Όσιος Ρωμύλος ο Ησυχαστής της Ραβάνιτσας

Όταν οι γονείς του ετοίμαζαν να τον παντρέψουν με το ζόρι, εκείνος δραπέτευσε νύχτα και βρήκε καταφύγιο στη μονή της Οδηγήτριας στο Τίρνοβο. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος νέος μοναχός θα γινόταν ο πιο αγαπημένος μαθητής του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτη στην έρημο της Παρορίας. Καταγόταν από το Βιντίν της Βουλγαρίας και είχε πατέρα Έλληνα και μητέρα Βουλγάρα.

Από μικρό παιδί έδειχνε μια ωριμότητα που ξεπερνούσε την ηλικία του και απέφευγε τα παιχνίδια των συνομηλίκων του. Οι φίλοι του και ακόμη και ο δάσκαλός του θαύμαζαν τη μάθηση και την ευλάβειά του. Στο μοναστήρι του Τιρνόβου τον δέχτηκε ο ηγούμενος και τον έκειρε μοναχό με το όνομα Ρωμανός.

Από την πρώτη μέρα της μοναχικής του ζωής ξεχώρισε για την αρετή και την ταπείνωσή του. Σύντομα όμως άκουσε για το μοναστήρι που είχε ιδρύσει ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης στην ερημιά της Παρορίας. Η καρδιά του φλεγόταν να φύγει εκεί και να ζήσει μακριά από κάθε κοσμικό περισπασμό.

Ο ηγούμενος λυπήθηκε πολύ που θα έχανε έναν τόσο υποδειγματικό μοναχό, αλλά τελικά τον ευλόγησε. Έφτασε στην Παρορία μαζί με έναν άλλο μοναχό, τον Ιλαρίωνα, και παρουσιάστηκαν στον Άγιο Γρηγόριο ως υποψήφιοι μαθητές του. Ο μεγάλος ησυχαστής τους δέχτηκε με χαρά και τους όρισε τα διακονήματα στο μοναστήρι.

Επειδή ο Ιλαρίωνας ήταν αδύναμος στο σώμα, του ανέθεσαν ελαφρύτερες δουλειές. Στον Ρωμανό όμως, που είχε γερή κράση, έδωσαν τα πιο βαριά αγγαρέματα της μονής. Κουβαλούσε ξύλα από το βουνό και πέτρες για τις οικοδομές των αδελφών.

Έφερνε νερό από το ποτάμι και βοηθούσε στην κουζίνα και στον φούρνο του μοναστηριού. Φρόντιζε ακόμη και τους αρρώστους, που έδειχναν να ανακουφίζονται μόνο με την παρουσία του κοντά τους. Βλέποντας την ταπείνωση, την πρόθυμη υπακοή και την ευλάβειά του, οι αδελφοί τον ονόμασαν με αγάπη Ρωμανό τον Καλό.

Δίπλα στον Άγιο Γρηγόριο διδάχτηκε όλα τα μυστικά της πνευματικής ζωής και έγινε μεγάλος ασκητής. Όταν ο γέροντάς του εκοιμήθη εν Κυρίω, ο μαθητής του τον θρηνούσε μέρα και νύχτα. Δεν ήθελε να μένει σε εκείνον τον τόπο χωρίς υποταγή σε άλλο πνευματικό πατέρα.

Βρήκε λοιπόν έναν άλλο διδάσκαλο που είχε ήδη δεχτεί ως μαθητή τον σύντροφό του Ιλαρίωνα. Υποτάχθηκε σε αυτόν με την ίδια προθυμία που έδειχνε και στον Άγιο Γρηγόριο. Σύντομα όμως ληστές άρχισαν να ενοχλούν τους τρεις μοναχούς και τους στερούσαν τα απαραίτητα για τη ζωή τους.

Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Παρορία και να επιστρέψουν στη Ζαγορά, όπου εγκαταστάθηκαν στον Μογκρίνο. Για κάποιον λόγο ο Ρωμανός αποχωρίστηκε τον γέροντα και πήγε να ζήσει μόνος σε απόμερο τόπο. Όταν έμαθε για τον θάνατο του γέροντα, έτρεξε πίσω και έπεσε με δάκρυα πάνω στον τάφο του.

Πλημμυρισμένος από μετάνοια που είχε αφήσει τον διδάσκαλό του, γονάτισε στα πόδια του Ιλαρίωνα. Του ζήτησε να τον δεχτεί κάτω από τη δική του πνευματική σκέπη από εκείνη τη μέρα. Ο Ιλαρίων αρνιόταν, γιατί ήξερε ότι ο Ρωμανός τον ξεπερνούσε στην αρετή.

Όταν όμως τον είδε να μένει στο χώμα και να μη σηκώνεται, υποχώρησε από σεβασμό στην ταπείνωσή του. Έτσι έζησαν πάλι μαζί ως πνευματικοί αδελφοί στον ίδιο τόπο της ησυχίας. Όταν ο Τσάρος Ιωάννης Αλέξανδρος της Βουλγαρίας κατέπνιξε τις ληστρικές συμμορίες, οι δύο μοναχοί επέστρεψαν στην αγαπημένη τους Παρορία.

