Όσιος Ρωμανός ο Κίλικας ο θαυματουργός

Βαριές αλυσίδες κρέμονταν στο σώμα του κάτω από το τρίχινο ένδυμα, και για πολλά χρόνια δεν άναψε ούτε μια φλόγα μέσα στο σπήλαιό του. Στα βουνά κοντά στην Αντιόχεια, στείρες γυναίκες έφταναν στο κελί του και έφευγαν αργότερα κρατώντας στην αγκαλιά γερά παιδιά. Η καταγωγή του Οσίου Ρωμανού ήταν από την Κιλικία, και πιο συγκεκριμένα από την αρχαία πόλη Ρωσό, κοντά στις λεγόμενες Κιλικίες Πύλες.

Έζησε στον πέμπτο μετά Χριστόν αιώνα και επέλεξε να ασκητέψει μακριά από την πατρίδα του, στα μέρη της Συρίας. Στους πρόποδες ενός βουνού έκτισε με τα ίδια του τα χέρια ένα μικρό και λιτό κελί. Εκεί μέσα πέρασε τα χρόνια του προσευχόμενος, μελετώντας τις Γραφές και παλεύοντας με τους λογισμούς του.

Η νηστεία του ήταν αυστηρή και η εγκράτειά του γινόταν παράδειγμα για όσους τον γνώριζαν από κοντά. Οι τρόποι του ήταν απλοί, γεμάτοι ταπείνωση, πραότητα και βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής. Ο Όσιος δεν αναζητούσε ποτέ τη φήμη ούτε επιθυμούσε τον θαυμασμό των ανθρώπων που τον προσέγγιζαν.

Η μόνη του φροντίδα ήταν πώς θα ευαρεστήσει τον Θεό μέσα στη σιωπή και στην απομόνωση του σπηλαίου. Η φήμη της αγιότητας και της φρονήσεώς του απλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη την περιοχή της Αντιόχειας και των γύρω τόπων. Πλήθη πιστών έφταναν μέχρι το ταπεινό του ασκητήριο, ζητώντας την ευλογία του και έναν λόγο παρηγοριάς.

Ο Θεός τον είχε προικίσει με το μεγάλο χάρισμα να θεραπεύει σοβαρές αρρώστιες με την προσευχή του. Πολλοί άνθρωποι που υπέφεραν από βαριά νοσήματα έβρισκαν την υγεία τους μέσα από τις ικεσίες του Οσίου. Στείρες γυναίκες, που για χρόνια θρηνούσαν την ατεκνία τους, αποκτούσαν παιδιά μετά από τη μεσιτεία του στον Θεό.

Ωστόσο, ο Όσιος Ρωμανός δεν ένιωσε ποτέ ούτε για μια στιγμή τον άνεμο της υπερηφάνειας μέσα του. Δεν έβλεπε ποτέ πόσο είχε προοδεύσει στην αρετή, αλλά μόνο πόσο ακόμη καθυστερούσε να φτάσει στον σκοπό του. Συχνά επαναλάμβανε στους επισκέπτες του τον λόγο του Αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους.

Όποιος νομίζει ότι στέκεται στερεά πνευματικά, οφείλει να προσέχει διπλά μήπως κάποια στιγμή πέσει. Με τη φράση αυτή θύμιζε σε όλους πως η πνευματική ζωή απαιτεί συνεχή νήψη και ταπείνωση. Ο Όσιος Ρωμανός δίδασκε με σταθερότητα ότι το να θαυματουργεί κάποιος δεν αποτελεί καθαυτό το μεγάλο και σπουδαίο πράγμα.

Το αληθινά σπουδαίο, έλεγε, είναι να εργάζεται κανείς την αρετή και τη δικαιοσύνη μέσα στην καθημερινή του ζωή. Η τήρηση των εντολών του Θεού στέκεται πολύ πιο ψηλά από κάθε εντυπωσιακό σημείο ή θαυμαστό γεγονός. Με αυτόν τον τρόπο κρατούσε προσγειωμένη την καρδιά του και προστάτευε τους μαθητές του από τον πειρασμό της κενοδοξίας.

Παρότι το χάρισμα των θαυμάτων του ήταν φανερό σε όλους, εκείνος προτιμούσε πάντοτε τη σιωπή και την αφάνεια. Έβλεπε τη χάρη ως δώρο του Αγίου Πνεύματος και ποτέ ως δικό του προσωπικό κατόρθωμα ή επίτευγμα. Μετά από μια αληθινά άγια και θεάρεστη ζωή, ο Όσιος Ρωμανός κοιμήθηκε εν ειρήνη μέσα στο ασκητήριό του.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις εννέα Φεβρουαρίου, ενώ τον θυμόμαστε και στις είκοσι επτά Νοεμβρίου. Οι πιστοί τον επικαλούνται μέχρι σήμερα ως μεσίτη ιδιαίτερα για όσα ζευγάρια δοκιμάζονται από την ατεκνία και τη στειρότητα. Η ζωή του παραμένει φωτεινό παράδειγμα ταπείνωσης, εγκράτειας και αληθινής αγάπης προς τον Θεό.