Όσιος Λογγίνος του Κοριαζέμσκ

Με τα ίδια του τα χέρια άνοιξε ένα πηγάδι δίπλα στον ναό του Αγίου Νικολάου, βαθιά μέσα στην απέραντη ρωσική ερημιά. Δέκα βέρστια μακριά από το Σολβιτσέγκονταν, έχτισε με τον φίλο του Συμεών έναν τόπο προσευχής που έγινε σιγά σιγά λαμπρό μοναστήρι. Ο Όσιος Λογγίνος καταγόταν από τη Ρωσία και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην ασκητική παράδοση του βορρά.

Ξεκίνησε τον πνευματικό του αγώνα στη μονή του Οσίου Παύλου της Ομπνόρα, όπου έμαθε τις πρώτες αρχές της μοναχικής υπακοής και της εσωτερικής νήψης. Στη συνέχεια συνέχισε τους ασκητικούς του κόπους στη μονή των Αγίων Βόριδος και Γκλεμπ, κοντά στο Σολβιτσέγκονταν, δίπλα στα νερά της Βιτσέγκντα. Εκεί έζησε χρόνια μέσα στη σιωπή, στη μελέτη και στην προσευχή, μαθαίνοντας τον δρόμο της ταπείνωσης.

Η καρδιά του όμως ποθούσε μεγαλύτερη ησυχία και απομάκρυνση από τον θόρυβο της κοινωνίας των ανθρώπων. Έτσι αποφάσισε να αναζητήσει έναν πιο απομονωμένο τόπο, όπου θα μπορούσε να ζήσει αληθινά ερημικά. Μαζί με τον φίλο και συνασκητή του Συμεών ξεκίνησε για τις άγριες εκτάσεις γύρω από τις εκβολές του ποταμού Κοριαζέμα.

Όταν έφτασαν στον τόπο εκείνον, βρήκαν μια περιοχή κατάφυτη, ήσυχη και τελείως αποκομμένη από τους δρόμους των ανθρώπων. Έχτισαν με τα χέρια τους μικρά κελιά και ένα ταπεινό παρεκκλήσι, για να μπορούν να τελούν τις ακολουθίες χωρίς διακοπή. Η φήμη της αρετής τους όμως δεν άργησε να ξεπεράσει τα δάση και να φτάσει στα χωριά της ευρύτερης περιοχής.

Ευλαβείς άνδρες ζήτησαν να μείνουν κοντά τους και να μαθητεύσουν στον τρόπο της ζωής που είχαν επιλέξει. Σύντομα γύρω από τους δύο ασκητές σχηματίστηκε μια μικρή αδελφότητα που μεγάλωνε χρόνο με τον χρόνο. Οι πατέρες αποφάσισαν να χτίσουν έναν κανονικό ναό, τον οποίο αφιέρωσαν στον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό.

Γύρω από τον ναό οργανώθηκε μοναστήρι με κανόνα ζωής, στο οποίο ηγούμενος ορίστηκε ο ίδιος ο Όσιος Λογγίνος. Με αγάπη και διάκριση καθοδηγούσε τους μοναχούς, διδάσκοντας με τη σιωπή του περισσότερο από τα λόγια του. Δίπλα στον ναό άνοιξε με τους κόπους του ένα πηγάδι, που πότιζε την αδελφότητα και τους κουρασμένους προσκυνητές.

Το νερό εκείνο έγινε στα μάτια των πιστών σημάδι της ευλογίας του γέροντα και της παρουσίας του Θεού στον τόπο. Όταν ένιωσε ότι πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής του, ο γέροντας κάλεσε κοντά του τους πνευματικούς του υιούς και τους μίλησε με αγάπη. Τους παρακάλεσε με ταπείνωση να τον θάψουν έξω από τον ναό, κοντά στην είσοδο, εκεί που θα πατούν τα πόδια όσων εισέρχονται.

Ήθελε και μετά την κοίμησή του να βρίσκεται στην τελευταία θέση, όπως ταιριάζει σε αληθινό μοναχό και ηγούμενο. Η μακαρία κοίμησή του ήλθε με ειρήνη το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα, μέσα στη μοναστική αδελφότητα που είχε ο ίδιος συγκροτήσει. Οι πατέρες τίμησαν τη θέλησή του και έθαψαν το τίμιο λείψανο στον τόπο που ο ίδιος είχε ορίσει.

Πέρασαν δεκαέξι ολόκληρα χρόνια από εκείνη την ημέρα της οσιακής του κοιμήσεως. Τότε η αδελφότητα αποφάσισε να μεταφέρει το τίμιο λείψανό του στο εσωτερικό του ναού, ώστε να το προσκυνούν με ευλάβεια οι πιστοί. Η μνήμη του τιμάται με ιδιαίτερη ακολουθία, την οποία οι μοναχοί ψάλλουν με κατάνυξη και ευγνωμοσύνη.

Παράλληλα διασώθηκε σύντομος Βίος του, τον οποίο συνέταξαν μεταγενέστερα ευλαβείς μοναχοί της περιοχής. Έτσι το παράδειγμα του ταπεινού ερημίτη του βορρά συνεχίζει να εμπνέει τους πιστούς μέχρι σήμερα.