Ο Δίκαιος Συμεών ο Θεοδόχος και η Προφήτιδα Άννα

Λένε πως ο Συμεών πήρε κάποτε το μαχαίρι του γραφέα για να σβήσει τη λέξη «παρθένος» από τον προφήτη Ησαΐα, μα ένα χέρι αγγέλου σταμάτησε τη δική του χειρονομία. Από εκείνη την ώρα έζησε τριακόσια εξήντα χρόνια, περιμένοντας να κρατήσει στην αγκαλιά του τον Μεσσία που είχε αρνηθεί να πιστέψει. Η αρχαία παράδοση τον τοποθετεί ανάμεσα στους εβδομήντα σοφούς Ιουδαίους που κάλεσε στην Αλεξάνδρεια ο Πτολεμαίος ο Φιλάδελφος, για να μεταφράσουν την Παλαιά Διαθήκη στην ελληνική γλώσσα.

Σε εκείνον είχαν αναθέσει τη μετάφραση του βιβλίου του προφήτη Ησαΐα, και προχωρούσε με σεβασμό στο ιερό κείμενο. Όταν όμως έφτασε στον περίφημο στίχο που μιλούσε για παρθένο που θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό με το όνομα Εμμανουήλ, η σκέψη του ταράχτηκε από αμφιβολία. Του φάνηκε αδύνατο μια γυναίκα χωρίς άνδρα να φέρει στον κόσμο παιδί, και σήκωσε το χέρι για να αλλάξει τη λέξη.

Τότε ο άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε μπροστά του και του φανέρωσε ότι το κείμενο ήταν προφητεία για την ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Ο ουράνιος αγγελιοφόρος του έδωσε τότε μια υπόσχεση που θα σημάδευε ολόκληρη τη ζωή του γέροντος μεταφραστή. Δεν θα γνώριζε τον θάνατο, του είπε, προτού δει με τα μάτια του τον Χριστό που θα γεννιόταν από αγνή και ακηλίδωτη Παρθένο.

Από εκείνη τη στιγμή ο Συμεών έζησε με την καρδιά στραμμένη στην προσμονή, με νηστεία, προσευχή και διαρκή παρουσία στον Ναό. Απομακρύνθηκε από κάθε πονηρία και παρέμενε δίκαιος, ευλαβής και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, καθώς μαρτυρεί ο ευαγγελιστής Λουκάς. Τα χρόνια κυλούσαν, ο γέροντας γερνούσε υπερβολικά, μα η ελπίδα του δεν μαραινόταν, γιατί η υπόσχεση του Θεού στήριζε την ψυχή του.

Σαράντα ημέρες μετά τη Γέννηση του Κυρίου, το Πνεύμα τον πληροφόρησε ότι έπρεπε να ανέβει στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Με νεανική ζωηρότητα ξεκίνησε και στάθηκε στην πύλη, γεμάτος εσωτερική αγαλλίαση και φωτεινή προσδοκία. Σε λίγο φάνηκαν ο δίκαιος Ιωσήφ και η Παναγία Παρθένος, η οποία κρατούσε στην αγκαλιά της το θείο Βρέφος για τον καθιερωμένο νόμο της προσφοράς.

Ο γέροντας έτρεξε με δάκρυα χαράς και πήρε στα τρεμάμενα χέρια του τον Δεσπότη της ζωής και του θανάτου. Παρατηρώντας το γλυκύτατο πρόσωπο του Παιδιού, ύψωσε το βλέμμα στον ουρανό και είπε εκείνα τα λόγια που έγιναν προσευχή κάθε εσπερινού της Εκκλησίας. Παρακάλεσε τον Δεσπότη να απολύσει πια ειρηνικά τον δούλο του, γιατί τα μάτια του είχαν δει το σωτήριο που ετοιμάστηκε για όλους τους λαούς της γης.

