Οι Παρθενομάρτυρες Ενναθά, Ουαλεντίνα και ο γενναίος Παύλος

Μέσα σε έναν ειδωλολατρικό ναό της Παλαιστίνης, μια νεαρή κόρη άρπαξε μια πέτρα και τη χτύπησε πάνω στο θυσιαστήριο, γυρίζοντας περιφρονητικά την πλάτη στη φωτιά των ειδώλων. Λίγο πιο πέρα, ένας άγνωστος νέος, ο Παύλος, στάθηκε μπροστά στον ηγεμόνα Φιρμιλιανό και κατήγγειλε δημόσια την ωμότητα του διωγμού εναντίον των χριστιανών. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού Γαλερίου, όταν η Παλαιστίνη γέμισε από αίμα μαρτύρων του Χριστού.

Η αγία Ενναθά καταγόταν από τη Γάζα, ενώ η αγία Ουαλεντίνα είχε γεννηθεί στην Καισάρεια της Παλαιστίνης. Και οι δύο ζούσαν με αγνότητα και αφοσίωση στον Χριστό, έχοντας παραμείνει παρθένες χάρη στην αγάπη τους για τον ουράνιο Νυμφίο. Ο διωγμός του Φιρμιλιανού άπλωνε παντού τον τρόμο και κανείς χριστιανός δεν ήταν ασφαλής στην περιοχή.

Πρώτη οδηγήθηκε στο δικαστήριο η αγία Ενναθά, καταγγελμένη για την πίστη της στον αληθινό Θεό. Στάθηκε όρθια ενώπιον του ηγεμόνα και ομολόγησε με παρρησία ότι ανήκει στον Χριστό και σε κανέναν άλλον κύριο. Μάλιστα τόλμησε να συμβουλέψει τον Φιρμιλιανό να μελετήσει και αυτός τη χριστιανική πίστη για τη σωτηρία της ψυχής του.

Ο ηγεμόνας εξοργίστηκε από τη γενναιότητα της κόρης και διέταξε να την υποβάλουν σε σκληρά βασανιστήρια χωρίς κανέναν οίκτο. Οι στρατιώτες τη χτύπησαν ανελέητα και έπειτα την κρέμασαν από έναν στύλο και ξέσχισαν τις σάρκες της με σιδερένια όργανα. Η αγία Ενναθά υπέμενε όλη αυτή τη φρίκη με θαυμαστή υπομονή, δοξάζοντας μέσα στην καρδιά της τον Χριστό.

Το μαρτύριο της παρακολουθούσε από κοντά και η αγία Ουαλεντίνα, η οποία δεν μπόρεσε να κρατήσει τη σιωπή μπροστά σε τόση αδικία. Η τίμια ψυχή της φλέχθηκε από ιερή αγανάκτηση και προχώρησε με τόλμη προς το βήμα του ηγεμόνα. Έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις στον Φιρμιλιανό για την ωμότητα του και για την παράλογη λατρεία των ψεύτικων θεών.

Τότε ο ηγεμόνας πρόσταξε να τη σύρουν σε έναν ειδωλολατρικό ναό κοντά στο δικαστήριο για να προσφέρει θυσία. Η αγία προχώρησε χωρίς φόβο και μέσα στον ναό άρπαξε μια πέτρα και τη χτύπησε πάνω στον βωμό. Έπειτα γύρισε την πλάτη της στη φωτιά που έκαιγε, δείχνοντας έμπρακτα την περιφρόνηση της προς τα είδωλα και την αφοσίωση της στον Χριστό.

Η πράξη αυτή έκανε τον Φιρμιλιανό να μανιάσει και διέταξε να χτυπήσουν την αγία Ουαλεντίνα ανελέητα στα πλευρά μέχρι να σπάσουν τα κόκαλα της. Έπειτα από τα φρικτά αυτά βασανιστήρια εξέδωσε καταδικαστική απόφαση, ορίζοντας τον αποκεφαλισμό και των δύο παρθένων μαρτύρων. Την ίδια στιγμή παρουσιάστηκε μπροστά στο δικαστήριο ένας νεαρός χριστιανός που λεγόταν Παύλος και έβγαλε φωνή δικαιοσύνης.

Ο γενναίος αυτός νέος στιγμάτισε με παρρησία το ανοσιούργημα του ηγεμόνα και την αδικία εναντίον των αθώων κορών. Ο Φιρμιλιανός έβρασε από οργή και πρόσταξε αμέσως να αποκεφαλίσουν και τον Παύλο μαζί με τις δύο μάρτυρες. Οι τρεις άγιοι οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης δοξάζοντας τον Χριστό για το μεγάλο δώρο του μαρτυρίου.

Πριν δεχτεί το ξίφος, ο Παύλος ανέπεμψε ευχαριστήρια προσευχή στον Θεό για τη δύναμη που έλαβε στις τόσες δοκιμασίες του αγώνα. Έπειτα προσκύνησε τους χριστιανούς που στέκονταν τριγύρω και ζήτησε ταπεινά τις προσευχές τους για την τελευταία στιγμή. Έτσι και οι τρεις άγιοι έκλιναν τον αυχένα τους κάτω από το ξίφος και πήραν τα ουράνια στεφάνια του μαρτυρίου.