Άγιος Αγαπητός ο Πάπας Ρώμης

Στον δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη συνάντησε έναν άνθρωπο που ήταν άλαλος από τη γέννησή του και ανίκανος να περπατήσει. Με ένα απλό άγγιγμα του χάρισε τα πόδια του και με τη θεία Κοινωνία έλυσε τη γλώσσα του. Ο Άγιος Αγαπητός υπήρξε ο πεντηκοστός όγδοος στη σειρά των επισκόπων της παλαιάς Ρώμης και ανέβηκε στον θρόνο της το έτος πεντακόσια τριάντα πέντε.

Η ζωή του ήταν αυστηρή και ασκητική, η αρετή του γνωστή σε όλη την Εκκλησία της Δύσης. Ο γοτθικός βασιλιάς Θεοδώριχος ο Μέγας, που κυβερνούσε τότε την Ιταλία, τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί την ειρήνη με τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Δέχτηκε την αποστολή με υπακοή, αν και η καρδιά του ζητούσε περισσότερο τη μοναχική ησυχία παρά τις βασιλικές αυλές.

Ξεκίνησε λοιπόν το μακρύ ταξίδι του προς την Ανατολή, χωρίς να φοβάται τους κόπους και τους κινδύνους του δρόμου. Σε ένα ελληνικό λιμάνι όπου άραξε το πλοίο του, συνέβη το πρώτο μεγάλο σημείο της παρουσίας του. Εκεί φανερώθηκε η χάρη του Θεού μέσα από τα χέρια του ταπεινού επισκόπου της Ρώμης.

Το θέαμα του άλαλου και χωλού ανθρώπου συγκλόνισε τον άγιο και η καρδιά του πλημμύρισε από βαθιά συμπόνια. Έσκυψε με στοργή κοντά στον πάσχοντα, τον έπιασε από το χέρι και του χάρισε αμέσως τη δύναμη των ποδιών του. Έπειτα έβαλε στο στόμα του την άχραντη Κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.

Τότε λύθηκε και η γλώσσα του βουβού, και ο άνθρωπος άρχισε να δοξάζει με φωνή καθαρή τον Θεό. Η είδηση του θαύματος έτρεξε γρήγορα και προετοίμασε τις καρδιές των πιστών για την υποδοχή του αγίου επισκόπου. Όταν έφτασε στη βασιλεύουσα, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός βγήκε ο ίδιος να τον προϋπαντήσει με τιμές.

Ο κλήρος και ο πιστός λαός της Κωνσταντινούπολης τον δέχτηκαν με μεγάλη χαρά και βαθύ σεβασμό. Κοντά στη Χρυσή Πύλη της πόλης καθόταν ένας τυφλός ζητιάνος και ζητούσε με πόνο την ελεημοσύνη των διαβατών. Ο Αγαπητός σταμάτησε μπροστά του, ακούμπησε με τρυφερότητα το δεξί του χέρι πάνω στα μάτια του ταλαιπωρημένου ανθρώπου.

Αμέσως τα μάτια άνοιξαν στο φως και ο τυφλός είδε για πρώτη φορά τον ουρανό και τα πρόσωπα γύρω του. Το θαύμα αυτό σφράγισε την παρουσία του αγίου στη νέα Ρώμη. Στην Κωνσταντινούπολη ο άγιος βρήκε την Εκκλησία ταραγμένη από σοβαρά εκκλησιαστικά ζητήματα και αιρετικές διδασκαλίες.

Στον πατριαρχικό θρόνο της πόλης καθόταν τότε ο Άνθιμος ο Πρώτος, που είχε μετατεθεί παράνομα από την επισκοπή της Τραπεζούντας. Τα φρονήματά του έκλιναν προς τους μονοφυσίτες και η ανύψωσή του γινόταν αντίθετα προς τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας. Με την προτροπή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού συγκλήθηκε τοπική σύνοδος στη βασιλεύουσα για την εξέταση όλων αυτών των θεμάτων.

Την προεδρία της συνόδου ανέλαβε ο ίδιος ο Άγιος Αγαπητός με σταθερή ορθόδοξη συνείδηση και πνευματική παρρησία. Η σύνοδος καθαίρεσε τον Άνθιμο από τον πατριαρχικό θρόνο και αποκατέστησε την κανονική τάξη στην Εκκλησία. Στη θέση του ο άγιος ανέδειξε έναν πρεσβύτερο που ονομαζόταν Μηνάς και ξεχώριζε για την αγία ζωή του.

Ο Μηνάς ήταν άνθρωπος αυστηρής άσκησης, βαθιάς ευσέβειας και ακλόνητης ορθόδοξης πίστης. Έτσι ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης απέκτησε έναν ποιμένα αντάξιο της παραδόσεως των αγίων Πατέρων. Η εκλογή αυτή χάρισε ειρήνη και ανακούφιση στη δοκιμασμένη Εκκλησία της πόλης.

Ο Αγαπητός εργαζόταν συνεχώς για την ενότητα της πίστης μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η ίδια σύνοδος καταδίκασε επίσης την αίρεση του Σεβήρου, που είχε ταράξει για χρόνια τη ζωή της Εκκλησίας. Ο Σεβήρος δίδασκε ότι το Σώμα του Κυρίου Ιησού Χριστού ήταν φθαρτό όπως κάθε ανθρώπινο σώμα.

Ο Άγιος Αγαπητός υπερασπίστηκε με ζήλο και θεολογική ακρίβεια την αληθινή ορθόδοξη διδασκαλία για το πρόσωπο του Σωτήρα. Με τους λόγους και τη στάση του στήριξε τους πιστούς που αγωνίζονταν εναντίον των αιρετικών διδασκαλιών της εποχής. Λίγο μετά το πέρας των εργασιών της συνόδου, η υγεία του αγίου άρχισε να εξασθενεί γρήγορα.

Το έτος πεντακόσια τριάντα έξι, ένα μόλις χρόνο μετά την ενθρόνισή του στη Ρώμη, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Ο θάνατός του βύθισε στο πένθος τόσο τον αυτοκράτορα όσο και ολόκληρο τον κλήρο της Κωνσταντινούπολης. Το ιερό λείψανό του ενταφιάστηκε με τιμές στον περίφημο ναό των Αγίων Αποστόλων της βασιλεύουσας.

Στον ίδιο ναό τελούνταν αργότερα κάθε χρόνο η ιερή Σύναξη της μνήμης του αγίου. Η Εκκλησία τιμά τον Άγιο Αγαπητό στις δεκαεπτά Απριλίου ως ομολογητή και θαυματουργό ιεράρχη. Η μνήμη του παραμένει ευλογία για όσους ακούν τον βίο και τα θαύματά του.