Οι Άγιοι Μάρτυρες Αδριανός και Εύβουλος της Καισαρείας

Δύο νέοι από τα μέρη της λίμνης Βαν ταξίδεψαν ως την Καισάρεια της Καππαδοκίας για να δουν από κοντά τους ομολογητές του Χριστού στη φυλακή. Εκεί παλέψανε σώμα με σώμα με άγρια λιοντάρια στην αρένα και τελικά παρέδωσαν τη ζωή τους κάτω από το ξίφος του δημίου. Ο Αδριανός και ο Εύβουλος κατάγονταν από τη χώρα Βανέα, στα μέρη της Αρμενίας γύρω από τη λίμνη Βαν.

Η αγάπη τους για τον Χριστό τους ώθησε να εγκαταλείψουν τα μέρη τους και να πορευθούν προς την Καισάρεια της Καππαδοκίας. Εκεί ζούσαν τότε πολλοί ομολογητές της πίστεως, οι οποίοι υπέφεραν σκληρά μαρτύρια για το όνομα του Σωτήρα. Οι δύο νέοι ήθελαν να τους συναντήσουν, να τους ενισχύσουν και να γίνουν κοινωνοί της δοκιμασίας τους.

Από τα λόγια τους και από την καθαρότητα της ζωής τους έγινε γρήγορα φανερό στους γύρω πως ήταν χριστιανοί. Έτσι συνελήφθησαν χωρίς αντίσταση και οδηγήθηκαν μπροστά στον άρχοντα της περιοχής, τον Φιρμιλιανό. Εκείνος τους ανέκρινε με αυστηρότητα και ζήτησε να αρνηθούν τον Χριστό.

Όμως οι δύο μάρτυρες στάθηκαν με θάρρος ενώπιόν του και ομολόγησαν φανερά την πίστη τους. Ο άρχοντας έγινε έξω φρενών με το θάρρος τους και διέταξε να τους χτυπήσουν ανελέητα στη ράχη και στα πλευρά. Τα ραβδίσματα ήταν σκληρά και αιματηρά, όμως οι δύο νέοι δεν λύγισαν ούτε στιγμή.

Όταν τους οδήγησαν για δεύτερη φορά μπροστά στον Φιρμιλιανό, ομολόγησαν ξανά με την ίδια σταθερότητα το όνομα του Κυρίου. Ο άρχοντας δοκίμασε και άλλες, ακόμη σκληρότερες βασάνους, για να τους κάμψει και να τους οδηγήσει σε άρνηση. Παρά τους πόνους και τις απειλές, οι δύο μάρτυρες παρέμειναν αμετακίνητοι στην ομολογία τους.

Τότε ο Φιρμιλιανός και οι αξιωματούχοι του οργίσθηκαν ακόμη περισσότερο και αποφάσισαν να τους ρίξουν τροφή στα άγρια θηρία. Πρώτος οδηγήθηκε στην αρένα ο μακάριος Αδριανός, μπροστά στα μάτια του λαού της Καισαρείας. Ένα μεγάλο λιοντάρι όρμησε καταπάνω του, όμως εκείνος πάλεψε μαζί του με αξιοθαύμαστη ανδρεία.

Ο Κύριος τον φύλαξε αβλαβή από τα δόντια και τα νύχια του φοβερού θηρίου. Βλέποντας οι δήμιοι το θαύμα, διέταξαν να του κόψουν αμέσως το κεφάλι με το ξίφος. Έτσι ο Αδριανός παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό και έλαβε το αμάραντο στεφάνι.

Μετά τον θάνατο του Αδριανού, οι αρχές στράφηκαν προς τον Εύβουλο με προσοχή και πονηρία. Προσπάθησαν να τον κερδίσουν με ήπιες συμβουλές, με υποσχέσεις τιμών και με κάθε λογής δελεαστικά λόγια. Του παρουσίαζαν την άρνηση του Χριστού ως κάτι εύκολο και χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες για την ψυχή του.

Όμως ο μάρτυρας έμεινε εντελώς ασάλευτος και απάντησε με ψυχραιμία πως ποτέ δεν θα εγκαταλείψει τον Σωτήρα του. Έβλεπε ήδη μπροστά του τον δρόμο του Αδριανού και επιθυμούσε με όλη του την καρδιά τον ίδιο θάνατο. Οργισμένοι από την επιμονή του, οι άρχοντες τον έριξαν και αυτόν στα άγρια θηρία της αρένας.

Ένα λιοντάρι όρμησε εναντίον του με μανία, όμως ο Εύβουλος πάλεψε μαζί του με σθένος και πίστη. Όπως και ο σύντροφός του, έμεινε αβλαβής από τα φοβερά δόντια του αγριμιού. Τότε οι δήμιοι σήκωσαν το ξίφος και αποκεφάλισαν και αυτόν επάνω στο χώμα της αρένας.

Έτσι έλαβε και εκείνος το αμάραντο στεφάνι της αιώνιας δόξας από τα χέρια του Κυρίου. Η μνήμη τους τιμάται στις τρεις Φεβρουαρίου, ως υπόδειγμα πίστεως και ανδρείας.