Η Τιμία Αλυσίδα του Αποστόλου Πέτρου

Δύο βαριές σιδερένιες αλυσίδες έδεναν τον κορυφαίο των Αποστόλων μέσα στο σκοτεινό κελί του Ηρώδη Αγρίππα. Όμως εκείνη τη νύχτα ένας άγγελος γέμισε τον χώρο με φως και οι αλυσίδες έπεσαν μόνες τους από τα χέρια του Πέτρου. Γύρω στο σαράντα τρία μετά Χριστόν, ο βασιλιάς των Ιουδαίων ξεσήκωσε σκληρό διωγμό εναντίον της νεαρής Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ.

Με το ξίφος θανατώθηκε τότε ο άγιος Ιάκωβος, ο αδελφός του Ιωάννη, και ο λαός το δέχτηκε με ευχαρίστηση. Βλέποντας αυτή την αντίδραση, ο Ηρώδης συνέλαβε και τον απόστολο Πέτρο και τον έριξε στη φυλακή. Σκόπευε να τον παρουσιάσει δημόσια μετά τη γιορτή του Πάσχα, για να ικανοποιήσει ξανά το πλήθος.

Από φόβο μήπως δραπετεύσει, τον έδεσαν με δύο βαριές αλυσίδες και τοποθέτησαν δύο στρατιώτες να τον φυλάσσουν συνεχώς. Η Εκκλησία όμως προσευχόταν αδιάκοπα για τον αγαπημένο της ποιμένα μέσα στη νύχτα εκείνη. Ο Θεός άκουσε τη θερμή δέηση των πιστών και έστειλε άγγελο φωτεινό μέσα στο σκοτεινό κρατητήριο.

Εκείνος ξύπνησε τον απόστολο που είχε αποκοιμηθεί ανάμεσα στους φρουρούς και τον σήκωσε όρθιο αμέσως. Μέσα σε μια στιγμή τα δεσμά γλίστρησαν από τα χέρια του και έπεσαν αθόρυβα στο έδαφος του κελιού. Χωρίς να καταλαβαίνει καλά τι ακριβώς συνέβαινε, ο Πέτρος έσφιξε τη ζώνη του και φόρεσε τα σανδάλια του βιαστικά.

Ακολουθώντας τον φωτεινό οδηγό του, πέρασε ανεμπόδιστος όλες τις πύλες της φυλακής χωρίς κανείς να τον αντιληφθεί. Όταν έφτασε στους δρόμους της πόλης, ο άγγελος εξαφανίστηκε, αφού ολοκλήρωσε την αποστολή που του είχε αναθέσει ο Θεός. Ο απόστολος έτρεξε αμέσως στο σπίτι της Μαρίας, μητέρας του Ιωάννη που ονομαζόταν Μάρκος, όπου οι πιστοί τον υποδέχτηκαν με δάκρυα χαράς.

Τα ιερά δεσμά που έπεσαν τότε από τα χέρια του δεν χάθηκαν, αλλά τα περιμάζεψαν με ευλάβεια οι Χριστιανοί της Ιερουσαλήμ. Για τρεις ολόκληρους αιώνες φυλάσσονταν προσεκτικά στην Αγία Πόλη, περνώντας από γενιά σε γενιά ως πολύτιμη κληρονομιά. Όσοι έπασχαν από βαριές αρρώστιες πλησίαζαν με πίστη την τιμία αλυσίδα και έβρισκαν θαυμαστή θεραπεία.

Οι γονείς εξηγούσαν στα παιδιά τους ποιον μεγάλο δεσμώτη είχε αγγίξει αυτό το σίδερο και ποιο άγιο σώμα είχε αγιάσει. Η ευλογημένη αυτή κληρονομιά έφτασε τελικά στα χέρια του πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου, που τη φύλαξε με ιδιαίτερη φροντίδα. Όταν η ευσεβής βασίλισσα Ευδοκία, σύζυγος του Θεοδοσίου του νεότερου, επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους, έκτισε πολλούς ναούς και στόλισε προσκυνήματα με βασιλική γενναιοδωρία.

Ο πατριάρχης Ιουβενάλιος, θέλοντας να ανταμείψει την αγάπη και την ευλάβειά της, της χάρισε πνευματικούς θησαυρούς ανεκτίμητης αξίας. Ανάμεσα σε αυτούς της παρέδωσε και τις τίμιες αλυσίδες του πρωτοκορυφαίου αποστόλου με μεγάλη συγκίνηση. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο τετρακόσια τριάντα επτά μετά Χριστόν, η Ευδοκία αφιέρωσε τη μία αλυσίδα στον ναό του Αγίου Πέτρου, που βρισκόταν κοντά στην Αγία Σοφία.

Την άλλη την έστειλε ως δώρο στη θυγατέρα της Ευδοξία, σύζυγο του αυτοκράτορα Βαλεντινιανού στη Ρώμη. Εκείνη, με την ίδια ευσέβεια της μητέρας της, δέχτηκε τον πολύτιμο θησαυρό με βαθύτατη συγκίνηση. Έκτισε λαμπρό ναό στον λόφο του Εσκυλίνου προς τιμήν του αποστόλου Πέτρου και κατέθεσε εκεί τη θαυματουργή αλυσίδα.

Δίπλα της τοποθέτησε και άλλη μία αλυσίδα του ίδιου αποστόλου, με την οποία τον είχε δέσει ο Νέρωνας πριν από το μαρτύριό του. Στην Κωνσταντινούπολη, η ιερή αλυσίδα έγινε για πολλούς αιώνες πηγή θαυμαστών σημείων και αναρίθμητων θεραπειών για τους πιστούς. Όχι μόνο τα λείψανα των αγίων επιτελούν θαύματα, αλλά και τα ενδύματα ή τα αντικείμενα που εκείνοι άγγιξαν με τα ίδια τους τα χέρια.

Η Αγία Γραφή μας διηγείται πως ο Θεός ενεργούσε μεγάλα θαύματα μέσω του αποστόλου Παύλου στην πόλη της Εφέσου. Έφτανε στους κατοίκους να πάρουν μαντίλια ή ρούχα που είχαν αγγίξει το σώμα του αποστόλου και να τα ακουμπήσουν στους ασθενείς. Οι αρρώστιες υποχωρούσαν αμέσως και τα ακάθαρτα πνεύματα έφευγαν τρομαγμένα από τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Η άκτιστη χάρη του Θεού γεμίζει την καθαρή ψυχή των αγίων και ξεχειλίζει στο σώμα τους, στα ενδύματά τους και ακόμη στη σκιά τους. Έτσι, διαβάζουμε ξανά στις Πράξεις των Αποστόλων ότι πολλοί έφερναν τους ασθενείς στους δρόμους της πόλης. Τους ξάπλωναν κάτω για να τους σκεπάσει η σκιά του Πέτρου, την ώρα που εκείνος περνούσε από μπροστά τους.

Με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο θεραπεύονταν οι ασθένειες ή ενισχύονταν οι αδύναμοι στην υπομονή και την ελπίδα τους.