Οι τρίδυμοι μάρτυρες της Γαλατίας και η γιαγιά τους Λεονίλλα

04_30 placeholder – actual: 01_16_Άγιοι_Σπεύσιππος_Ελάσιππος_Μελάσιππος. %$ Οι τρίδυμοι μάρτυρες της Γαλατίας και η γιαγιά τους Λεονίλλα $% Τρία αδέλφια δίδυμα, γεννημένα την ίδια ώρα από την ίδια μάνα, ανέβηκαν μαζί στο ίδιο δέντρο για να μαρτυρήσουν για τον Χριστό.

Η γιαγιά τους η Λεονίλλα, βαφτισμένη σε προχωρημένη ηλικία από μαθητή του αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης, έγινε εκείνη που οδήγησε όλο το αρχοντικό σπίτι στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Στα χρόνια που βασίλευε ο Μάρκος Αυρήλιος, σε μια εποχή σκληρή για τους πιστούς, ο άγιος Πολυκάρπος έστειλε από τη Σμύρνη ιεραποστόλους προς τα μέρη της Γαλατίας. Ανάμεσά τους ήταν ο πρεσβύτερος Βένιγνος, ο πρεσβύτερος Ανδόχιος και ο διάκονος Θύρσος, άνθρωποι αφοσιωμένοι στον Χριστό.

Έφτασαν στα παράλια της Μασσαλίας με τη βοήθεια του Θεού και προχώρησαν στην ενδοχώρα με οδηγό άγγελο Κυρίου. Στην πόλη Εδύη τους φιλοξένησε ο συγκλητικός Φαύστος, άνθρωπος ευγενικός και κρυφός χριστιανός εξαιτίας του διωγμού. Εκείνος τους παρακάλεσε να βαφτίσουν τον γιο του τον Συμφοριανό και όλη την οικογένειά του.

Έπειτα τους μίλησε για την αδελφή του τη Λεονίλλα, που ζούσε σε πόλη της χώρας των Λινγόνων, και για τους τρεις τρίδυμους εγγονούς της, οι οποίοι παρέμεναν ακόμη βυθισμένοι στην ειδωλολατρία των πατέρων τους. Ο πρεσβύτερος Βένιγνος ξεκίνησε αμέσως για τη χώρα των Λινγόνων, ενώ ο Ανδόχιος με τον Θύρσο τράβηξαν προς το Αυγουστοδούνιο. Η Λεονίλλα τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά, σαν μάννα ουράνια σταλμένη από τον Κύριο για τη σωτηρία του σπιτιού της.

Εκείνη τη μέρα οι εγγονοί της είχαν πάει στο χωριό Πασμασία, για να προσφέρουν θυσία στο είδωλο της θεάς Νεμέσεως. Όταν επέστρεψαν στο σπίτι, έφεραν στη γιαγιά τους κομμάτια από το ειδωλόθυτο κρέας. Η Λεονίλλα όμως αηδίασε με τη μολυσμένη προσφορά και την έριξε αμέσως στα σκυλιά.

Μπροστά στον άγιο Βένιγνο μίλησε στους νέους με αγάπη και με ιερό πόθο για τη σωτηρία τους. Τους εξήγησε ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός, ο δημιουργός των ουρανών και της γης, που στόλισε το στερέωμα με τα άστρα. Τους είπε ότι έπλασε τον άνθρωπο κατ' εικόνα του και του χάρισε σοφία και διάκριση μεταξύ καλού και κακού.

Τους θερμοπαρακάλεσε να αφήσουν τα άψυχα είδωλα, που είναι εφευρέσεις του διαβόλου από την εποχή του παραδείσου ως σήμερα. Τα λόγια της γιαγιάς και του πρεσβυτέρου άγγιξαν βαθιά τις καρδιές των τριών νέων μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία και την ρώτησαν γιατί τόσο καιρό κρατούσε κρυμμένη απ' αυτούς αυτή τη λαμπρή αλήθεια.

