Όσιος Ονωράτος ο Φωτιστής της Γαλατίας

Σε ένα μικρό νησί της νότιας Γαλατίας, ένας νεαρός Ρωμαίος αριστοκράτης έχτισε μοναστήρι που άλλαξε ολόκληρη την Προβηγκία. Ο Όσιος Ονωράτος, αν και γεννημένος από εθνικούς γονείς, αγκάλιασε την ορθόδοξη πίστη και έγινε πατέρας πλήθους μοναχών και επισκόπων. Καταγόταν από επιφανή ρωμαϊκή οικογένεια της Γαλατίας και ήλθε στον κόσμο γύρω στα μέσα του τέταρτου αιώνα μετά Χριστόν.

Από μικρή ηλικία έδειξε ζήλο για τα θεία και αναζήτησε την αλήθεια πέρα από τα είδωλα των πατέρων του. Όταν φωτίστηκε με το άγιο βάπτισμα, η καρδιά του στράφηκε ολόκληρη προς τον μοναχικό βίο και την άσκηση. Ταξίδεψε στην Ελλάδα και στη Ρώμη ως προσκυνητής, διψώντας να γνωρίσει από κοντά τους τόπους και τους τρόπους των αγίων ασκητών της Ανατολής.

Επέστρεψε στη Δύση γεμάτος εμπειρίες, κρατώντας μέσα του τη φλόγα της ερήμου και τον πόθο της απόλυτης αφιέρωσης. Διάλεξε τότε ένα έρημο νησί, τα Λερίνα, απέναντι από τις ακτές της σημερινής νότιας Γαλλίας. Εκεί άρχισε τον ασκητικό του αγώνα ως ερημίτης, μέσα στη σιωπή της θάλασσας και την προσευχή της νύχτας, αναζητώντας την κοινωνία με τον Θεό.

Πολύ σύντομα η φήμη της αρετής του τράβηξε κοντά του ψυχές διψασμένες για τη μοναχική ζωή. Στο νησί συγκεντρώθηκαν άνδρες που αργότερα έγιναν φωστήρες της Εκκλησίας, όπως ο Λούπος της Τρουά, ο Ευχέριος της Λυών και ο Ιλάριος της Αρελάτης. Γύρω στα τριακόσια εβδομήντα πέντε μετά Χριστόν ίδρυσε εκεί την περίφημη μονή των Λερίνων, που έγινε φυτώριο αγιότητας.

Από αυτό το μοναστήρι ξεκίνησε ένα μεγάλο ρεύμα ιεραποστολής, που εκχριστιάνισε την Προβηγκία και άλλες περιοχές της Γαλατίας. Ο ίδιος ο Όσιος έλιωσε τη νεανική του δύναμη με νηστείες και αυστηρές ασκήσεις, ώστε η δύναμη του πνεύματος να υπερισχύσει της σάρκας. Αν και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά, ακολουθούσε τον ίδιο κανόνα νηστείας και αγρυπνίας με τους νεότερους και πιο ρωμαλέους αδελφούς.

Επισκεπτόταν τους αρρώστους όντας ο ίδιος συχνά πιο ασθενής από εκείνους, προσφέροντας παρηγοριά στο σώμα και στην ψυχή. Έπειτα έφερνε στον νου του κάθε περίπτωση χωριστά, μήπως παρέλειψε κάτι που θα μπορούσε να ανακουφίσει τον πόνο τους. Η αγάπη του δεν ήξερε όρια και η διακριτική του φροντίδα γινόταν φάρμακο για κάθε πληγωμένη καρδιά.

Στολισμένος με κάθε αρετή, ο Όσιος Ονωράτος γνώριζε να θεραπεύει πλήθος πνευματικών ασθενειών μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Ελευθέρωνε πολλούς από την υποδούλωση στα πάθη και στις κακίες, χαρίζοντάς τους τη γλυκύτητα της εν Χριστώ ζωής. Η διορατικότητά του τού επέτρεπε να καταλαβαίνει τον χαρακτήρα του καθενός και να εφαρμόζει το κατάλληλο φάρμακο για την ψυχική του αποκατάσταση.

Άλλους τους παρηγορούσε με ευγένεια και άλλους τους νουθετούσε με αυστηρότητα, πάντα όμως με αληθινή αγάπη και πατρική στοργή. Η φήμη της αγιότητάς του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του νησιού και έφτασε στις πόλεις της νότιας Γαλατίας. Έτσι κλήθηκε να αναλάβει την επισκοπική έδρα της Αρελάτης, μιας πόλης κοντά στη Μασσαλία, που ήταν αρχιεπισκοπικό κέντρο με μεγάλη ακτινοβολία.

Ποίμανε το ποίμνιό του με την ίδια ασκητική αυστηρότητα και την ίδια πατρική αγάπη που έδειχνε στους μοναχούς του. Λίγο μετά τη χειροτονία του, εξαντλημένος από τους κόπους και τις ασκήσεις, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Κοιμήθηκε το έτος τετρακόσια είκοσι εννέα μετά Χριστόν, αφήνοντας πίσω του φωτεινή παρακαταθήκη αγιότητας και πνευματικής πατρότητας.

Ο συγγενής και διάδοχός του Άγιος Ιλάριος εκφώνησε επιτάφιο λόγο, που διασώθηκε μέχρι τις ημέρες μας.