Η Αγία Βριγίτα, η Μαρία των Κελτών

Όταν ο πατέρας της θέλησε να την πουλήσει στον βασιλιά, εκείνη χάρισε στον πιο φτωχό ζητιάνο το πολύτιμο σπαθί του, δώρο του ίδιου του ηγεμόνα. Έτσι έγινε γνωστή σε όλη την Ιρλανδία η μικρή Βριγίτα, η οποία αργότερα θα ονομαζόταν «η Μαρία των Κελτών». Γεννήθηκε γύρω στα τετρακόσια πενήντα μετά Χριστόν στο Φόχαρτ, κοντά στο Ντάνταλκ της κομητείας Λάουθ.

Ο πατέρας της Δούφθαχ ήταν ειδωλολάτρης, ενώ η μητέρα της Βροκέσσα ζούσε στο σπιτικό του ως δούλη. Από μικρή έδειχνε ασυνήθιστη συμπόνια προς τους φτωχούς και τους πεινασμένους. Μοίραζε στους ενδεείς τροφή, ρούχα και ό,τι έβρισκε στο σπίτι, ακόμη και υπάρχοντα του ίδιου του πατέρα της.

Εκείνος αγανάκτησε με την υπερβολική γενναιοδωρία της και αποφάσισε να την παρουσιάσει στον βασιλιά. Σκεφτόταν πως ίσως ο ηγεμόνας δεχόταν να την αγοράσει και να τον απαλλάξει από το βάρος. Την άφησε λοιπόν να περιμένει έξω από την αυλή, ενώ μέσα έκλεινε τη συμφωνία.

Όταν όμως ο βασιλιάς ζήτησε να δει την κόρη, πρόλαβαν να την αντικρίσουν τη στιγμή που χάριζε το βασιλικό σπαθί σε έναν επαίτη. Τότε ο βασιλιάς είπε πως δεν αγοράζει μια κοπέλα η οποία θεωρεί τους άρχοντες τόσο φθηνούς. Στα νεανικά της χρόνια η Βριγίτα έλαβε το μοναχικό σχήμα από τα χέρια του Αγίου Μαήλ της Αρντάγης, ο οποίος τιμάται στις έξι Φεβρουαρίου.

Λίγο αργότερα ο βασιλιάς του Λένστερ της παραχώρησε μια έκταση γης, όπου εκείνη θεμελίωσε το μοναστήρι της. Ο τόπος ονομαζόταν Κιλ Ντάρα, που στη γλώσσα των ντόπιων σημαίνει «η εκκλησία της βελανιδιάς». Από αυτό το ταπεινό κελλί ξεκίνησε ο κοινοβιακός γυναικείος μοναχισμός σε όλη την Ιρλανδία.

Η φήμη της Βριγίτας απλώθηκε γρήγορα και πολλές κοπέλες έτρεξαν κοντά της για να ζήσουν με κανόνα και προσευχή. Τα θαύματα που έκανε ήταν τόσα πολλά, ώστε η παράδοση τα διέσωσε μόνο σε ένα μικρό μέρος. Ένα βράδυ καθόταν μαζί με την τυφλή μοναχή Δάρα και μιλούσαν για τη χαρά της Βασιλείας των Ουρανών.

Συζητούσαν με τόση γλυκύτητα για την αγάπη του Χριστού, ώστε ξέχασαν εντελώς την ώρα και τον χρόνο. Όταν ξημέρωσε, η Βριγίτα συγκινήθηκε από την ομορφιά της γης και του ουρανού στο πρωινό φως. Λυπήθηκε όμως, γιατί η αδελφή Δάρα δεν μπορούσε να δει αυτό το θαύμα.

Τότε η Βριγίτα προσευχήθηκε και σχημάτισε το σημείο του σταυρού πάνω στα μάτια της τυφλής αδελφής. Αμέσως τα μάτια της Δάρα άνοιξαν και είδαν τον ήλιο να ανατέλλει, τα δέντρα και τα λουλούδια να αστράφτουν από τη δροσιά. Η μοναχή κοίταξε για λίγο γύρω της και μετά στράφηκε προς την αγία γερόντισσά της.

Της είπε με ταπείνωση να κλείσει ξανά τα μάτια της, γιατί όταν ο κόσμος φαίνεται στις αισθήσεις, ο Θεός χάνεται από την ψυχή. Η Αγία προσευχήθηκε πάλι και η Δάρα έγινε ξανά τυφλή, αλλά γεμάτη χαρά. Η Βριγίτα κοιμήθηκε εν Κυρίω το έτος πεντακόσια είκοσι τρία μετά Χριστόν, αφού κοινώνησε από τον Άγιο Νινίδ του Ινισμάκσεντ.

Τάφηκε στο Κιλντέρ, αλλά κατά τις επιδρομές των Βίκινγκς τα ιερά της λείψανα μεταφέρθηκαν στο Ντάουνπατρικ για ασφάλεια. Η παράδοση λέει ότι μπήκε στον ίδιο τάφο με τον Άγιο Πατρίκιο και τον Άγιο Κολούμπα της Ιόνας. Έτσι ενώθηκαν στο χώμα οι τρεις μεγάλοι φωτιστές του ιρλανδικού λαού, μέσα σε μια κοινή ευλογία αιωνιότητας.

Η μνήμη τους έγινε στήριγμα και παρηγοριά του πιστού λαού στα δύσκολα χρόνια. Στα τέλη του δέκατου τρίτου αιώνα η τίμια κάρα της Αγίας μεταφέρθηκε στην Πορτογαλία από τρεις Ιρλανδούς ιππότες. Εκείνοι την κουβαλούσαν στον δρόμο τους προς τους Αγίους Τόπους, όπου πορεύονταν για να πολεμήσουν ως σταυροφόροι.

Άφησαν αυτό το πολύτιμο λείψανο στην ενορία του Λουμιάρ, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τη Λισσαβώνα. Εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα και προσκυνείται με ευλάβεια από πιστούς πολλών χωρών. Τμήματα του λειψάνου επέστρεψαν στην Ιρλανδία το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι εννέα και τοποθετήθηκαν σε νέο ναό προς τιμήν της στο Δουβλίνο.

Δυστυχώς, τον δέκατο έκτο αιώνα τα λείψανα που είχαν παραμείνει στην ιρλανδική γη καταστράφηκαν. Υπεύθυνος της καταστροφής ήταν ο λόρδος Γκρέι, την εποχή της βασιλείας του Ερρίκου του Όγδοου της Αγγλίας. Παρά τη μανία των διωκτών, η ευλάβεια του λαού προς την Αγία δεν έσβησε ποτέ στην πατρίδα της.

Μέχρι σήμερα οι Ιρλανδοί πλέκουν σταυρούς από βούρλα, τους λεγόμενους σταυρούς της Αγίας Βριγίτας. Τους κρεμούν μέσα στα σπίτια τους για ευλογία και προστασία της οικογένειας. Η Αγία τιμάται επίσης στη βόρεια Ιταλία, στη Γαλλία και στην Ουαλία.