Krishti, i cili kishte marrë mbi vete mëkatet e gjithë botës. Zoti i tha të mbillte shkopin e tij në tokë dhe të nesërmen e gjeti duke mbirë si një pemë e gjallë. Me këtë shenjë ai njohu Mbretin e vërtetë që kishte dëshiruar dhe u pagëzua nga Shën Babeli në Antioki. Nga Reprovos ai u quajt Christophoros, një emër që do të thotë ai që mbart Krishtin brenda tij. Hiri i pakrijuar i pagëzimit e transformoi gjithë qenien e tij dhe fytyra e tij iu shfaq besimtarëve më të shndritshëm dhe më të bukur. Kur pa rreth tij të krishterët që keqtrajtoheshin nga paganët, ai u indinjua dhe i kontrolloi me sfidë persekutorët. Perandori Decius dërgoi dyqind ushtarë për ta sjellë të lidhur para tij, sepse askush nuk guxonte të përballej vetëm me të. Gjatë rrugës së kthimit para syve të tyre ndodhën dy mrekulli të mëdha. Shkopi i thatë i shenjtorit lulëzoi papritmas, si një degë e gjelbër në pranverë. Kur pak kohë më vonë u mbaroi ushqimi, Kristofori u gjunjëzua dhe iu lut Zotit. Një copë bukë që kishte lënë u shumua dhe ushqeu të gjithë shoqëruesit. Ushtarët ranë në këmbët e tij dhe kërkuan të njihnin Perëndinë që bëri para tyre shenja të tilla. Shenjtori u mësoi besimin me thjeshtësi dhe i çoi te peshkopi Vavila, i cili i katekizoi dhe i pagëzoi të gjithë të krishterë. Kur iu paraqitën Deciusit, perandori u tremb nga pamja e gjigantit dhe ra në tokë pa ndjenja. Pasi erdhi në vete, vendosi të mos e përkulte me forcë, por me hile dhe metoda dinake. Ai dërgoi tek ai dy gra të bukura të korrupsionit, Kalliniki dhe Akylina, për ta joshur në mohim dhe sakrifica për idhujt. Por ata dëgjuan fjalët e shenjtorit dhe ndryshuan plotësisht jetën e tyre brenda pak orësh. Duke u kthyer në pallat, ata rrëfyen me guxim se ishin bërë të krishterë dhe kishin hequr dorë nga idhujt. Akilina u var me pesha, siç kishte vuajtur më parë vetë Christophoros. Callinike u shtir si flijim për perënditë e rreme dhe menjëherë i rrëzoi me dhunë statujat. Të dy përfunduan luftën e tyre në palukia të hekurta, duke marrë kurorën e martirizimit. Decius i tërbuar urdhëroi gjithashtu prerjen e kokës së dyqind ushtarëve që e kishin adhuruar shenjtorin para syve të tij. Ai rezervoi tortura të papara për vetë Kristoforin, për t'i thyer qëndresën dhe besimin. Fillimisht e veshën me një tunikë metalike të ndezur dhe e hodhën në flakë, por ai mbeti i padëmtuar sikur të kishte qenë në një vend të freskët. Pastaj i varën një gur të madh në qafë dhe e hodhën në një pus të thellë. Një engjëll i Zotit e nxori të gjallë nga brenda, pa lëndimin më të vogël në trupin e tij. Ndërsa qëndronte mbi metalin e ndezur, adhuruesit e dëgjuan atë të tregonte një vegim të mrekullueshëm të një njeriu qiellor. Një luftëtar i shkëlqyer me rroba të bardha më të ndritshme se dielli e mbuloi atë me fuqinë e tij. Engjëjt dhe demonët po luftonin rreth tij, por shikimi i zotit qiellor shpërndau ushtrinë e errët. Më pas, shumë paganë besuan në Krishtin dhe u bënë pjesëmarrës të të njëjtit hir, sipas dëshmisë së Shën Ambrozit të Milanos. Më në fund, perandori, i pushtuar nga qëndrueshmëria e martirit, urdhëroi t'i prisnin kokën me shpatë. Kështu ai mori kurorën e martirizimit në Liki, pak para përfundimit të gjysmëshekullit të parë pas dyqindvjetorit të lindjes së Shpëtimtarit. Sipas traditës, me jetën dhe mrekullitë e tij ai udhëhoqi pesëdhjetë mijë paganë në besim. Faltoret e lipsanit u zhvendosën më vonë në Toledo, Spanjë dhe më pas në manastirin e Shën Dionisit në Francë. Shenjtori i Karas mbahet sot në manastirin Karakallos të Malit Athos dhe nderohet nga pelegrinët e panumërt. Pjesë të relikteve të tij gjenden në manastiret Prussou në Evrytania, Genethliou tis Theotokou në Aegina, Shenjtoreve Anargyro në Kastoria dhe Kykkou në Qipro. Në Greqi, shumë tempuj vendosin imazhin e tij në hyrje, si kujdestar i besimtarit që hyn. Një çift i njohur popullor thotë se kushdo që sheh Kristoforin mund të ecë i sigurt çdo orë. Nga ky simbol i thellë i peramatarit që ngriti Zotin, Kisha e nderon atë si mbrojtësin e udhërrëfyesve dhe udhëtarëve.