Η Λεονίλλα δόξασε τον Θεό με δάκρυα και τους εξήγησε ότι ο πατέρας τους ήταν τόσο σκληρυμένος στην απιστία του. Φοβόταν, λοιπόν, μήπως η ολέθρια επιρροή του γκρεμίσει για πάντα κάθε σπόρο πίστεως μέσα τους. Τώρα όμως που εκείνος είχε φύγει από τη ζωή, ο δρόμος ήταν ανοιχτός και ελεύθερος για όλους τους.

Τότε οι τρεις αδελφοί θυμήθηκαν τα όνειρα της προηγούμενης νύχτας και άρχισαν να τα διηγούνται μεταξύ τους. Ο μεγαλύτερος, ο Σπεύσιππος, είδε πως ρουφούσε γάλα από τη γιαγιά του για να νικήσει τους εχθρούς του. Ο Ελάσιππος είδε έναν λαμπροφόρο άνδρα σε ουράνιο θρόνο, που του υποσχέθηκε στεφάνι νίκης.

Ο Μελάσιππος είδε έναν Μέγα Βασιλέα με σκήπτρο, ο οποίος τους κατέταξε και τους τρεις στους στρατιώτες του. Εκείνος τους χάρισε αιώνια ελευθερία και αιώνια βραβεία για χάρη της μητρικής προσευχής της γιαγιάς τους. Συγκλονισμένοι από τα οράματα και τα λόγια, οι νέοι ζήτησαν από τη γιαγιά τους να τους δείξει τον δρόμο της σωτηρίας.

Η Λεονίλλα με τον άγιο Βένιγνο τους κατήχησαν με προσοχή στις αλήθειες της πίστεως και στα παραγγέλματα του Κυρίου. Ο πρεσβύτερος τους βάπτισε στο όνομα της Αγίας Τριάδος και τους στερέωσε στην ομολογία του Χριστού. Έπειτα έφυγε για κάποια από τις πόλεις του Διβίωνος, όπου, αφού έφερε πολλούς στην πίστη, τελείωσε τη ζωή του ως μάρτυρας.

Οι τρεις αδελφοί όμως δεν αργοπόρησαν καθόλου στην έμπρακτη ομολογία της νέας τους πίστεως. Έστειλαν αμέσως τους υπηρέτες τους και γκρέμισαν το είδωλο της θεάς Νεμέσεως στο γειτονικό χωριό. Συνέτριψαν επίσης και τα δώδεκα είδωλα που υπήρχαν μέσα στο πατρικό τους σπίτι.

Η φήμη απλώθηκε αστραπιαία σε όλη τη χώρα των Λινγόνων με την είδηση της απρόσμενης μεταστροφής. Οι ευγενείς εγγονοί της Λεονίλλας είχαν πιστέψει στον Χριστό και είχαν συντρίψει τα είδωλα των πατέρων τους. Ο λαός εξαγριώθηκε, σηκώθηκαν οι άρχοντες, οι δικαστές και οι ιερείς της ειδωλολατρίας με μεγάλη οργή.

Μαζεύτηκαν από παντού οι ηγεμόνες για να δικάσουν τους τρεις νεαρούς ομολογητές. Οι δικαστές Πάλματος, Κουαδράτος και Ερμογένης τους ρώτησαν με θυμό ποιος τους έπεισε να αρνηθούν τους θεούς των προγόνων τους. Οι νέοι, γεμάτοι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, απάντησαν με παρρησία και χωρίς κανέναν φόβο στο πρόσωπο των τυράννων.

Τους είπαν ότι τα είδωλα είναι έργα χεριών ανθρώπινων, άψυχα και ανίσχυρα, χωρίς καμιά πραγματική δύναμη. Διακήρυξαν ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι Θεός ζωντανός, Φως εκ Φωτός και δημιουργός όλων των αιώνων. Ο Κουαδράτος, μην αντέχοντας τα λόγια αυτά, χτύπησε στο πρόσωπο τον Σπεύσιππο και τον Ελάσιππο.

