Στη μέση του δρόμου, ένας νεαρός ταξιδιώτης από τη Δαλματία χαιρέτησε τους στρατιώτες του ηγεμόνα με τα λόγια «ειρήνη σε σας, αδελφοί». Με αυτή τη μικρή φράση παρέδωσε μόνος του τον εαυτό του στο μαρτύριο για το όνομα του Χριστού. Τα χρόνια εκείνα βασίλευε ο αυτοκράτορας Αντωνίνος και οι ειδωλολάτρες πίεζαν τους χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα.

Όσοι αρνούνταν αντιμετώπιζαν φοβερά βασανιστήρια και τον ίδιο τον θάνατο σε δημόσιες δίκες. Στην επαρχία της Καμπανίας ηγεμόνας ήταν τότε κάποιος Φλαβιανός, άνθρωπος σκληρός και φανατικός εχθρός του ονόματος του Χριστού. Έστειλε λοιπόν παντού τους ανθρώπους του με εντολή να συλλαμβάνουν κάθε χριστιανό και να τον οδηγούν στην πόλη Ατίνα, όπου ο ίδιος βρισκόταν.

Εκείνο τον καιρό έφτασε στην Καμπανία ένας νέος από τη Δαλματία, νέος στα χρόνια αλλά ώριμος στη γνώση και τη χριστιανική σοφία. Όμορφος στην εμφάνιση, αλλά ακόμη ομορφότερος στη χάρη και την αγιότητα της ψυχής του. Λεγόταν Ιουλιανός και προερχόταν από αξιόλογη οικογένεια, όμως ζούσε με τιμή πολύ μεγαλύτερη μέσα στην πίστη του Χριστού.

Καθώς περνούσε κοντά στην πόλη Αναγνία, συνάντησε τους στρατιώτες του ηγεμόνα και τους χαιρέτησε με χριστιανικό τρόπο. Εκείνοι κατάλαβαν αμέσως από τα λόγια και τη συμπεριφορά του ότι ήταν χριστιανός και άρχισαν να τον ρωτούν για το όνομα και την πίστη του. Ο δούλος του Θεού, με την επιθυμία να μαρτυρήσει για τον Χριστό, αποκρίθηκε χωρίς κανέναν φόβο και ομολόγησε την πίστη του.

Δήλωσε ότι λέγεται Ιουλιανός, ότι κατάγεται από τη Δαλματία και ότι περνά τις χώρες κηρύσσοντας τον αληθινό Θεό. Είπε ακόμη ότι παρακινούσε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα είδωλα και να πιστέψουν στον Κύριο Ιησού Χριστό. Οι στρατιώτες θαύμασαν τη γενναιότητά του, όμως τον έδεσαν σφιχτά και τον οδήγησαν προς τον ηγεμόνα με χτυπήματα.

Καθώς προχωρούσαν τον χλεύαζαν λέγοντας ότι θα δουν αν αληθεύουν οι λόγοι του για τον Σταυρωμένο. Ο μάρτυρας υπέμενε τους ξυλοδαρμούς προσευχόμενος στον Θεό να του χαρίσει δύναμη μέχρι τέλους. Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον ενίσχυσε και του υποσχέθηκε θεϊκή συμπαράσταση σε όλη τη δοκιμασία.

Έπειτα ο άγιος νέος ευχαρίστησε τον πολυεύσπλαχνο Θεό και οδηγήθηκε στον ηγεμόνα, ο οποίος διέταξε αμέσως να τον κλείσουν σε σκοτεινή φυλακή. Η φυλακή εκείνη ονομαζόταν «Κρύος Λάκκος» και έμεινε εκεί επτά ολόκληρες ημέρες χωρίς τροφή και νερό. Σκοπός των ειδωλολατρών ήταν να τον εξοντώσουν με την πείνα και τη δίψα μέσα στη σκληρή απομόνωση.

Ο Θεός όμως δεν εγκατέλειψε τον δούλο του, αλλά του έστειλε άγιο άγγελο για παρηγοριά. Ο φυλακισμένος μάρτυρας συνομιλούσε μαζί του και έπαιρνε ουράνια τροφή από τα χέρια του ίδιου του ουράνιου επισκέπτη. Μετά τις επτά ημέρες ο Φλαβιανός κάθισε στο δικαστικό βήμα μπροστά σε μεγάλο πλήθος λαού.

