Σάρβηλος και Βεβαία, τα αδέλφια μάρτυρες της Εδέσσης

Ένας ειδωλολάτρης ιερέας, στολισμένος με χρυσά κοσμήματα και πολύτιμους λίθους, ετοιμαζόταν να τελέσει μια μεγάλη παγανιστική γιορτή στην Έδεσσα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο επίσκοπος Βαρσιμαίος στάθηκε μπροστά του και του θύμισε το βαρύ χρέος που είχε απέναντι στον αληθινό Θεό. Ο Σάρβηλος ζούσε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, γύρω στα εκατόν δεκαπέντε μετά Χριστόν, και κατείχε μεγάλη θέση ανάμεσα στους ιερείς των ειδώλων της πόλης.

Ο επίσκοπος της Εδέσσης τον είχε καλέσει πολλές φορές να εγκαταλείψει τη λατρεία των ψεύτικων θεών και να γνωρίσει τον Χριστό. Τώρα του μίλησε με σαφήνεια για τις αμέτρητες ψυχές που οδηγούσε στην απώλεια με το ψεύτικο ιερατικό του έργο. Ο Σάρβηλος ένιωσε βαθιά μέσα του τη χάρη του Χριστού να αγγίζει την καρδιά του.

Ολοκλήρωσε με δυσκολία την τελετή που είχε αρχίσει, όμως μέσα του είχε ήδη αλλάξει τα πάντα. Την επόμενη μέρα έτρεξε και αναζήτησε τον επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν μαζί με την αδελφή του τη Βεβαία. Έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να τον βαπτίσει αμέσως, χωρίς καμία αναβολή.

Η είδηση της μεταστροφής του ειδωλολάτρη ιερέα συγκλόνισε ολόκληρη την Έδεσσα και προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στους άρχοντες της πόλης. Μαζί με τον Σάρβηλο πίστεψε στον Χριστό και η αδελφή του η Βεβαία, η οποία ακολούθησε με θάρρος τον ίδιο δρόμο της ομολογίας. Ο τοπικός ηγεμόνας Λυσίας έμαθε γρήγορα το γεγονός και διέταξε αμέσως τη σύλληψη του πρώην ιερέα των ειδώλων.

Τον οδήγησαν μπροστά στο δικαστήριο και άρχισαν τα πρώτα φοβερά βασανιστήρια. Τον χτύπησαν ανελέητα με ραβδιά, του ξέσκισαν το πρόσωπο με αιχμηρά όργανα και τον κατέβασαν στη φυλακή μισοπεθαμένο. Δύο μήνες αργότερα οι δήμιοι τον έβγαλαν ξανά και τον υπέβαλαν σε νέα, πιο φρικτά βασανιστήρια.

Τον ανέκριναν πολλές φορές, προσπαθώντας να τον λυγίσουν με απειλές, υποσχέσεις και νέα μαρτύρια. Ο άγιος όμως έμενε ακλόνητος, σαν να βρισκόταν ήδη η ψυχή του στους ουρανούς, μακριά από κάθε σωματικό πόνο. Στο τέλος τον καταδίκασαν σε μια σκληρή θανατική ποινή, που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη αντοχή.

Διέταξαν να τον πριονίσουν στα δύο και στη συνέχεια να του αποκόψουν την τιμία κεφαλή με το σπαθί. Κατά την ώρα εκείνου του φρικτού μαρτυρίου ο άγιος στάθηκε με γαλήνη, σαν να μη μετείχε καθόλου στον πόνο του σώματός του. Όταν τελικά ο δήμιος έκοψε την κεφαλή του, βρισκόταν εκεί κοντά και η αδελφή του η Βεβαία και παρακολουθούσε τα πάντα.

Άπλωσε τότε πάνω στο τίμιο σώμα του αδελφού της ένα ύφασμα, για να μαζέψει το άγιο αίμα του. Είπε με δυνατή φωνή πως εύχεται η ψυχή της να ενωθεί με τη δική του κοντά στον Χριστό, τον οποίο γνώριζε και πίστευε με όλη της την καρδιά. Όσοι άκουσαν τα λόγια της έτρεξαν αμέσως και τα μετέφεραν στον σκληρό ηγεμόνα Λυσία.

Εκείνος έστειλε χωρίς καθυστέρηση στρατιώτες, για να αποκεφαλίσουν επί τόπου και τη γενναία αδελφή του μάρτυρα. Έτσι το αίμα της Βεβαίας έσμιξε με το αίμα του αγαπημένου της αδελφού πάνω στο ίδιο χώμα. Η ψυχή της ενώθηκε με τον χορό των αγίων μαρτύρων μέσα στη βασιλεία του Χριστού.

Αργότερα ήρθαν κρυφά οι χριστιανοί, μάζεψαν με ευλάβεια τα τίμια σώματα και τα ενταφίασαν δίπλα στον τάφο του επισκόπου Αβσελάμ. Η μνήμη τους τιμάται στις είκοσι εννέα Ιανουαρίου κάθε χρόνου.