Τότε ο Μελάσιππος φώναξε με αγανάκτηση γιατί δεν τον χτυπούσαν και εκείνον όπως τα αδέλφια του. Ζήτησε με επιμονή να μη στερηθεί τη χαρά του ίδιου μαρτυρίου με τους τρίδυμους αδελφούς του. Ο Πάλματος απείλησε ότι θα τους ξεριζώσει τη γλώσσα για να σταματήσουν να βλασφημούν τους θεούς.

Ο Σπεύσιππος απάντησε ότι, ακόμη και αν κόψουν τη σαρκική γλώσσα, η εσωτερική γλώσσα της ψυχής θα δοξάζει τον Θεό. Οι δικαστές απείλησαν με θάνατο και οι μάρτυρες αποκρίθηκαν ότι ο θάνατος για τον Χριστό είναι ευτυχία. Πριν προχωρήσουν στα βασανιστήρια, οι δικαστές κάλεσαν τη Λεονίλλα, ελπίζοντας ότι θα μετέπειθε τους εγγονούς της.

Της είπαν να πάει στη φυλακή και να τους πείσει να ξαναστήσουν τα είδωλα που είχαν γκρεμίσει. Εκείνη υποσχέθηκε ότι θα τους μιλήσει για τη σωτηρία τους και προχώρησε με χαρά προς τη φυλακή. Όταν τους είδε σταθερούς στην πίστη, τους αγκάλιασε με δάκρυα και ευχαρίστησε τον Χριστό από τα βάθη της καρδιάς της.

Τους ενθάρρυνε να μείνουν αμετακίνητοι στον νόμο του Χριστού και να μη φοβηθούν τις απειλές των τυράννων. Τους θύμισε ότι η επίγεια ζωή είναι παροδική, ενώ η αιώνια βασιλεία περιμένει εκείνους που υπομένουν μέχρι τέλους. Λίγο αργότερα, οι δικαστές κάλεσαν τους νέους και τους ρώτησαν δημόσια αν θα προσκυνούσαν τα είδωλα.

Οι τρεις αδελφοί ομολόγησαν μπροστά σε όλους την πίστη τους στον αληθινό Θεό με σταθερότητα. Τότε τους έδεσαν χειροπόδαρα και τους κρέμασαν στο ίδιο δέντρο, τεντώνοντάς τους με βία. Τα κόκαλά τους έβγαιναν από τις αρθρώσεις, εκείνοι όμως υπέμεναν με τη δύναμη του Χριστού και γελούσαν με τους βασανιστές τους.

Καθώς οι δικαστές είδαν την υπομονή τους, αποφάσισαν να τους ρίξουν στη φωτιά αντί να τους κρεμάσουν στο ξύλο. Ο Μελάσιππος αποκρίθηκε ότι θα είναι ακόμη μεγαλύτερη η ευλογία τους, αν περάσουν από τη φλόγα στο φως. Έτσι, οι ειδωλολάτρες άναψαν τεράστια πυρά και έριξαν μέσα τους τρεις δεμένους νεαρούς ομολογητές.

Τα σχοινιά τους έλιωσαν μέσα στη φλόγα και οι μάρτυρες βάδιζαν σαν τους τρεις παίδες της Βαβυλώνας. Δοξολογούσαν τον Θεό μέσα στις φλόγες, χωρίς καμιά βλάβη στο σώμα τους και χωρίς το παραμικρό κάψιμο. Όταν επιτέλους έσβησε η πυρά, βρέθηκαν ζωντανοί και απείραχτοι μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πλήθους.

Έπειτα γονάτισαν στη γη, προσευχήθηκαν όλοι μαζί και παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους στον Κύριο. Τα τίμια λείψανά τους ενταφιάστηκαν σε χωριό κοντά στην πόλη, όπου αργότερα ανεγέρθηκε ναός με πολλά θαύματα. Μια γυναίκα ονόματι Ιοβίλλα ομολόγησε τότε δημόσια τον Χριστό και αποκεφαλίστηκε μαζί με τη Λεονίλλα στο ίδιο χωριό.

Ο Νέων κατέγραψε τα μαρτύρια και μαρτύρησε, και ο Τούρβων με τη σειρά του τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά.