Trinjakët martirë të Galisë dhe gjyshja e tyre Leonilla

Më lejoni të krijoj skedarin dhe ta vërtetoj atë: 04_30 vendmbajtes – aktuale: 01_16_Shenjtores_Speysippos_Elassippos_Melasippos. txt Tani do të shkruaj narrativën, duke siguruar 7 seksione me nga 190-210 fjalë secila, me fjali nga 15-28 fjalë, pa pjesëza, pa shifra. %$ Trinjakët Martirët e Galisë dhe gjyshja e tyre Leonilla $% Tre vëllezër binjakë, të lindur në të njëjtën kohë nga e njëjta nënë, u ngjitën së bashku në të njëjtën pemë për të dëshmuar për Krishtin. Gjyshja e tyre Leonilla, e pagëzuar në moshë të madhe nga një dishepull i Shën Polikarpit të Smirnës, u bë ajo që udhëhoqi të gjithë shtëpinë fisnike drejt së vërtetës së Ungjillit. Gjatë mbretërimit të Mark Aurelit, në një kohë të vështirë për besimtarët, Shën Polikarpi dërgoi misionarë nga Smirna në viset e Galatisë. Mes tyre ishin plaku Benignos, plaku Andokio dhe dhjaku Thyrsos, njerëz të përkushtuar ndaj Krishtit. Ata arritën në brigjet e Marsejës me ndihmën e Zotit dhe vazhduan në brendësi me një engjëll të Zotit si udhërrëfyes. Në qytetin Edii u pritën nga senatori Faustos, një njeri i sjellshëm dhe një i krishterë i fshehtë për shkak të persekutimit. Ai iu lut atyre që të pagëzojnë djalin e tij Symphorianos dhe gjithë familjen e tij. Pastaj u foli atyre për motrën e tij Leonillën, e cila jetonte në një qytet në vendin e Lingonëve, dhe për tre nipërit e saj trenjakë, të cilët ende mbetën të zhytur në idhujtarinë e etërve të tyre. Plaku Benignos u nis menjëherë për në vendin e Lingonëve, ndërsa Andochius dhe Thyrsus u nisën për në Augustodunius. Leonila e priti me gëzim të madh, si mana qiellore e dërguar nga Zoti për shpëtimin e shtëpisë së saj. Atë ditë nipërit e saj kishin shkuar në fshatin Pasmasia, për t'i bërë kurban idhullit të perëndeshës Nemesis. Kur u kthyen në shtëpi, i sollën gjyshes së tyre copa të mishit idhujtar. Por Leonilla u neverit me ofertën e ndotur dhe ia hodhi menjëherë qenve. Përpara Shën Venignos u foli të rinjve me dashuri dhe me dëshirë të shenjtë për shpëtimin e tyre. Ai u shpjegoi atyre se Krishti është Perëndia i vërtetë, krijuesi i qiejve dhe i tokës, i cili e stolisi kupë qiellore me yje. Ai u tha atyre se Ai e krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së Tij dhe i dha atij urtësi dhe dallim midis së mirës dhe së keqes. Ai iu lut që të largoheshin nga idhujt e pajetë, të cilët janë shpikje e djallit që nga koha e parajsës e deri në ditët e sotme. Fjalët e gjyshes dhe të moshuarit prekën thellë zemrat e tre të rinjve në asnjë moment. Ata e shikuan njëri-tjetrin me habi dhe e pyetën se pse e kishte mbajtur të fshehur këtë të vërtetë të lavdishme prej tyre për kaq shumë kohë. Leonilla lavdëroi Zotin me lot dhe u shpjegoi se babai i tyre ishte kaq i ngurtësuar në mosbesimin e tij. Prandaj, ai kishte frikë se mos ndikimi i tij shkatërrues do të shkatërronte përgjithmonë çdo farë besimi tek ata. Por tani që ai kishte ndërruar jetë, rruga ishte e hapur dhe e lirë për të gjithë ata. Më pas të tre vëllezërve u kujtuan ëndrrat e një nate të mëparshme dhe filluan t'i tregonin ato me njëri-tjetrin. Më i madhi, Speusippos, e pa atë duke thithur qumësht nga gjyshja për të mundur armiqtë e tij. Elasippus pa një burrë që shkëlqente në një fron qiellor, i cili i premtoi atij një kurorë fitoreje. Melasippus pa një Mbret të Madh me një skeptër, i cili i renditi të tre në mesin e ushtarëve të tij. Ai u dha atyre liri të përjetshme dhe shpërblime të përjetshme për shkak të lutjes së nënës së gjyshes së tyre. Të pushtuar nga vegimet dhe fjalët, të rinjtë i kërkuan gjyshes së tyre t'u tregonte rrugën e shpëtimit. Leonilla dhe Shën Benigno i katekizuan me kujdes në të vërtetat e besimit dhe në urdhrat e Zotit. Plaku i pagëzoi në emër të Trinisë së Shenjtë dhe i konfirmoi në rrëfimin e Krishtit. Më