Oshënar Romanus Kilikas mrekullibërësit

Zinxhirë të rëndë vareshin në trupin e tij nën rrobën leshore dhe për shumë vite nuk u ndez asnjë flakë në shpellën e tij. Në malet afër Antiokisë, gratë shterpë vinin në qelinë e tij dhe largoheshin më vonë me fëmijë të shëndetshëm në krahë. Origjina e Shën Romanos ishte nga Kilikia dhe më konkretisht nga qyteti antik Rossos, pranë të ashtuquajturave Porta Kilikiane. Ai jetoi në shekullin e pestë pas Krishtit dhe zgjodhi të ishte një asket larg atdheut të tij, në viset e Sirisë. Në rrëzë të një mali ai ndërtoi me duart e veta një qeli të vogël dhe modeste. Atje ai i kaloi vitet e tij duke u lutur, duke studiuar Shkrimet dhe duke luftuar me llogaritjet e tij. Agjërimi i tij ishte i rreptë dhe përmbajtja e tij u bë shembull për ata që e njihnin nga afër. Mënyrat e tij ishin të thjeshta, plot përulësi, butësi dhe njohje të thellë të shpirtit njerëzor. Oshënar kurrë nuk kërkoi famë ose nuk dëshiroi admirimin e njerëzve që i afroheshin. Shqetësimi i tij i vetëm ishte se si t'i pëlqente Zotit në heshtjen dhe izolimin e shpellës. Fama e shenjtërisë dhe e mençurisë së tij u përhap shpejt në të gjithë rajonin e Antiokisë dhe zonat përreth. Turma besimtarësh u dyndën në vetminë e tij të përulur, duke kërkuar bekimin e tij dhe një fjalë ngushëllimi. Zoti i kishte dhuruar dhuratën e madhe të shërimit të sëmundjeve të rënda me lutjen e tij. Shumë njerëz që vuanin nga sëmundje të rënda e gjetën shëndetin e tyre me lutjet e shenjtorit. Gratë shterpe, të cilat për vite të tëra vajtuan pa fëmijë, lindën fëmijë pasi ai ndërmjetësoi te Zoti. Megjithatë, Oshënar romaku nuk e ndjeu kurrë për asnjë moment erën e krenarisë brenda tij. Ai kurrë nuk e pa se sa larg kishte përparuar në virtyt, por vetëm sa shumë vonohej në arritjen e qëllimit të tij. Ai shpesh u përsëriste vizitorëve të tij fjalët e Apostullit Pal drejtuar korintasve. Kushdo që mendon se po qëndron shpirtërisht duhet të jetë dyfish i kujdesshëm që në një moment të mos rrëzohet. Me këtë frazë ai u kujtoi të gjithëve se jeta shpirtërore kërkon përulësi dhe përulësi të vazhdueshme. Oshinar Romanos mësoi me vendosmëri se kryerja e mrekullive nuk është në vetvete një gjë e madhe dhe madhështore. Gjëja me të vërtetë e rëndësishme, tha ai, është të punosh virtyt dhe drejtësi në jetën e përditshme. Mbajtja e urdhërimeve të Perëndisë qëndron shumë më lart se çdo pamje mbresëlënëse apo ngjarje e mrekullueshme. Në këtë mënyrë ai e mbajti zemrën e tij të bazuar dhe i mbrojti dishepujt e tij nga tundimi i kotësisë. Megjithëse dhuntia e tij e mrekullive ishte e dukshme për të gjithë, ai gjithmonë preferonte heshtjen dhe errësirën. Ai e shihte hirin si një dhuratë të Frymës së Shenjtë dhe kurrë si arritje ose arritje të tij personale. Pas një jete vërtet të shenjtë dhe të adhuruar, Oshënar Romanos fjeti i qetë në vetminë e tij. Kujtimi i tij nderohet nga Kisha jonë më nëntë shkurt, ndërsa ne e kujtojmë edhe më njëzet e shtatë nëntor. Besimtarët e thërrasin edhe sot e kësaj dite si ndërmjetës veçanërisht për ato çifte që sprovohen nga mungesa e fëmijëve dhe steriliteti. Jeta e tij mbetet një shembull i ndritshëm i përulësisë, vetëkontrollit dhe dashurisë së vërtetë për Perëndinë.