Οι Άγιοι Μάρτυρες Τρόφιμος και Θάλλος της Λαοδικείας

Όταν οι ειδωλολάτρες άρχισαν να ρίχνουν πέτρες εναντίον τους, εκείνες γύριζαν πίσω και χτυπούσαν τους ίδιους τους διώκτες χωρίς να αγγίξουν τα σώματα των δύο αδελφών. Αργότερα, κρεμασμένοι πάνω στους σταυρούς, οι ιερείς Τρόφιμος και Θάλλος συνέχιζαν να κηρύττουν τον Χριστό, ενώ η μητέρα τους στεκόταν δίπλα τους με θαυμαστή ανδρεία. Κατάγονταν από τη Στρατονίκεια της Καρίας και υπηρετούσαν ως πρεσβύτεροι στη Λαοδίκεια, ανάμεσα στους ποταμούς Λύκο και Μαίανδρο, στη Μικρά Ασία.

Ήταν αδέλφια κατά σάρκα, σταθεροί στην πίστη και ακούραστοι κήρυκες του λόγου του Θεού. Επιθυμούσαν να οδηγήσουν στη σωτηρία τις ψυχές των πλανεμένων και αντιπαρατίθεντο με θάρρος στους Έλληνες ειδωλολάτρες, ελέγχοντας την ασέβειά τους με παρρησία. Οι ειδωλολάτρες δεν άντεξαν τους ελέγχους και έπιασαν τους δύο αδελφούς, ρίχνοντάς τους στη φυλακή χωρίς δίκη και χωρίς οίκτο.

Την εποχή εκείνη βασίλευαν ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός, σκληροί διώκτες της Εκκλησίας του Χριστού. Στην Καρία είχε φτάσει ο ηγεμόνας Ασκληπιόδοτος και εγκαταστάθηκε στην πόλη Βόθρο, κοντά στη Λαοδίκεια, αναλαμβάνοντας την επαρχία. Ο αρχηγός της φρουράς της Λαοδικείας έστειλε μήνυμα στον ηγεμόνα και ρώτησε πώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τους δύο χριστιανούς ιερείς.

Η απάντηση ήταν σαφής και άσπλαχνη, καθώς ο Ασκληπιόδοτος διέταξε να λιθοβοληθούν χωρίς καμία αναβολή. Οι άγιοι μάρτυρες οδηγήθηκαν έξω για την εκτέλεση, όμως οι χριστιανοί τους περικύκλωσαν και προσπαθούσαν να τους προστατεύσουν από τις πέτρες. Παρά την ορμή των διωκτών, καμία πέτρα δεν άγγιξε τα σώματα των δύο ιερέων του Θεού.

Αντίθετα, οι λίθοι γύριζαν πίσω και χτυπούσαν εκείνους που τους εκσφενδόνιζαν, παρά τη θέλησή τους. Οι διώκτες κουράστηκαν, εξαντλήθηκαν από τη μάταιη προσπάθεια και τελικά σταμάτησαν να ρίχνουν τις πέτρες. Όταν ο αρχηγός της φρουράς έμαθε το γεγονός, αποφάσισε να ελευθερώσει τους δύο αδελφούς από τα δεσμά τους.

Εκείνοι όμως δεν σταμάτησαν, αλλά συνέχισαν χωρίς φόβο να διδάσκουν την πίστη του Χριστού και να ελέγχουν την απιστία των ειδωλολατρών. Μετά από λίγο καιρό, οι άρχοντες της πόλης τους συνέλαβαν ξανά και τους έστειλαν στον ηγεμόνα στον Βόθρο. Του είπαν ότι λιθοβόλησαν αυτούς τους ανθρώπους κατά την εντολή του, όμως οι πέτρες δεν τους άγγιξαν με κανέναν τρόπο.

