Μάρκελλος, Φιλάγριος και Παγκράτιος, μαθητές του αποστόλου Πέτρου

Ο Μάρκελλος, πατέρας του Παγκρατίου, υπήρξε κάποτε οπαδός του Σίμωνα του Μάγου, ώσπου τον κέρδισε η διδασκαλία και τα θαύματα του αποστόλου Πέτρου. Μαζί με τον γιο του άφησαν την Αντιόχεια και ακολούθησαν τον κορυφαίο απόστολο, για να γίνουν αργότερα και οι δύο επίσκοποι σε μακρινά νησιά της Μεσογείου. Οι τρεις αυτοί ιερομάρτυρες έζησαν τον πρώτο αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού και αξιώθηκαν να γνωρίσουν από κοντά τον ίδιο τον Κύριο.

Στην Αντιόχεια ο Μάρκελλος άκουσε για τα θαύματα και την ένθεη διδαχή του Σωτήρα και αποφάσισε να ανέβει στα Ιεροσόλυμα. Εκεί είδε με τα μάτια του τον Διδάσκαλο και συνδέθηκε στενά με τον απόστολο Πέτρο, που τον οδήγησε στην αληθινή πίστη. Μαζί με τον γιο του Παγκράτιο εγκατέλειψαν τα παλιά πλανερά πιστεύω και προσκολλήθηκαν ολόψυχα στο κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Ο νεαρός Παγκράτιος μάλιστα έγινε αχώριστος συνοδοιπόρος του αποστόλου και τον ακολούθησε στις περιοδείες του μετά την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς. Έτσι η οικογένεια του Μαρκέλλου μεταμορφώθηκε σε φυτώριο αποστολικής ιεραποστολής. Από εκείνη τη στιγμή η ζωή τους ταυτίστηκε με τους κόπους και τους κινδύνους του ευαγγελικού δρόμου.

Ο απόστολος Πέτρος, αναγνωρίζοντας την αφοσίωση και τον ζήλο τους, τους χειροτόνησε επισκόπους και τους έστειλε σε δύσκολες περιοχές για να φωτίσουν τους ειδωλολάτρες. Ο Μάρκελλος ανέλαβε τον θρόνο των Συρακουσών στη Σικελία, όπου βρήκε λαό βυθισμένο στη λατρεία των ψεύτικων θεών και στις παλιές δεισιδαιμονίες. Με τη θερμή του διδασκαλία και την αγία βιοτή του οδήγησε πλήθη ανθρώπων στην αληθινή πίστη του Χριστού.

Δεν δίστασε μπροστά στις απειλές και στους διωγμούς, αλλά συνέχιζε ακούραστα το έργο του ποιμένα και του ευαγγελιστή. Έζησε μέρα με την ημέρα ένα διαρκές μαρτύριο, ώσπου τελείωσε τη ζωή του δοξάζοντας τον Κύριο. Ο γιος του Παγκράτιος στάλθηκε από τον απόστολο Πέτρο επίσκοπος στο Ταυρομένιο, τη σημερινή Ταορμίνα της Σικελίας.

Εκεί έδειξε σπάνια ποιμαντική σύνεση και αποστολικό φρόνημα, καθώς συγκρούστηκε με τους ειρωνευτές της πίστης. Οι ειδωλολάτρες εξοργίστηκαν από τη δύναμη του κηρύγματός του και αποφάσισαν να τον εξοντώσουν. Έτσι ο Παγκράτιος αξιώθηκε να σφραγίσει με το ίδιο του το αίμα την ομολογία του στον Χριστό.

Το ένδοξο μαρτύριό του έγινε πηγή στηριγμού για ολόκληρη την τοπική Εκκλησία της Σικελίας. Η μνήμη του τιμάται και την ένατη ημέρα του Ιουλίου από τους πιστούς. Ο τρίτος συνέκδημος αυτής της αγίας τριάδας, ο Φιλάγριος, στάλθηκε από τον απόστολο Πέτρο επίσκοπος στο νησί της Κύπρου.

Ανέλαβε την ποιμαντική φροντίδα ενός λαού που βρισκόταν ανάμεσα στην αρχαία ειδωλολατρία και στο νέο φως του Ευαγγελίου. Με θάρρος και παρρησία κήρυξε παντού το όνομα του Σωτήρα Χριστού, χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους που τον απειλούσαν καθημερινά. Υπέμεινε πολλές δοκιμασίες, ταπεινώσεις και σωματικά βασανιστήρια από τους εχθρούς της πίστης.

Παρά τις πιέσεις δεν λύγισε ποτέ ούτε αρνήθηκε στιγμή τον Νυμφίο της ψυχής του. Έτσι παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο, αφού έφερε πολλούς Κυπρίους στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Και οι τρεις αυτοί ιερομάρτυρες, λυμένοι από τα δεσμά της σάρκας, απόλαυσαν τα αγαθά της ουράνιας Εδέμ.

Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη τους από κοινού την ένατη ημέρα του Φεβρουαρίου κάθε χρόνο. Είναι τρεις ζωντανές εικόνες της αποστολικής διαδοχής και της θυσιαστικής αγάπης για το ποίμνιο του Χριστού. Δείχνουν ότι η αληθινή ποιμαντική συνδέεται πάντοτε με τον κόπο, την υπομονή και το καθημερινό μαρτύριο της συνείδησης.

Από τον πρώτο κιόλας χριστιανικό αιώνα φώτισαν Σικελία, Κύπρο και Ανατολή με το φως του Χριστού. Οι πρεσβείες τους συνοδεύουν τους πιστούς σε κάθε γενιά.