Sarvilos dhe Bevaia, vëllezërit martirë të Edessa

Një prift pagan, i stolisur me bizhuteri ari dhe gurë të çmuar, po përgatitej të festonte një festë të madhe pagane në Edessa. Pikërisht në atë moment peshkopi Varsimaios qëndroi para tij dhe i kujtoi borxhin e rëndë që i kishte ndaj Zotit të vërtetë. Sarvilos jetoi në vitet e perandorit Trajan, rreth njëqind e pesëmbëdhjetë pas Krishtit, dhe mbajti një pozitë të lartë midis priftërinjve të idhujve të qytetit. Peshkopi i Edesës e kishte thirrur shumë herë që të hiqte dorë nga adhurimi i perëndive të rreme dhe të njihte Krishtin. Tani ai i foli qartë atij për shpirtrat e panumërt që po i çonte në humbje me punën e tij të rreme priftërore. Sarvilos ndjeu thellë brenda vetes hirin e Krishtit që i preku zemrën. Ceremoninë që kishte nisur e përfundoi me vështirësi, por brenda kishte ndryshuar tashmë gjithçka. Të nesërmen vrapoi dhe kërkoi peshkopin, i cili ishte me motrën e tij Bevia. I ra në këmbë dhe iu lut që ta pagëzonte menjëherë, pa vonesë. Lajmi për konvertimin e priftit pagan tronditi të gjithë Edesën dhe shkaktoi bujë të madhe te krerët e qytetit. Së bashku me Sarvilos, në Krishtin besoi edhe motra e tij Bevaia, e cila me guxim ndoqi të njëjtën rrugë të rrëfimit. Sundimtari lokal Lisias e mësoi shpejt këtë fakt dhe urdhëroi menjëherë arrestimin e ish-priftit të idhujve. E çuan përpara gjykatës dhe filluan torturat e para të tmerrshme. E rrahën pa mëshirë me shkopinj, ia hoqën fytyrën me vegla të mprehta dhe e zbritën gjysmë të vdekur në burg. Dy muaj më vonë, xhelatët e nxorën përsëri jashtë dhe i nënshtruan torturave të reja, më të tmerrshme. E morën disa herë në pyetje, duke tentuar ta përkulnin me kërcënime, premtime dhe tortura të reja. Por shenjtori qëndroi i palëkundur, sikur shpirti i tij të ishte tashmë në qiej, larg çdo dhimbjeje fizike. Në fund e dënuan me një dënim mizor me vdekje, i cili tejkaloi çdo durim njerëzor. Ata urdhëruan që ta sharronin më dysh dhe pastaj t'i prisnin me shpatë kokën e nderuar. Në kohën e atij martirizimi të tmerrshëm, shenjtori qëndronte i qetë, sikur të mos merrte pjesë fare në dhimbjen e trupit të tij. Kur xhelati më në fund ia preu kokën, aty pranë ishte edhe motra e tij Bevaia, duke parë gjithçka. Më pas ajo shtriu një leckë mbi trupin e ndershëm të vëllait të saj, për të mbledhur gjakun e tij të shenjtë. Ajo tha me zë të lartë se dëshironte që shpirti i saj të bashkohej me të afërmin e Krishtit, të cilin e njihte dhe besonte me gjithë zemër. Ata që dëgjuan fjalët e saj vrapuan menjëherë dhe i çuan te sundimtari mizor Lisias. Ai dërgoi menjëherë ushtarë për t'ia prerë kokën motrës trime të dëshmorit në vend. Kështu gjaku i Bevaias u përzie me gjakun e vëllait të saj të dashur në të njëjtën tokë. Shpirti i saj iu bashkua valles së martirëve të shenjtë në mbretërimin e Krishtit. Më vonë të krishterët erdhën fshehurazi, mblodhën me nderim trupat e ndershëm dhe i varrosën pranë varrit të peshkopit Abselam. Kujtimi i tyre përkujtohet në njëzet e nëntë janar të çdo viti.