Οι Νεομάρτυρες των Σπετσών στη Χίο

Τρεις νέοι ναυτικοί από τις Σπέτσες έβαψαν με το αίμα τους τη μικρασιατική ακτή του Τσεσμέ, μέσα στη φωτιά της Επανάστασης. Δύο αδέλφια, ο Σταμάτιος δεκαοκτώ ετών και ο Ιωάννης είκοσι δύο, στάθηκαν δίπλα στον γέροντα καπετάνιο Νικόλαο μπροστά στο τουρκικό σπαθί. Καταγωγή τους ήταν το νησί των Σπετσών, και γονείς των δύο αδελφών ο Θεόδωρος Γκίνης με την Ανέζω.

Η οικογένεια ζούσε μέσα στην παράδοση της θάλασσας και της Ορθόδοξης πίστης. Τη χρονιά της μεγάλης σφαγής της Χίου, τα δύο αδέλφια ξεκίνησαν ταξίδι για την Κωνσταντινούπολη με άλλους πέντε ναυτικούς. Ανάμεσα στους συνταξιδιώτες τους βρισκόταν ο έμπειρος πλοίαρχος Νικόλαος, που θα γινόταν συναθλητής τους στο μαρτύριο.

Το μικρό τους πλοιάριο ασχολούνταν με το θαλάσσιο εμπόριο και κουβαλούσε ψυχές με βαθιά πίστη στον Χριστό. Όμως σφοδρή θαλασσοταραχή ξέσπασε στο πέλαγος και τους ανάγκασε να αλλάξουν πορεία. Το σκαρί τους προσάραξε στην απέναντι μικρασιατική ακτή, σε παραλία κοντά στον Τσεσμέ, αντίκρυ στη Χίο.

Η στεριά εκείνη ήταν γεμάτη Τούρκους στρατιώτες, καθώς η περιοχή ζούσε ακόμη τον αντίκτυπο της επαναστατικής φωτιάς που είχε ανάψει στο νησί απέναντι. Βγαίνοντας στην ξηρά, οι ναυτικοί φοβήθηκαν αμέσως μήπως πέσουν στα χέρια των Οθωμανών στρατιωτών της περιοχής. Αναζήτησαν βοήθεια από κάποιον ντόπιο Χριστιανό, στον οποίο εμπιστεύθηκαν τη ζωή τους με αφέλεια και ελπίδα.

Του έδωσαν μάλιστα και χρήματα, για να βρει υλικά και να επισκευάσει το χαλασμένο τους πλοιάριο. Εκείνος όμως, αντί να σταθεί αδελφός, τους πρόδωσε στον αγά της περιοχής με κρυφό μήνυμα. Αμέσως οδήγησε εναντίον τους ένοπλους Τούρκους στρατιώτες, που έπεσαν επάνω στους ανυποψίαστους ναυτικούς.

Από τους επτά συντρόφους οι δύο σκοτώθηκαν επιτόπου μέσα στη συμπλοκή που ακολούθησε. Άλλοι δύο πρόλαβαν να πέσουν στη θάλασσα και έσωσαν τη ζωή τους κολυμπώντας. Στα χέρια των Οθωμανών έμειναν τα δύο αδέλφια, ο Σταμάτιος με τον Ιωάννη, και ο γέροντας πλοίαρχος Νικόλαος.

Τους έσυραν αλυσοδεμένους ενώπιον του πασά, ο οποίος τους ανέκρινε με αυστηρότητα για την καταγωγή και την πίστη τους. Έπειτα έδωσε εντολή να ριχτούν τα δύο αδέλφια στη φυλακή και να αποκεφαλιστεί ο Νικόλαος έξω από τα τείχη. Τον οδήγησαν στην πεδιάδα κοντά στο κάστρο, ζητώντας του να αλλαξοπιστήσει και να σώσει τη ζωή του.

Ο γέροντας πλοίαρχος στάθηκε όρθιος μπροστά τους και απάντησε με σταθερή φωνή ότι δεν αρνείται τον Χριστό του. Ομολόγησε δημόσια την πίστη του, και αμέσως οι δήμιοι απέκοψαν την τίμια κεφαλή του στο χώμα της Μικρασίας. Έτσι ο Νικόλαος έλαβε πρώτος το στεφάνι του μαρτυρίου, ανοίγοντας τον δρόμο στους νεότερους συντρόφους του.

Μέσα στη φυλακή οι Τούρκοι έστρεψαν όλη την προσοχή τους στους δύο νεαρούς αδελφούς. Επί επτά συνεχείς ημέρες προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τους αναγκάσουν να ασπαστούν το Ισλάμ. Χρησιμοποίησαν υποσχέσεις, απειλές, κολακείες και βασανιστήρια, όμως δεν κατάφεραν να λυγίσουν την παιδική τους ψυχή.

Οι Μάρτυρες βρήκαν μυστικό τρόπο και έστειλαν γραπτή εξομολόγηση στον Μητροπολίτη της Χίου, ζητώντας την ευλογία του. Εκείνος τους έστειλε την πατρική του ευχή και την άδεια να βαδίσουν τον δρόμο του μαρτυρίου με πνευματική ανδρεία. Φρόντισε μάλιστα, με τη βοήθεια κάποιας πιστής γυναίκας, να τους φτάσουν κρυφά τα Άχραντα Μυστήρια του Χριστού.

Αφού κοινώνησαν, οι δύο αδελφοί ένιωσαν έτοιμοι για τη μεγάλη και τελική θυσία της ζωής τους. Όταν τους έφεραν ξανά μπροστά στον πασά, εκείνοι διακήρυξαν με μία φωνή την ακλόνητη πίστη τους στον Χριστό. Δεν δείλιασαν μπροστά στις απειλές, ούτε ξεγελάστηκαν από τις υποσχέσεις για πλούτη και άνετη ζωή.

Καθώς τους οδηγούσαν προς τον τόπο της εκτέλεσης, φώναζαν προς το συγκεντρωμένο πλήθος των ανθρώπων. Έλεγαν με δυνατή και καθαρή φωνή: «Χριστιανοί είμαστε, για τον Χριστό πηγαίνουμε στον θάνατο». Η ομολογία τους αυτή έγινε κήρυγμα πίστης μέσα στην καρδιά της σκλαβωμένης Μικρασίας.

Έτσι έλαβαν και οι δύο τα στεφάνια του μαρτυρίου, με αποκεφαλισμό, την ίδια ευλογημένη ημέρα. Ο νεομάρτυρας Σταμάτιος έδωσε την ψυχή του στα δεκαοκτώ μόλις χρόνια της νεανικής του ηλικίας. Ο αδελφός του Ιωάννης μαρτύρησε στα είκοσι δύο, σφραγίζοντας με αίμα την αδελφική ενότητα και την κοινή τους πίστη.

Το μαρτύριο των τριών Σπετσιωτών συνέβη το έτος χίλια οκτακόσια είκοσι δύο, μέσα στη γενική σφαγή της Χίου. Η Εκκλησία τίμησε αμέσως τη θυσία τους και όρισε τη μνήμη τους στις τρεις Φεβρουαρίου κάθε χρόνου. Οι Σπέτσες και η Χίος κρατούν ζωντανή την ευωδία τους μέχρι σήμερα, ως φωτεινό παράδειγμα νεανικής γενναιότητας και πίστης.