Ο Άγιος Ρωμανός του Ούγκλιχ, ο Θαυματουργός Πρίγκιπας

Στα είκοσι έξι του χρόνια ανέλαβε την ηγεμονία μιας πόλης ρημαγμένης από τους Τατάρους και έχτισε εκεί δεκαπέντε νέους ναούς. Διακόσια χρόνια μετά την κοίμησή του, τα ιερά λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα και άρχισαν να ευωδιάζουν θαύματα σε όλη τη ρωσική γη. Γεννήθηκε την πρώτη Οκτωβρίου του χιλιοστού διακοσιοστού τριακοστού πέμπτου έτους, υιός του ηγεμόνα Βλαδιμήρου Κωνσταντίνοβιτς και της ευσεβέστατης πριγκίπισσας Φωτεινής.

Ήταν εγγονός του Κωνσταντίνου Βσέβολοντοβιτς, μεγάλου ηγεμόνα του Βλαντίμιρ, και ανιψιός του Αγίου Βασιλείου του Ροστόφ. Τα παιδικά του χρόνια κύλησαν μέσα στην πιο σκοτεινή ώρα της Ρωσίας, όταν οι ορδές του Μπατού έκαιγαν τη Μόσχα και το Βλαντίμιρ. Ο πατέρας του, βλέποντας την καταστροφή να πλησιάζει, δεν θέλησε να αντισταθεί άσκοπα και προτίμησε να σώσει τους κατοίκους του Ούγκλιχ.

Ο ίδιος όμως δεν δέχτηκε την ντροπή της υποταγής και έφυγε με την οικογένειά του προς τα βόρεια εδάφη του Νόβγκοροντ. Έτσι ο μικρός Ρωμανός μεγάλωσε μέσα σε φόβο, εξορίες και συνεχείς μετακινήσεις από πόλη σε πόλη. Ο πατέρας του εκοιμήθη στο Βλαντίμιρ τον Δεκέμβριο του χιλιοστού διακοσιοστού τεσσαρακοστού ενάτου έτους.

Μετά την κοίμηση του πατέρα του, την ηγεμονία ανέλαβε ο μεγαλύτερος αδελφός Ανδρέας, που ήταν μόλις δεκαέξι ετών και κυβερνούσε με τη βοήθεια της μητέρας του. Όταν ο Ανδρέας εκοιμήθη χωρίς απογόνους το χιλιοστό διακοσιοστό εξηκοστό πρώτο έτος, η εξουσία πέρασε στον Ρωμανό. Ο νέος ηγεμόνας είχε αναθραφεί μέσα σε σπίτι βαθιά ευσεβές και ζούσε με σεμνότητα, χωρίς αγάπη για θόρυβο και διασκεδάσεις.

Αγαπούσε τη μελέτη των ιερών βιβλίων, τους ναούς του Θεού, τον κλήρο και τις ακολουθίες της Εκκλησίας. Στα χρόνια της ηγεμονίας του ανεγέρθηκαν δεκαπέντε νέοι ναοί μέσα στα όρια του πριγκιπάτου του Ούγκλιχ. Η εξουσία του απλώθηκε και σε άλλες σημαντικές πόλεις, όπως το Κάσιν, το Ντμίτροφ και το Ζβενιγκόροντ.

Ο ίδιος ίδρυσε στην ψηλή όχθη του Βόλγα τη νέα πόλη Ρωμανόφ, που σήμερα ονομάζεται Τουτάγιεφ. Ο άγιος ηγεμόνας ξεχώριζε για τη φιλανθρωπία του και φρόντισε με προσοχή για πτωχοκομεία και ξενώνες. Δεχόταν στο παλάτι του φτωχούς και ξένους που έρχονταν από παντού.

Καθημερινά παρευρισκόταν στις θείες ακολουθίες και συνομιλούσε με ευλαβείς μοναχούς για τα πνευματικά. Το χιλιοστό διακοσιοστό εξηκοστό πέμπτο έτος ο Ρωμανός νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, χωρίς όμως να αποκτήσει απογόνους από αυτόν τον γάμο. Στο παλάτι ζούσε μαζί τους και η ευσεβής μητέρα του Φωτεινή, που στα γηρατειά της εκάρη μοναχή με το όνομα Ευδοκία.

Εκείνη εκοιμήθη το χιλιοστό διακοσιοστό εβδομηκοστό όγδοο έτος και ενταφιάστηκε δίπλα στον σύζυγό της στον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως. Το χιλιοστό διακοσιοστό ογδοηκοστό έτος ο άγιος ηγεμόνας έχασε και τη σύζυγό του Αλεξάνδρα και έμεινε ολομόναχος. Από εκείνη τη στιγμή αφοσιώθηκε ολόκληρος σε άσκηση, νηστεία, προσευχή και έργα δικαιοσύνης.

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σαν αληθινός ασκητής επάνω στον θρόνο της ηγεμονίας. Η μακαρία κοίμησή του συνέβη στις τρεις Φεβρουαρίου του χιλιοστού διακοσιοστού ογδοηκοστού πέμπτου έτους και προκάλεσε βαθιά λύπη στους υπηκόους και στους συγγενείς του πρίγκιπες. Όλοι τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν για την πραότητα και την ευσέβεια της ψυχής του.

Το τίμιο σώμα του ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, δίπλα στους τάφους του πατέρα, της μητέρας, του αδελφού και της συζύγου του. Διακόσια ακριβώς χρόνια μετά την κοίμησή του, το χιλιοστό τετρακοσιοστό ογδοηκοστό πέμπτο έτος, ο ηγεμόνας Ανδρέας Βασίλιεβιτς αποφάσισε να ανεγείρει νέο πέτρινο καθεδρικό ναό μέσα στο φρούριο του Ούγκλιχ. Όταν οι εργάτες άνοιγαν την τάφρο για τα θεμέλια, ο Θεός χάρισε στον ηγεμόνα την εύρεση των αφθάρτων λειψάνων του Αγίου Ρωμανού.

Τα ιερά λείψανα τοποθετήθηκαν στον νεόκτιστο ναό και παρέμειναν εκεί σώα για πάνω από εκατόν είκοσι χρόνια. Από αυτά πήγαζαν συνεχώς θαυμαστές ιάσεις για κάθε λογής αρρώστιες των ευλαβών προσκυνητών. Μετά τη σφαγή του Τσαρέβιτς Δημητρίου στο Ούγκλιχ, τα θαύματα του αγίου πολλαπλασιάστηκαν με εκπληκτικό τρόπο.

Ο πατριάρχης Ιώβ ανέθεσε τότε στον μητροπολίτη Καζάν Ερμογένη να εξετάσει τα λείψανα και τις διηγήσεις των θαυμάτων. Μετά από αυτή την επιτόπια εξέταση ο πατριάρχης ευλόγησε τη σύνταξη βίου, στιχηρών και κανόνα προς τιμήν του Αγίου Ρωμανού. Το χιλιοστό εξακοσιοστό ένατο έτος όμως, κατά την πολωνική εισβολή, οι εχθροί λεηλάτησαν τον ναό και έκαψαν τα ιερά λείψανα.

Οι ευλαβείς πιστοί συγκέντρωσαν τα απομείναντα οστά και τα τοποθέτησαν σε νέα λάρνακα μέσα στον ίδιο καθεδρικό ναό.