Οσία Αθανασία η Θαυματουργός εξ Αιγίνης

Δεκαέξι μόλις μέρες μετά τον γάμο της, βάρβαροι πειρατές χτύπησαν την Αίγινα και έσφαξαν τον σύζυγό της μέσα στο χωράφι όπου εργαζόταν. Λίγο αργότερα, αυτοκρατορικό διάταγμα την υποχρέωσε να ξαναπαντρευτεί, αυτή τη φορά έναν ειδωλολάτρη, παρά τον φλογερό πόθο της για τη μοναχική ζωή. Η Οσία Αθανασία γεννήθηκε τον ένατο αιώνα στο νησί της Αίγινας από ευσεβείς γονείς, τον Νικήτα και την Ειρήνη.

Από μικρή ξεχώριζε για την ενάρετη ζωή της και επιθυμούσε να αφιερώσει την ύπαρξή της ολόκληρη στον Κύριο. Οι γονείς της όμως την ανάγκασαν να νυμφευθεί, παρά τη βαθιά της αντίθεση και την εσωτερική της κλίση προς τα θεία. Όταν έμεινε χήρα τόσο νωρίς, σκέφτηκε πως είχε φτάσει επιτέλους η στιγμή να εκπληρώσει το όνειρό της.

Η ξαφνική όμως βασιλική διαταγή ανέτρεψε τα σχέδιά της και την οδήγησε σε έναν δεύτερο γάμο, που δεν είχε επιλέξει. Υποτάχθηκε με ταπείνωση στη θεία πρόνοια και συνέχισε να ζει με προσευχή, ελεημοσύνη και διαρκή φροντίδα για τους φτωχούς και τους πάσχοντες του νησιού. Το φωτεινό παράδειγμα της ενάρετης ζωής της επέδρασε τόσο βαθιά στον δεύτερο σύζυγό της, ώστε εκείνος αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχός.

Λίγο καιρό μετά την είσοδό του στο μοναστήρι, αφού πρόκοψε στις αρετές, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Τότε η Αθανασία μοίρασε όλη της την περιουσία στους ενδεείς και κατέφυγε σε ένα ησυχαστήριο μαζί με άλλες ευσεβείς γυναίκες του νησιού. Στον τόπο εκείνο υπήρχε ένας πανάρχαιος και πανέμορφος ναός αφιερωμένος στον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, όπου τελούσαν τις ακολουθίες τους.

Η ασκητική ζωή της ήταν αυστηρότατη, καθώς τρεφόταν μόνο με ψωμί και νερό σχεδόν όλο τον χρόνο. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής έτρωγε μία φορά κάθε δύο ημέρες, και μάλιστα μόνο λίγα λαχανικά. Με τη φωτεινή της παρουσία προσέλκυσε κοντά της πλήθος γυναικών από την Αίγινα, που ζητούσαν την πνευματική της καθοδήγηση.

Έπειτα από τέσσερα χρόνια οι αδελφές την εξέλεξαν ηγουμένη, εκείνη όμως κράτησε τόσο μεγάλη ταπείνωση, ώστε τίποτε δεν τη διέκρινε εξωτερικά από τις άλλες. Συνέχισε να εργάζεται με τα ίδια της τα χέρια, τρώγοντας από το εργόχειρό της. Η αγάπη για τον Θεό φούντωνε ολοένα μέσα στην καρδιά της και ζητούσε ακόμη μεγαλύτερη ησυχία και βαθύτερη προσευχή.

Μετά από τέσσερα χρόνια ηγουμενίας, αποσύρθηκε μαζί με λίγες μαθήτριές της σε έναν τόπο άγνωστο και απομονωμένο, μακριά από κάθε θόρυβο. Εκεί ζούσαν την ησυχαστική ζωή υπό την καθοδήγηση ενός αγίου ασκητή, που ονομαζόταν Ματθαίος και είχε μεγάλη φήμη. Όταν εκείνος εκοιμήθη, η Αθανασία ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη και ασκήτεψε για επτά ολόκληρα χρόνια σε γνωστό μοναστήρι της Πόλης.

Όλο αυτό το διάστημα κρατούσε μέσα της βαθιά νοσταλγία για τον ερημικό τόπο της Αίγινας, όπου είχε αφήσει την καρδιά της. Ύστερα από θεϊκό όραμα που της αποκαλύφθηκε, επέστρεψε στο αγαπημένο της ασκητήριο για να τελειώσει εκεί τη ζωή της. Πέρασε τις τελευταίες ημέρες της διδάσκοντας τις μαθήτριές της τις αρχές της ενάρετης πολιτείας με υπομονή και αγάπη.

Δώδεκα μέρες πριν προαισθάνθηκε την κοίμησή της και ευχαρίστησε τον Κύριο με ολόθερμη και κατανυκτική προσευχή. Φρόντισε επίσης να ορίσει διάδοχό της, ώστε να μη διασπαστεί ο σύνδεσμος της αδελφικής αγάπης μεταξύ των μοναχών. Την ημέρα που είχε προαναγγείλει ο Κύριος, κάλεσε κοντά της όλες τις μοναχές και τους απηύθυνε λόγια παρηγορητικά και γεμάτα σύνεση.

Τις παρακάλεσε να διατηρήσουν πάντοτε μία ψυχή και μία καρδιά, ζώντας με ομόνοια και αμοιβαία αγάπη μεταξύ τους. Είχε ήδη εξομολογηθεί και κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων την προηγούμενη ημέρα, ετοιμασμένη με κάθε τρόπο για την έξοδό της. Έπειτα έψαλε μαζί με τις αδελφές τον Ψαλτήρα και παρέδωσε γαλήνια το πνεύμα της στα χέρια του Θεού.

Τους δήλωσε μάλιστα ότι θα τις περίμενε εκεί ψηλά, στη Βασιλεία των ουρανών, με πολλή αγάπη. Η είδηση του θανάτου της συγκέντρωσε πλήθος κατοίκων του νησιού, που έσπευσαν να προσκυνήσουν το ιερό λείψανο. Πολλοί άρρωστοι θεραπεύτηκαν την ίδια ώρα του ενταφιασμού της, ενώ τυφλοί ανέκτησαν το φως των ματιών τους με την προσευχή.

Δώδεκα ημέρες μετά την κοίμησή της, δύο μοναχές αξιώθηκαν να δουν την Οσία ντυμένη με βασιλικά ενδύματα. Στεκόταν με μεγάλη λάμψη και δόξα μπροστά στη θύρα του ναού, ευλογώντας τις αδελφές. Έτσι ο Κύριος δόξασε τη δούλη του, που τον είχε αγαπήσει με όλη της την ύπαρξη και την υπομονή.