Ο Μάρτυρας Σαβίνος της Ερμουπόλεως

Δύο χρυσά νομίσματα στάθηκαν αρκετά για να προδοθεί ο άρχοντας της Ερμουπόλεως από έναν ζητιάνο που ο ίδιος έτρεφε με τα χέρια του. Όταν τον έσυραν στον ποταμό Νείλο δεμένο με μια βαριά πέτρα, ο Σαβίνος προφήτεψε ήρεμα πως οι χριστιανοί θα έβρισκαν το σώμα του ύστερα από τρεις ημέρες. Καταγόταν από μια από τις πιο επιφανείς οικογένειες της Ερμουπόλεως, της πόλης που απλωνόταν στις όχθες του Νείλου μέσα στην Αίγυπτο.

Έγινε γνωστός σε όλη τη χώρα για τον αγώνα του υπέρ της χριστιανικής πίστης, αλλά και για τη θέση που κατείχε ως άρχοντας στην πόλη του. Όταν ξέσπασε ο μεγάλος διωγμός του αυτοκράτορα Διοκλητιανού γύρω στα τριακόσια τρία μετά Χριστόν, οι άνθρωποι του παλατιού άρχισαν να τον αναζητούν παντού. Εγκατέλειψε το σπίτι, την εξουσία, τα πλούτη και τους συγγενείς του και κρύφτηκε μυστικά μαζί με άλλους έξι χριστιανούς.

Βρήκαν καταφύγιο σε μια απομονωμένη καλύβα, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, όπου περνούσαν τις ώρες τους με προσευχή και αυστηρή νηστεία. Οι υπηρέτες των ειδώλων τον αναζητούσαν με πάθος, καθώς ήταν άρχοντας γνωστός σε όλη την περιοχή, χωρίς όμως να μπορούν να τον εντοπίσουν πουθενά. Ένας φτωχός που πήγαινε συχνά στον Σαβίνο για ελεημοσύνη και δεχόταν από τα χέρια του τροφή και κάθε άλλη βοήθεια, μιμήθηκε τον προδότη Ιούδα.

Πήγε στους ειδωλολάτρες και τους ρώτησε τι θα του έδιναν για να φανερώσει εκείνον που τόσο καιρό αναζητούσαν. Του πρόσφεραν δύο χρυσά νομίσματα και τον ακολούθησαν ως την καλύβα όπου ζούσε κρυμμένος ο άγιος. Περικύκλωσαν το σπίτι και χτύπησαν την πόρτα μέσα στη σιωπή της ερημιάς.

Οι έξι χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί νόμισαν πως κάποιος αδελφός χτυπούσε για να μπει και άνοιξαν την πόρτα χωρίς δισταγμό. Οι ειδωλολάτρες όρμησαν αμέσως μέσα, συνέλαβαν όλους τους χριστιανούς και τους έδεσαν σφιχτά με σχοινιά. Τον ίδιο τον Σαβίνο τον έδεσαν με δύο βαριές αλυσίδες και τον οδήγησαν στον ηγεμόνα της χώρας, που ονομαζόταν Αριανός.

Έξω από την πόλη άρχισαν οι ανακρίσεις και τα βασανιστήρια μπροστά στα μάτια του ίδιου του ηγεμόνα. Όταν είδε το θάρρος του αγίου, διέταξε να τον μαστιγώσουν άγρια, με την ελπίδα πως θα λύγιζε και θα αρνιόταν τον Χριστό μέσα στους πόνους. Το αίμα κάλυψε το σώμα του μάρτυρα, εκείνος όμως στεκόταν σιωπηλός μπροστά στις ερωτήσεις του ηγεμόνα και δεν παραπονιόταν.

Κάποιος από τους παρόντες, βλέποντας τη σιωπή του, είπε πως ο Σαβίνος είχε χάσει τα λογικά του από τα φοβερά βασανιστήρια. Τότε ο μάρτυρας απάντησε με γαλήνη πως δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, αλλά ακριβώς επειδή είχε νου σώο αρνιόταν να προσκυνήσει τα είδωλα. Πρόσθεσε πως μόνο ένας λογικός άνθρωπος μπορούσε να σταθεί σταθερός στην ομολογία του Χριστού.

Κατόπιν τον φόρτωσαν σε ένα πλοίο για να τον μεταφέρουν πίσω στην πόλη μέσα από τον ποταμό. Καθώς ταξίδευαν στα νερά του Νείλου, ξέσπασε ξαφνικά μεγάλη τρικυμία και το ποτάμι έγινε άγριο σαν θάλασσα. Το πλοίο που μετέφερε τον ηγεμόνα και τον δέσμιο άγιο παρά λίγο να βυθιστεί μέσα στα ορμητικά κύματα.

Μόλις έφτασαν στον προορισμό τους, ο Αριανός έσυρε τον Σαβίνο μπροστά στο δικαστήριο και τον κατηγόρησε πως είχε μεταχειριστεί μαγείες. Τον κατηγόρησε δηλαδή πως με σκοτεινές τέχνες είχε προσπαθήσει να γλιτώσει από τη δίκαιη κρίση και την τιμωρία. Ο Σαβίνος ομολόγησε με παρρησία πως ήταν χριστιανός και πως ποτέ δεν επρόκειτο να αρνηθεί τον αληθινό Θεό μπροστά στους ανθρώπους.

Ζήτησε μάλιστα από τους δικαστές να βγάλουν γρήγορα την απόφαση του θανάτου του, που για εκείνον ήταν η πύλη προς την αιώνια ζωή. Τότε τον ξάπλωσαν καταγής, του έδεσαν τα χέρια και τα πόδια σε τέσσερις στερεούς πασσάλους και τον τέντωσαν με βία. Πέρασαν πάνω στο γυμνό κορμί του αναμμένες λαμπάδες και έκαψαν τις σάρκες του χωρίς κανέναν οίκτο.

Ο μάρτυρας όμως δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να ομολογεί τον Χριστό, που ήταν για εκείνον η μόνη ελπίδα μέσα στο φοβερό μαρτύριο. Όταν οι ειδωλολάτρες είδαν την ακλόνητη απόφασή του, σκέφθηκαν έναν ακόμη πιο σκληρό τρόπο θανάτωσης. Του έδεσαν μια μεγάλη πέτρα στα πόδια, τον ανέβασαν σε μια μικρή βάρκα και τον έριξαν στα βαθιά νερά του Νείλου.

Στην τελευταία προσευχή του ο ίδιος ο άγιος προφήτεψε πως οι χριστιανοί θα έβρισκαν το σώμα του ύστερα από τρεις ημέρες. Έτσι έγινε πράγματι, και οι αδελφοί τον έθαψαν με τιμή μαζί με την πέτρα του μαρτυρίου, όπως άρμοζε στους μάρτυρες του Κυρίου.