pas u nis për në disa nga qytetet e Dibionit, ku pasi solli në besim shumë veta, përfundoi jetën si martir. Por të tre vëllezërit nuk vonuan aspak në rrëfimin praktik të besimit të tyre të ri. Ata menjëherë dërguan shërbëtorët e tyre dhe rrëzuan idhullin e perëndeshës Nemesis në fshatin fqinj. Ata thyen gjithashtu dymbëdhjetë idhujt që ishin brenda shtëpisë së babait të tyre. Fjala u përhap si flakë në të gjithë vendin e Lingonëve me lajmin e konvertimit të papritur. Nipërit fisnikë të Leonillës kishin besuar në Krishtin dhe kishin shtypur idhujt e etërve të tyre. Populli u tërbua, pushtetarët, gjykatësit dhe priftërinjtë e idhujtarisë u ngritën me zemërim të madh. Pushtetarët u mblodhën nga kudo për të gjykuar tre rrëfimtarët e rinj. Magjistratët Palma, Quadratus dhe Hermogenes i pyetën me zemërim se kush i kishte bindur të mohonin perënditë e paraardhësve të tyre. Të rinjtë, të mbushur me hirin e Frymës së Shenjtë, u përgjigjën me guxim dhe pa asnjë frikë përballë tiranëve. Atyre u tha se idhujt janë vepra të duarve njerëzore, të pajetë dhe të pafuqishëm, pa asnjë fuqi të vërtetë. Ata shpallën se Zoti Jisu Krisht është Perëndia i gjallë, Drita nga Drita dhe Krijuesi i të gjitha epokave. Quadratus, i paaftë për t'i duruar këto fjalë, goditi Speusippus dhe Elassippus në fytyrë. Atëherë Melasippus bërtiti me indinjatë, sepse nuk e rrahën si vëllezërit e tij. Ai këmbënguli që të mos privohej nga gëzimi i të njëjtit martir si vëllezërit e tij trenjakë. Palmatus kërcënoi se do t'ua shqiste gjuhën për t'i bërë ata të ndalonin së blasfemuari perënditë. Speusippus u përgjigj se, edhe nëse ata prenë gjuhën e mishit, gjuha e brendshme e shpirtit do të lavdërojë Perëndinë. Gjykatësit kërcënuan me vdekje dhe martirët u përgjigjën se vdekja për Krishtin është lumturi. Para se të vazhdonin me torturën, magjistratët thirrën Leonillën, me shpresën se ajo do të bindte nipërit e saj. Asaj iu tha të shkonte në burg dhe t'i bindte ata të rindërtonin idhujt që kishin shkatërruar. Ajo premtoi se do t'u fliste për shpëtimin e tyre dhe shkoi e gëzuar në burg. Kur i pa të palëkundur në besim, i përqafoi me lot dhe e falënderoi Krishtin nga thellësia e zemrës. Ai i nxiti ata të qëndronin të palëkundur në ligjin e Krishtit dhe të mos kishin frikë nga kërcënimet e tiranëve. Ai u kujtoi atyre se jeta tokësore është kalimtare, ndërsa mbretëria e përjetshme i pret ata që durojnë deri në fund. Pak më vonë, magjistratët i thirrën të rinjtë dhe i pyetën publikisht nëse do të adhuronin idhujt. Të tre vëllezërit e rrëfyen me vendosmëri besimin e tyre në Zotin e vërtetë para të gjithëve. Më pas i kanë vënë prangat dhe i kanë varur në të njëjtën pemë duke i shtrirë me forcë. Eshtrat e tyre dolën nga kyçet e tyre, por ata duruan me fuqinë e Krishtit dhe qeshën me torturuesit e tyre. Ndërsa gjyqtarët panë durimin e tyre, vendosën t'i hidhnin në zjarr në vend që t'i varnin. Melasippos u përgjigj se bekimi i tyre do të ishte edhe më i madh nëse do të kalonin nga flaka në dritë. Kështu paganët ndezën një zjarr të madh dhe hodhën në të tre rrëfimtarët e rinj të lidhur. Litarët e tyre u shkrinë në flakë dhe martirët marshuan si tre fëmijët e Babilonisë. Ata lavdëruan Zotin në flakë, pa asnjë dëm në trup dhe pa djegien më të vogël. Kur zjarri më në fund u shua, ata u gjetën të gjallë dhe të padëmtuar para syve të habitur të turmës. Pastaj ata u gjunjëzuan në tokë, u lutën të gjithë së bashku dhe ia dorëzuan shpirtin e tyre të shenjtë Zotit. Eshtrat e tyre të ndershme u varrosën në një fshat afër qytetit, ku më vonë u ngrit një tempull me shumë mrekulli. Një grua e quajtur Iovilla më pas rrëfeu publikisht Krishtin dhe iu pre koka së bashku me Leonillën në të njëjtin fshat. Neo regjistroi martirizimet dhe u martirizua, dhe Turboni nga ana e tij e mbylli jetën e tij në martirizim.