Είδε σε εκείνο το βρέφος το φως που θα αποκάλυπτε στα έθνη τον αληθινό Θεό και τη δόξα του λαού του Ισραήλ. Έπειτα ευλόγησε την Παρθένο και τον Ιωσήφ, και στράφηκε προς τη Μητέρα του Κυρίου με σοβαρό προφητικό λόγο. Της προανήγγειλε ότι το Παιδί θα γίνει σημείο αντιλεγόμενο, αφορμή πτώσης και αναστάσεως πολλών μέσα στον Ισραήλ.

Της φανέρωσε ακόμη ότι ρομφαία οδύνης θα διαπεράσει την ίδια της την ψυχή, όταν θα έβλεπε τον Υιό της κρεμασμένο πάνω στον σταυρό του Γολγοθά. Έτσι ο Συμεών έγινε εικόνα του παλαιού Ισραήλ, που παρέδιδε ταπεινά τη σκυτάλη στη χάρη του Ευαγγελίου. Δίπλα στον δίκαιο Συμεών στεκόταν εκείνη την ώρα και η προφήτιδα Άννα, θυγατέρα του Φανουήλ από τη φυλή του Ασήρ.

Είχε παντρευτεί πολύ νέα και έμεινε χήρα μόλις ύστερα από επτά χρόνια έγγαμης ζωής με τον σύζυγό της. Από εκείνη τη μέρα δεν θέλησε δεύτερο γάμο, αλλά αφιέρωσε τη ζωή της ολόκληρη στον Θεό και στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Έφτασε στην ηλικία των ογδόντα τεσσάρων ετών, δίχως να εγκαταλείπει τις πρωινές και τις εσπερινές δεήσεις του ιερού τόπου.

Παρηγοριά της ήταν η νηστεία, η προσευχή, η μελέτη των Γραφών και η φιλανθρωπία προς τους πτωχούς αδελφούς της. Για τον καθαρό και ασκητικό τρόπο της, το Άγιο Πνεύμα της χάρισε προφητικό χάρισμα και διορατική καρδιά. Όταν αντίκρισε το θείο Βρέφος στην αγκαλιά του Συμεών, η ψυχή της σκίρτησε από αγαλλίαση και ευγνωμοσύνη.

Πλησίασε, προσκύνησε με δάκρυα και ευχαρίστησε τον Κύριο για το έλεος προς τον λαό του. Έπειτα διακήρυττε σε όσους περίμεναν τη λύτρωση της Ιερουσαλήμ ότι έφτασε ο αναμενόμενος Μεσσίας του κόσμου. Η Άννα έγινε έτσι σύμβολο όλων των χηρών, παρθένων και μοναχών, που ζουν αφιερωμένοι στον Νυμφίο Χριστό.

Σε βαθύ γήρας ο δίκαιος Συμεών παρέδωσε με ειρήνη την ψυχή του στον Κύριο που είχε κρατήσει στα χέρια του. Η παράδοση αναφέρει ότι έζησε τριακόσια εξήντα χρόνια, καθώς ο Θεός παρέτεινε τη ζωή του για να εκπληρωθεί η υπόσχεση του αγγέλου. Τα τίμια λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα από την Παλαιστίνη στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκαν στον Ναό της Παναγίας των Χαλκοπρατείων.

Στον ίδιο εκείνον ναό φυλάσσονταν επίσης τα λείψανα του αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου και του προφήτη Ζαχαρία, του πατέρα του Προδρόμου. Η Σύναξη του δικαίου Συμεών και της προφήτιδος Άννης τελούνταν στο Αποστολείο του Ιακώβου, παρεκκλήσι του μεγάλου εκείνου ναού της Θεοτόκου. Μετά την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους, οι Βενετοί αφαίρεσαν τα λείψανα του Συμεών και τα μετέφεραν στη Βενετία προς προσκύνηση.

Ύστερα από την επίσημη αναγνώριση τοποθετήθηκαν σε μαρμάρινη σαρκοφάγο και αργότερα κάτω από την Αγία Τράπεζα του ναού του. Τεμάχια του ιερού λειψάνου φυλάσσονται ακόμη και στον ναό του Άαχεν, μέσα στη Γερμανία, για ευλογία πιστών. Η μνήμη της προφήτιδος Άννης τιμάται ξανά και την εικοστή ογδόη του Αυγούστου από την Εκκλησία.