Εκεί ο Ρωμανός εκάρη μεγαλόσχημος και έλαβε το όνομα Ρωμύλος, με το οποίο έμεινε γνωστός στους αιώνες. Οι επιδρομές των Οθωμανών όμως τον ανάγκασαν για ακόμη μία φορά να γυρίσει στη Ζαγορά. Εκεί έχτισε μια ταπεινή καλύβα σε μια απομονωμένη τοποθεσία και ζούσε με αυστηρή άσκηση.

Άλλοι μοναχοί της περιοχής τον φθόνησαν για τη φήμη του και άρχισαν να τον στενοχωρούν με τη συμπεριφορά τους. Έτσι αποφάσισε να αναχωρήσει για το Άγιον Όρος, ελπίζοντας ότι θα έβρισκε εκεί τη γαλήνη του. Πολλοί όμως μοναχοί έσπευδαν κοντά του για πνευματικές συμβουλές και του χαλούσαν την ησυχία.

Φεύγοντας από τη δόξα των ανθρώπων μετακινούνταν συνεχώς, ώσπου έφτασε στη Μελανά, κοντά στις Καρυές. Ακόμη και εκεί όμως μαζεύονταν αδελφοί γύρω του και ζητούσαν τη διδασκαλία του. Τους δίδασκε να πολεμούν τα πάθη και τους δαίμονες που επιβουλεύονται την ψυχή.

Τους προέτρεπε επίσης να αγαπούν τον Θεό και τον πλησίον με όλη τους την καρδιά. Δεν δίδασκε μόνο τους δικούς του υποτακτικούς, αλλά και άλλους γεροντάδες έστελναν τους μαθητές τους κοντά στον Άγιο Ρωμύλο για διόρθωση. Τους συμβούλευε να μην αμφισβητούν ποτέ τις εντολές του γέροντά τους, αλλά να υπακούουν όπως ο Χριστός υπάκουσε στο θέλημα του Πατρός.

Τους προειδοποιούσε ότι όσοι αρνούνται την υποταγή πέφτουν εύκολα θύματα του πονηρού εχθρού. Παράλληλα συμβούλευε και τους γεροντάδες να φέρονται με πραότητα και να αποφεύγουν τη σκληρή μεταχείριση των παιδιών τους. Όταν το πλήθος των επισκεπτών εμπόδιζε ξανά την προσευχή και την άσκησή του, μετακινήθηκε στο βόρειο τμήμα του Άθω.

Έχτισε εκεί ένα ταπεινό κελί για να μπορέσει επιτέλους να ζήσει στη μόνωση που τόσο ποθούσε. Όσο όμως εκείνος έφευγε από τη δόξα, τόσο εκείνη τον ακολουθούσε και τον έβρισκε. Μόλις έγινε γνωστή η τοποθεσία του κελιού του, οι αδελφοί έτρεξαν πάλι κοντά του σαν διψασμένοι.

Όταν ο Σέρβος δεσπότης Ιωάννης Ούγκλιεσα έπεσε από τους Τούρκους στη μάχη του Έβρου, οι μουσουλμάνοι επιτέθηκαν στον Άθω. Πολλοί μοναχοί, ανάμεσά τους και ο Όσιος Ρωμύλος, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα ασκητήριά τους. Ο Άγιος έφυγε για την Αυλώνα της Αλβανίας, νομίζοντας ότι σε εκείνον τον άσημο τόπο θα έβρισκε επιτέλους τη μόνωση.

Διαψεύστηκε όμως, γιατί πολλοί μοναχοί και λαϊκοί έτρεξαν κοντά του για παρηγοριά και καθοδήγηση. Ήταν άνθρωποι βυθισμένοι στην άγνοια, σκλάβοι των ταπεινών παθών και χωρίς ποιμένα να τους οδηγήσει στη σωτηρία. Με τον λόγο και με το παράδειγμά του οδήγησε πολλούς από εκεί στο φως του Χριστού.

Από την Αυλώνα έφυγε με τους μαθητές του και πήγε στη Ραβάνιτσα της Σερβίας, όπου υπήρχε μοναστήρι της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εγκαταστάθηκε κοντά σε εκείνο το ησυχαστήριο μαζί με τη συνοδεία των πιστών αδελφών. Εκεί, στα χρόνια χίλια τριακόσια εβδομήντα πέντε, παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο και ανέβηκε στην ουράνια βασιλεία.

Λέγεται ότι ο τάφος του ανέδιδε μια ανέκφραστη και ουράνια ευωδία που μαρτυρούσε την αγιότητά του. Και μετά την κοίμησή του ο Άγιος συνέχισε να επιτελεί μεγάλα θαύματα ανάμεσα στους πιστούς. Έδιωχνε τα δαιμόνια και θεράπευε κάθε λογής αρρώστιες και ανθρώπινους πόνους.

Με τις άγιες πρεσβείες του ας λάβουμε άφεση αμαρτιών και πλούσιο έλεος από τον φιλάνθρωπο Θεό μας.