Άγιος Λέανδρος, ο Φωτιστής της Ισπανίας

Σε μια εποχή που η αίρεση των Αρειανών σκέπαζε ολόκληρο το βασίλειο των Βησιγότθων, ένας νεαρός μοναχός από αριστοκρατική γενιά έμελλε να αλλάξει την πορεία της Εκκλησίας στην Ισπανία. Ο βασιλιάς Λεβιγκίντ, αιρετικός και φανατικός, έφτασε να στραγγαλίσει τον ίδιο του τον γιο μέσα σε σκοτεινή φυλακή την ημέρα του Πάσχα, μόνο και μόνο επειδή εκείνος ομολόγησε την Ορθόδοξη πίστη. Ο Άγιος Λέανδρος, Επίσκοπος Σεβίλλης και διδάσκαλος της Εκκλησίας, έζησε τον έκτο μετά Χριστόν αιώνα και ανήκε σε επιφανή οικογένεια της εποχής.

Ο πατέρας του ήταν δούκας και καταγόταν από λαμπρή βυζαντινή γενιά, με βαθιές ρίζες στην ανατολική παράδοση και κουλτούρα. Η μητέρα του ήταν η πρωτότοκη κόρη του Βησιγότθου βασιλέως Λεβιγκίντ, που κρατούσε το στέμμα στην πρωτεύουσα Σεβίλλη. Από πολύ νέος ο Λέανδρος αγάπησε τον μοναχικό βίο και ξεχώρισε για την παιδεία και τις αρετές του.

Για τους λόγους αυτούς η Εκκλησία τον ανέδειξε Επίσκοπο της Σεβίλλης το έτος πεντακόσια εβδομήντα εννέα μετά Χριστόν. Έτσι ξεκίνησε ένα ποιμαντικό έργο που θα σημάδευε ολόκληρη τη χερσόνησο. Ο νέος Επίσκοπος κατάλαβε αμέσως πως ο λαός του βασιλείου χρειαζόταν φως, παιδεία και βαθιά θεολογική θεμελίωση.

Ίδρυσε λοιπόν θεολογική σχολή με σκοπό τη διάδοση της Ορθοδοξίας, αλλά και την καλλιέργεια των επιστημών και των τεχνών ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνου του βάρβαρου ακόμη βασιλείου. Στους μαθητές του συγκαταλέγονταν και τα δύο βασιλόπαιδα, ο Χερμενεγκίλντ και ο Ρεκαρέντ, που ήταν ανίψια του από την πλευρά της μητέρας του. Ο πρώτος ανατράφηκε με τα ζωντανά νάματα της Ορθοδοξίας και αγάπησε από καρδιάς την αληθινή πίστη της Εκκλησίας.

Η πίστη του αυτή δυνάμωσε ακόμη περισσότερο χάρη στην ευσεβή σύζυγό του Ίνγκαρντ, θυγατέρα του βασιλιά των Φράγκων Σιγεβέρτου. Όταν ο πατέρας του μετέφερε την πρωτεύουσα στο Τολέδο, του όρισε ως τόπο διαμονής τη Σεβίλλη, όπου σύντομα ξέσπασε σκληρός διωγμός κατά των Ορθοδόξων. Ο αιρετικός Λεβιγκίντ συγκρούστηκε ευθέως με τον Ορθόδοξο γιο του και τον περικύκλωσε με στρατό.

Η ένταση του διωγμού και η μανία των αιρετικών ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν έμενε ελεύθερος άνθρωπος πουθενά. Ακόμη και η γη, καθώς γράφεται, έχασε την παλαιά της γονιμότητα από την οργή. Ο αιρετικός βασιλιάς πολιόρκησε τότε τη Σεβίλλη και έκλεισε τον ίδιο του τον γιο σε σκοτεινό μπουντρούμι, όπου τον στραγγάλισε την ημέρα του Πάσχα του πεντακόσια ογδόντα έξι μετά Χριστόν.

Λίγο πριν εξοριστεί και ο ίδιος μαζί με άλλους ομολογητές της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Λέανδρος έφυγε στην Κωνσταντινούπολη, για να ζητήσει τη βοήθεια του αυτοκράτορα. Εκεί γνώρισε τον Άγιο Γρηγόριο τον Διάλογο, με τον οποίο συνδέθηκε με δεσμούς βαθιάς και διαρκούς φιλίας. Όταν ο διωγμός έφτασε στα άκρα, ο βασιλιάς Λεβιγκίντ έπεσε σε θανατηφόρα αρρώστια και άλλαξε τελείως στάση απέναντι στους Ορθοδόξους.

Κάλεσε τον Άγιο Λέανδρο στην επιθανάτια κλίνη του και, αφού μετανόησε ειλικρινά, τον παρακάλεσε με δάκρυα να οδηγήσει τον διάδοχό του Ρεκαρέντ στην αληθινή Ορθόδοξη πίστη. Ο νέος βασιλιάς υπάκουσε στον παλαιό διδάσκαλό του και μεταστράφηκε ολόψυχα στην πίστη της Εκκλησίας. Ανέλαβε αμέσως να συγκαλέσει την Τρίτη Σύνοδο του Τολέδου, όπου ανέγνωσε δημόσια την ομολογία πίστεως και τις αποφάσεις της Συνόδου της Νίκαιας.

Ανακοίνωσε ακόμη πως οι λαοί των Γότθων και των Σουέβων επέστρεφαν ενωμένοι στην ενότητα της Εκκλησίας. Πρόεδρος εκείνης της ιστορικής Συνόδου ήταν ο ίδιος ο Άγιος Λέανδρος, ο οποίος είχε ετοιμάσει με υπομονή και προσευχή αυτή τη μεγάλη επιστροφή. Έπειτα αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στη διδασκαλία του ποιμνίου του, πρώτα με το φωτισμένο του παράδειγμα και έπειτα με τα εμπνευσμένα γραπτά του.

Προετοίμασε επίσης τον αδελφό του, Άγιο Ισίδωρο, να γίνει διάδοχός του στον θρόνο της Σεβίλλης και στολίδι της Εκκλησίας της Ισπανίας. Βοήθησε ακόμη την αδελφή του, Αγία Φλωρεντίνη, να γίνει ιδρύτρια και ηγουμένη σαράντα μοναστηριών με χιλιάδες μοναχές κάτω από τη σκέπη της. Συνέθεσε μάλιστα για εκείνες μοναχικό τυπικό, που από τότε ονομάστηκε Κανών του Αγίου Λεάνδρου και ακολουθήθηκε πιστά.

Οργάνωσε επίσης τη Θεία Λατρεία της Εκκλησίας της Ισπανίας, η οποία λειτουργικά ονομάστηκε μοζαραβική και κράτησε για αιώνες. Το έργο του απλώθηκε σε κάθε γωνιά του βασιλείου και άλλαξε ριζικά τη ζωή του λαού. Ο Άγιος Επίσκοπος της Σεβίλλης, αφού υπέμεινε πολλές αντιξοότητες και δοκιμασίες, παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο τον χρόνο εξακόσια ή εξακόσια ένα μετά Χριστόν.