Ο ηγεμόνας οργίστηκε και διέταξε να κρεμάσουν τους αγίους και να ξεσχίσουν τα σώματά τους με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία. Καθώς υπέφεραν φρικτά μαρτύρια, οι μάρτυρες φώναζαν δυνατά ότι είναι χριστιανοί και δεν θα προσκυνήσουν ποτέ τα είδωλα. Δήλωσαν με παρρησία ότι δεν θα υπακούσουν ποτέ στις ασεβείς προσταγές των επίγειων βασιλέων.

Μετά από όλα αυτά τα βασανιστήρια, ο ηγεμόνας τους καταδίκασε σε σταυρικό θάνατο, σαν τον Διδάσκαλό τους. Οι άγιοι οδηγήθηκαν έξω από την πόλη, εκεί όπου είχαν ετοιμαστεί οι σταυροί, και βάδιζαν με χαρά και αγαλλίαση. Δοξολογούσαν τον Θεό, που τους αξίωνε να πεθάνουν με τέτοιο θάνατο, όμοιο με τα πάθη του Κυρίου Ιησού.

Πίσω τους ακολουθούσε μεγάλο πλήθος ανδρών και γυναικών, που ήθελαν να δουν το τέλος των δύο αδελφών. Όταν έφτασαν στους σταυρούς, μερικοί χριστιανοί τους έφεραν λίγη τροφή και τους παρακαλούσαν να γευτούν από αυτήν. Για να μη λυπήσουν εκείνους που τους παρακαλούσαν, έφαγαν λίγο και μοίρασαν τα υπόλοιπα σε όσους στέκονταν γύρω τους.

Έπειτα τους κάρφωσαν με σιδερένια καρφιά πάνω στους σταυρούς, όμοια με τον σταυρωμένο Κύριο. Κρεμασμένοι στους σταυρούς, οι άγιοι μιλούσαν προς τον λαό και τον δίδασκαν την επίγνωση του αληθινού Θεού και την αγία πίστη. Τότε σηκώθηκε θρήνος και κραυγή ανάμεσα στο πλήθος, καθώς πολλοί κατηγορούσαν τον ηγεμόνα για τη σκληροκαρδία του.

Άλλοι έκραζαν με δάκρυα ότι η δύναμη του Ιησού φανερώθηκε και στις δικές τους ημέρες με τρόπο θαυμαστό. Κάποια γυναίκα ιουδαία προσκύνησε τους αγίους και αναφώνησε ότι μακάριες είναι οι μητέρες που γέννησαν τέτοιους άνδρες. Εκεί στεκόταν και η μητέρα τους, που κοιτούσε με ανδρεία και πίστη το μαρτύριο των δύο παιδιών της.

Πολλοί από τους παρόντες μάζευαν τις σταγόνες του τιμίου αίματος που έσταζε από τα σώματα των μαρτύρων. Άλλοι έβρεχαν τα μαντήλια τους και άλλοι τα δαχτυλίδια τους για να θεραπεύονται από ασθένειες ψυχικές και σωματικές. Οι μάρτυρες του Χριστού, αφού προσευχήθηκαν στον Θεό, παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους τη δέκατη έκτη μέρα του Μαρτίου.

Οι πιστοί ετοίμασαν καθαρά σάβανα και ευωδιαστά αρώματα για την ταφή των μαρτύρων του Κυρίου τους. Στον τόπο του μαρτυρίου ήρθε και ο φύλακας της φυλακής, ο οποίος ομολόγησε δημόσια ένα μεγάλο και θαυμαστό όραμα. Είπε ότι είδε τις ψυχές των δύο μαρτύρων να ανεβαίνουν στον ουρανό, ενώ τρεις άγγελοι τους συνόδευαν και συνομιλούσαν μαζί τους.

Έπειτα ο λαός πήγε στον ηγεμόνα και τον παρακάλεσε να επιτρέψει να κατεβάσουν τα σώματα από τους σταυρούς. Εκείνος στην αρχή οργίστηκε και διέταξε τους στρατιώτες του να χτυπήσουν όσους πλησίαζαν με τέτοιο αίτημα. Μετά από λίγο όμως ηρέμησε και επέτρεψε σε όποιον ήθελε να πάρει τα σώματα των κεκοιμημένων.

