Ο Αγαπητός των Συνάδων, ο θαυματουργός ιεράρχης

Με ένα μόνο σημείο του Σταυρού νέκρωσε έναν φοβερό δράκο που ρήμαζε ανθρώπους και ζώα στην περιοχή του μοναστηριού. Για τριάντα ολόκληρα χρόνια τρεφόταν μόνο με άγρια χόρτα του βουνού, ενώ για περισσότερες από δεκαοκτώ μέρες έτρωγε στάχτη αντί για ψωμί. Ο όσιος Αγαπητός καταγόταν από την Καππαδοκία και γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού.

Από νεαρή ηλικία αναχώρησε για μεγάλο μοναστήρι κοντά στη Σίναο της Φρυγίας, όπου ασκούνταν περισσότεροι από χίλιοι μοναχοί. Σαν μέλισσα που πετά από λουλούδι σε λουλούδι, μάζευε τα παραδείγματα των αδελφών του και πρόσφερε στον Κύριο το μέλι της δικής του τελειότητας. Νίκησε τόσο πολύ τον ύπνο, ώστε μια ώρα ανάπαυσης την ημέρα του αρκούσε, και το υπόλοιπο της νύχτας το περνούσε στην προσευχή.

Φορούσε ένδυμα από φλοιό δέντρου και θεωρούσε τον εαυτό του δούλο όλων των αδελφών της μονής. Καθόταν μπροστά τους με βαθιά ταπείνωση και τους αποκαλούσε κυρίους του, θέλοντας να υπηρετεί τον καθένα ξεχωριστά. Έτσι κέρδισε την αγάπη του Θεού και τον θαυμασμό των ανθρώπων μέσα στην αδελφότητα.

Η φήμη της αρετής και της ασκητικής του προσπάθειας έφτασε σύντομα στα αυτιά του αυτοκράτορα Λικινίου, που τον στρατολόγησε με τη βία στα τάγματά του. Ο όσιος όμως συνέχισε και μέσα στον στρατό την πνευματική του εργασία, αντιμετωπίζοντας τους συστρατιώτες του ως αδελφούς μοναστηριού. Μόνη η παρουσία του αρκούσε για να θεραπεύονται οι ασθένειες των ανθρώπων και των ζώων, να διώχνονται τα δαιμόνια και να ανασταίνονται ακόμη και νεκροί.

Όταν ο Λικίνιος εξαπέλυσε τον διωγμό κατά των χριστιανών, ο Αγαπητός βρέθηκε δίπλα στους ένδοξους μάρτυρες Βικτώριο, Δωρόθεο, Θεόδουλο και Αγρίππα. Κυριεύτηκε από φλογερή επιθυμία να φτάσει και αυτός στη δόξα του μαρτυρίου για χάρη του Χριστού. Παρουσιάστηκε μόνος του στους δημίους και δέχτηκε χτύπημα με ακόντιο στο σώμα του.

Η θεία Πρόνοια όμως τον διαφύλαξε ζωντανό και αβλαβή, για να οδηγήσει αργότερα πολλές ψυχές στον δρόμο της σωτηρίας. Έμεινε στρατιώτης, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τους κανόνες και τη νηστεία της μοναχικής του πολιτείας. Μετά τον θάνατο του Λικινίου, ανέβηκε στον θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος και έγινε μονοκράτορας ολόκληρης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ένας αγαπημένος υπηρέτης του παλατιού βασανιζόταν από πονηρό πνεύμα και φώναζε συνεχώς το όνομα του Αγαπητού. Ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να φέρουν τον όσιο στα ανάκτορα και ζήτησε από αυτόν τη θεραπεία του υπηρέτη του. Μόλις άρχισε ο άγιος την προσευχή του, το δαιμόνιο έφυγε αμέσως από τον άνθρωπο εκείνο.

Ως μοναδική ανταμοιβή ο όσιος ζήτησε να απαλλαγεί από τη στρατιωτική θητεία και να επιστρέψει στην πολυαγαπημένη του ησυχία. Ο αυτοκράτορας δέχτηκε με χαρά την παράκληση και τον έστειλε ξανά στο μοναστήρι της μετανοίας του. Εκεί ο όσιος αφιερώθηκε στη μελέτη του ιερού Ευαγγελίου με ζήλο και θερμή προσευχή.

Ο επίσκοπος της Σινάου, που βρίσκεται στη Λυδία, τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, αναγνωρίζοντας τα πνευματικά του χαρίσματα. Λίγο αργότερα, όταν εκείνος ο επίσκοπος κοιμήθηκε, ο κλήρος και ο λαός της πόλης εξέλεξαν τον Αγαπητό ως διάδοχό του στον επισκοπικό θρόνο. Η θεία χάρη που τον ανέβασε στο αρχιερατικό αξίωμα, τον ανέδειξε σε ανεξάντλητη πηγή θαυμάτων και προφητικών αποκαλύψεων.

Με την προσευχή του καταλάγιαζαν οι θύελλες, έπεφτε βροχή στην ξηρασία και διώχνονταν ακρίδες και κουνούπια από τα χωράφια. Κάποτε, όταν ήθελε να χτίσει ναό, μετακίνησε με μια μόνο δέηση έναν τεράστιο βράχο που έκανε τους εργάτες να αμφιβάλλουν για το έργο τους. Άλλη φορά άλλαξε τη ροή ενός ποταμού που πλημμύριζε τα χωράφια των πιστών μιας γειτονικής επισκοπής.

Έφερνε στο φως τις κρυφές αμαρτίες των ανθρώπων και διόρθωνε με σταθερότητα τα σφάλματα του κλήρου και του λαού. Η ευσπλαχνία του για τους φτωχούς ήταν απεριόριστη και τους χάριζε ακόμα και τον μοναδικό χιτώνα που φορούσε. Στενός φίλος του υπήρξε ο άγιος Παρθένιος της Λαμψάκου, ο οποίος πριν τη χειροτονία τον συμβούλεψε σχετικά με τα καθήκοντα του επισκόπου.

Αφού ποίμανε για πολλά χρόνια το ποίμνιό του ως πιστός οικονόμος της χάριτος, κοιμήθηκε με ειρήνη, ενώ προσευχόταν για τη σωτηρία των πνευματικών του παιδιών.