Oshënar Lavrentios i mbyllur i Kievit

Një burrë i pushtuar që po ngrinte i vetëm një tra që mezi mund ta mbanin dhjetë burra, qëndroi përpara Shën Lorencit duke kërkuar shërim. Ai nuk e mbajti me vete, por e dërgoi në Lavrën e Kievit, ku tridhjetë murgj të shenjtë e liruan vetëm me fjalën e tyre. Oshënar Lavrentios erdhi nga Rusia dhe mori formën engjëllore në manastirin e Shën Dhimitrit të Dëshmorit të Madh, i cili ishte ndërtuar në Kiev nga Princi Iziaslav. Atje ai filloi të jetojë në mënyrë rigoroze, duke ndjekur shembullin e asketëve të burgosur Isak dhe Nikita, të cilët ishin testuar rëndë në shpellën e Kievit. Kur ai kërkoi të mbyllej në një qeli të mbyllur brenda Lavrës, baballarët e penguan me mençuri. Atij iu kujtuan tundimet që pësuan atje vëllezërit e mëparshëm, të cilët mezi u shëruan pas shumë lutjesh vëllazërore. Kështu Lavrentios u tha lamtumirën etërve të Lavrës dhe shkoi në manastirin e Agios Dhimitri, ku u mbyll me zell. Aty ai filloi luftën e tij të vërtetë shpirtërore në heshtje dhe lutje. Në qelinë e tij të varfër, Osynari jetonte me një abstenim të thellë, me agjërim dhe lutje të pandërprerë, duke i vdekur të gjitha llogaritjet trupore. Shigjetat e zjarrta të të pabesëve i shuante me lotët e pendimit dhe i dërrmoi me fuqinë e lutjes, ndërsa luftonte natë e ditë. Zoti, që sheh në fshehtësi, nuk vonoi ta shpërblente hapur shërbëtorin e tij besnik me dhurata të pasura të Frymës së Shenjtë. Ai mori dhuratën e shërimit të sëmundjeve të ndryshme, shërimit të plagëve të trupit dhe shpirtit dhe dëbimit të shpirtrave të papastër nga të vuajturit. Turma njerëzish nga Kievi dhe rrethina u strehuan në qelinë e tij duke kërkuar ngushëllim, shpengim dhe mbështetje shpirtërore në dhimbjet e tyre. Por ai vetë shmangu lavdinë e njerëzve dhe ia atribuoi çdo mrekulli hirit të Perëndisë dhe ambasadave të shenjtorëve të Lavrës. Ai kurrë nuk e konsideroi veten të denjë, por vetëm një instrument të përulur të mëshirës së Despot Krishtit. Me një qëndrim të tillë ai vazhdoi luftën e tij shpirtërore në heshtje pa ndërprerje. Kështu fama e tij u përhap ngadalë në të gjithë rajonin. Kështu që një herë ata sollën në Osios nga Kievi një njeri që u torturua nga një demon i tmerrshëm, i egër dhe i pakontrollueshëm i fortë. Fuqia e frymës së ndyrë ishte e tillë që i sëmuri mund të ngrinte vetë drutë e rëndë, të cilat dhjetë burra mund t'i lëviznin me vështirësi. Oshënar Lavrentios, duke dashur që Lavra e Shpellave të lavdërohej si atdheu i tij shpirtëror, urdhëroi ta çonin atje njeriun e pafat. Atëherë demoni filloi të bërtasë se nuk guxonte t'i afrohej shpellës, sepse në të pushonin shumë shenjtorë të Perëndisë. Ai shtoi se në manastir kishte tridhjetë murgj nga të cilët kishte frikë, ndërsa me të tjerët luftoi lirshëm. Kur shoqëruesit e pyetën se cilët ishin këta luftëtarë, ai i renditi me saktësi emrat e tyre, megjithëse nuk i kishte parë kurrë. Pastaj filloi të fliste hebraisht, greqisht, latinisht dhe shumë gjuhë të tjera që nuk i kishte dëgjuar kurrë në jetën e tij. Të pranishmit u mahnitën nga ndryshimi i tmerrshëm i zërit dhe fjalëve të tij. Por përpara se procesioni të arrinte te porta e manastirit, fryma e ndyrë u largua papritur nga njeriu që vuante. Ai u shërua menjëherë, filloi të fliste me mençuri dhe të pranonte ata që e shoqëruan me gëzim dhe mirënjohje. Më pas të gjithë së bashku hynë në kishën e mrekullueshme të Shpellave për të lavdëruar Zotin filantrop. Igumeni erdhi së bashku me gjithë vëllazërinë në tempull, për të parë me sytë e tij shenjën e mrekullueshme të mëshirës hyjnore. Por njeriu i shëruar nuk e njihte igumenin apo ndonjërin nga tridhjetë murgjit që kishte përmendur më parë. Kur u pyet se kush e kishte shpenguar, ai shikoi imazhin e shenjtë të Hyjlindës dhe u përgjigj me emocion të thellë. Ai tha se së bashku me Nënën e Zotit, tridhjetë njerëz të shenjtë e takuan dhe kështu ai u çlirua nga fatkeqësia e demonit. Emrat e të gjithëve ua mbante mend me saktësi, por nuk ia njihte fytyrat asnjërit prej tyre. Më pas të gjithë së bashku lavdëruan Zotin, Nënën Hyjlindëse dhe shenjtorët e Lavrës. Në këtë mënyrë të mrekullueshme u shfaq hiri që prehej në Lavrën e Shpellave, falë fjalës së të bekuarit Lorenci. Pas ca kohësh, Oshënar u largua nga shenjtërorja e tij e ëmbël dhe u thirr nga Zoti në shërbimin baritor. Në vitin njëmijë e njëqind e tetëdhjetë e dy pas Krishtit, ai u ngjit në fronin ipeshkvnor të qytetit të Turovit, i cili ndodhet në zonën e Minskut. Ai u bë pasardhës i denjë i Shën Kirilit të Turovit, duke vazhduar me mençuri punën e mësuesit të Kishës Ruse. Në ipeshkvinë e tij ai mbajti të paprekur rrugën asketike të jetës së tij të mëparshme, duke kullotur me dashuri kopenë racionale që i ishte besuar nga Zoti. Ai mësoi me fjalë dhe shumë më tepër me shembullin e jetës së tij të përulur dhe plot lutje. Ai e zuri gjumi në paqe në vitin njëmijë e njëqind e nëntëdhjetë e katër pas Krishtit, duke lënë pas tij aromën e shenjtërisë. Relikti i tij i shenjtë u transferua me respekt në Lavrën e Kievit dhe u depozitua në shpellat e shenjta. Reliket e tij të hijshme ruhen atje edhe sot e kësaj dite, të pakorruptueshme dhe të mrekullueshme.