Οι χριστιανοί κατέβασαν τους αγίους από τους σταυρούς και τους τοποθέτησαν σε νέο τάφο με πολλή ευλάβεια. Όλη τη νύχτα ο λαός έμεινε κοντά στα ιερά λείψανα με αναμμένα κεριά και ψαλμωδίες. Το πρωί ήρθε η γυναίκα του ηγεμόνα, φέρνοντας αρώματα και πολύτιμα μύρα, και τα έχυσε στα σώματα των αγίων.

Τοποθέτησε επίσης ένα πολύτιμο κάλυμμα πάνω στον τάφο και διηγήθηκε ένα φοβερό όνειρο σε όλο το πλήθος. Είπε ότι είδε εκείνη τη νύχτα τους δύο μάρτυρες σταλμένους από τον Θεό μαζί με αγγέλους, για να τιμωρήσουν τον άντρα της. Έλεγξε ανοιχτά τον σύζυγό της για τη σκληρότητα και την ασπλαχνία του απέναντι σε αθώους ανθρώπους.

Η μητέρα των μαρτύρων και δύο τίμιοι άνδρες, ο Ζώσιμος και ο Αρτέμιος, συμπολίτες τους, ανέλαβαν τη μεταφορά. Πήραν τον τίμιο τάφο και τον μετέφεραν στη Στρατονίκεια, την πατρίδα των αγίων, όπου τους έθαψαν με τιμή. Σε λίγο καιρό πλησίαζε η ημέρα που οι ασεβείς γιόρταζαν τα γενέθλια του Διοκλητιανού με μεγάλη επισημότητα.

Ο ηγεμόνας πήγε στη Λαοδίκεια και ετοίμασε μεγάλη γιορτή προς τιμήν του ασεβούς αυτοκράτορά του. Τότε όμως τον βρήκε ξαφνικά η τιμωρία του Θεού για το αθώο αίμα που είχε χύσει. Έπεσε ξαφνικά στη γη και σπαρταρούσε σαν δαιμονισμένος, τρέμοντας σε όλα του τα μέλη με φρίκη.

Όσοι ήταν παρόντες και έβλεπαν αυτό το γεγονός γέμισαν με μεγάλο φόβο και τρόμο. Ο ηγεμόνας φώναζε και ζητούσε βοήθεια από τον Δία, τον Ηρακλή, τον Ερμή και τους άλλους ψεύτικους θεούς του. Έπειτα παραδέχτηκε ότι μάταια προσκύνησε τα είδωλα και κατάλαβε επιτέλους την πλάνη της ζωής του.

Είπε ότι παραδίδεται στην αιώνια φωτιά, που στέλνει ο Θεός των ουρανών μαζί με τους δούλους του, Τρόφιμο και Θάλλο. Καθώς φώναζε δυνατά, ώστε η κραυγή του ακουγόταν παντού, βασανιζόταν από αφόρητους πόνους και αγωνία. Από τη βαρύτητα των μαρτυρίων του άρχισε να σκίζει με τα δόντια το σώμα του και να δαγκώνει τη γλώσσα του.

Έτσι μέσα σε φρικτά βάσανα παρέδωσε την άθλια ψυχή του στους ψεύτικους θεούς που είχε λατρέψει. Ο διώκτης κατέβηκε με πικρό θρήνο στους δαίμονες, για να βασανίζεται αιώνια στον άδη μαζί τους. Οι άγιοι μάρτυρες Τρόφιμος και Θάλλος όμως ανέβηκαν με χαρά και αγαλλίαση στον Κύριο και Θεό τους.

Βασιλεύουν αιώνια στους ουρανούς και παρίστανται στον πάμφωτο θρόνο του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Δοξολογούν ακατάπαυστα τον Θεό και πρεσβεύουν για όλους εμάς που τιμάμε με ευλάβεια τη μνήμη τους. Στον Θεό ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων, και αμήν, που ισχύει πάντοτε με δύναμη.