Oshënar Adrianos dhe Oshënar Leonidas në pyjet e Posesone

Një imazh i Fjetjes së Virgjëreshës, i gozhduar në një lis të gjatë në pyll, qëndronte si shenjë që u tregonte dy murgjve vendin e praktikës së tyre. Disa vjet më vonë, më 5 mars 1555, një bandë hajdutësh u vërsul në manastir dhe e torturuan për vdekje abatin Shën Hadrian. Ky Oshënar jetoi në Rusinë e largët gjatë shekullit të gjashtëmbëdhjetë pas Krishtit, në një epokë plot zell asketik dhe kërkim të shkretëtirës. Si i ri u bashkua me vëllazërinë e manastirit të Shën Kornelit në rajonin e Komelit, ku mësoi traditën e rreptë monastike dhe dashurinë për heshtjen. Atje ai kultivoi lutjen dhe bindjen, duke jetuar në një komunitet që nderonte thellësisht kujtimin e themeluesit të tij. Në vitin e pesëmbëdhjetëqind e dyzet, ndërsa vazhdonte jetën e tij normale në manastir, atij iu besua një vegim i mrekullueshëm që i ndryshoi rrugën. Ai pa një murg të vjetër të quajtur Vestuz, i cili e nxiti të largohej dhe gjeti një manastir të ri në një vend që ai do t'i tregonte. Ky zë ishte pikënisja e një aventure të madhe shpirtërore. Oshënar Hadrianos nuk vazhdoi i vetëm, por me përulësi kërkoi bekimin e igumenit të manastirit për fillimin e tij të ri. Ai, duke e njohur vërtetësinë e thirrjes, i dorëzoi një ikonë të shenjtë të Fjetjes së Virgjëreshës si kujdestar i udhëtimit. Me të filloi edhe nxënësi i tij, Oshënar Leonidas, i cili kishte të njëjtën etje për jetë të qetë dhe asketike. Dy murgjit lanë prapa komunitetin e tyre të njohur dhe me besim përparuan në pyjet e thella të Posesone. Ata arritën në një zonë të izoluar ku pemët ngrinin trungjet e tyre si një tempull natyror rreth udhëtarëve. Aty vendosën imazhin e Virgjëreshës në një lis të gjatë, për të kërkuar vendin e duhur të praktikës së tyre. Më pas ata u larguan pak, në mënyrë që të mund të vëzhgonin mjedisin përreth dhe të zgjidhnin vendin e ndërmarrjes. Ndërsa ata ishin larg, aty kaluan disa peshkatarë vendas, të cilët panë imazhin dhe dëshiruan atë. Kështu ata u përpoqën ta merrnin me vete, duke mos ditur se ajo ishte e mbrojtur nga vetë hiri i Hyjlindëve tanë. Por kur shtrinë duart, një forcë misterioze i largoi dhe nuk i la të preknin ikonën e shenjtë të Virgjëreshës. Të tmerruar nga kjo ngjarje e mrekullueshme, peshkatarët kuptuan se ishin përballë diçkaje të shenjtë dhe përtej fuqive të tyre. Të trembur lanë bukë e peshk poshtë pemës, si ofertë e përulur Hyjlindëses dhe asketit të panjohur të vendit. Kur të dy murgjit u kthyen dhe panë dhuratën, ata falënderuan Perëndinë nga zemra për mbrojtjen e tij të dukshme. Atëherë ata e kuptuan qartë se ky ishte pikërisht vendi që u ishte dhënë nga qielli për të ndërtuar manastirin e tyre të ri. Kështu ata filluan punën e ndërtimit, duke kushtuar manastirin e ri për nder të Fjetjes së Zojës së Bekuar. Oshënar Leonidas vazhdoi të praktikojë perëndishmërinë pranë plakut të tij, derisa ai fjeti i qetë në vitin njëmijë e pesëqind e dyzet e nëntë. Oshënar Hadriani e varrosi me nderim dhe vazhdoi i vetëm për të udhëhequr vëllazërinë e vogël që kishte filluar të mblidhej rreth tij në pyll. Dhjetë vjet pas themelimit të manastirit, vendi ishte bërë një qendër e ndritshme lutjesh në fshatin e izoluar rus të shekullit të gjashtëmbëdhjetë. Por paqja u ndërpre me dhunë më 5 mars të vitit njëmijë e pesëqind e pesëdhjetë, kur një bandë e organizuar hajdutësh pushtoi papritur manastirin. Banditë plaçkitën faltoret dhe reliket, duke kërkuar para dhe sende me vlerë në qelitë dhe magazinat. Më pas ata arrestuan vetë abatin, Shën Hadrianin, dhe e vunë në tortura të rënda për të nxjerrë më shumë. Asketi plak i duroi me trimëri goditjet dhe ia dorëzoi shpirtin Zotit, duke vulosur me gjak martiri rrugën e tij të vetmuar. Reliket e tij të shenjta qëndruan të varrosura për shumë dekada, derisa kujtimi i tij u rindritua brenda Kishës. Në vitin njëmijë e gjashtëqind e njëzet e gjashtë, me urdhër të Patriarkut Filaret, eshtrat e tij të shenjta u gjetën dhe u zhvendosën me nderim të madh në manastirin që ai kishte themeluar në qytetin e Posesone. Kështu Kisha nderon me ta dy etërit e shenjtë, Hadrianin dhe Leonidën.