Ζήτησε να φέρουν τον μάρτυρα και τον ρώτησε αν δεν ντρέπεται να προσκυνά έναν άσημο Ναζωραίο, σταυρωμένο μάλιστα δημόσια. Του είπε επίσης ότι θα κέρδιζε την εύνοια του αυτοκράτορα αν προσκυνούσε τους πατρώους θεούς. Ο μάρτυρας απάντησε με παρρησία ότι μόνο καύχημά του είναι ο σταυρωμένος Χριστός και η αγία πίστη του.

Πρόσθεσε ότι τα είδωλα είναι δαίμονες και ντροπή για όσους τα προσκυνούν τυφλά. Στα λόγια αυτά ο ηγεμόνας γέμισε οργή και πρόσταξε να τον χτυπούν στο στόμα και να τον τεντώνουν στο ξύλο των βασανιστηρίων. Ο άγιος μέσα στα κτυπήματα προσευχόταν λέγοντας ότι σε εκείνον τον Κύριο στηρίζει όλη του την ελπίδα.

Ζητούσε από τον Θεό να τον σώσει με τη δύναμή του και να ντροπιάσει όσους σχεδίαζαν εναντίον του το κακό. Πάλι ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον ενθάρρυνε να αγωνιστεί ανδρεία ως το τέλος. Τότε ο μάρτυρας στράφηκε προς τον λαό και τους είπε να μην ελπίζουν σε θεούς που έπλασαν τα ίδια τους τα χέρια.

Τους κάλεσε να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό που δημιούργησε από το μηδέν τον ουρανό και τη γη. Με τα λόγια αυτά οδήγησε στον Χριστό περισσότερους από τριάντα άνδρες, οι οποίοι ομολόγησαν την πίστη τους δημόσια. Έπειτα τον επανέφεραν στη φυλακή και το επόμενο πρωί τον έβγαλαν ξανά μπροστά στο δικαστήριο.

Ο ηγεμόνας του είπε ότι θα ήθελε ακόμη να τον λυπηθεί, αν εκείνος προσκυνούσε επιτέλους τους ανίκητους θεούς της Ρώμης. Ο μάρτυρας αποκρίθηκε ότι μάταια του μιλά, γιατί η πίστη του δεν πρόκειται ποτέ πλέον να αλλάξει. Δήλωσε ξανά ότι προσκυνά μόνο τον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη με τον λόγο του.

Ο Φλαβιανός εξοργίστηκε και πρόσταξε να κρεμάσουν τον Ιουλιανό στο ξύλο και να τον ξεσχίσουν με σιδερένια όργανα. Όμως με τη δύναμη του Θεού τα χέρια των δημίων αδυνάτισαν και πόνεσαν τόσο, ώστε δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Δεν κατάφερναν ούτε να αγγίξουν τον άγιο ούτε καν να κρατήσουν τα όργανα του μαρτυρίου στα χέρια τους.

Ενώ ο ηγεμόνας απορούσε για το παράδοξο, έφτασε αγγελιοφόρος και ανήγγειλε πως ο ναός του Σέραπη γκρεμίστηκε ολόκληρος. Τα είδωλα μέσα σε αυτόν είχαν γίνει σκόνη μαζί με τα υπόλοιπα αγάλματα της πόλης. Ο ηγεμόνας και οι ακόλουθοί του ντροπιάστηκαν, ενώ οι κρυφοί χριστιανοί μέσα στο πλήθος δόξασαν τον Χριστό με αγαλλίαση.

Οι ειδωλολάτρες όμως φώναξαν με μανία να εκτελεστεί αμέσως ο νέος, που θεώρησαν μάγο και εχθρό των θεών τους. Ο ηγεμόνας συμφώνησε με την απαίτηση του πλήθους και αποφάσισε να αποκεφαλιστεί ο μάρτυρας με ξίφος. Όρισε μάλιστα ο τόπος της εκτέλεσης να είναι ο χώρος όπου είχε καταρρεύσει ο ναός του Σέραπη.

Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να εκδικηθεί δήθεν την ντροπή και την ατιμία των θεών της πόλης. Οδήγησαν λοιπόν τον άγιο σε εκείνο το μέρος και εκείνος γονάτισε και προσευχήθηκε με δάκρυα στον Θεό. Ευχαρίστησε τον Κύριο γιατί τον αξίωσε, αν και ανάξιο, να πεθάνει για το άγιο όνομά του.

Τον παρακάλεσε να τον καθαρίσει με την ίδια του την έκχυση του αίματος από κάθε αμαρτία της ζωής του. Ζήτησε ακόμη να τον δεχτεί στην ουράνια βασιλεία και να μνημονεύει όσους θα τιμούν τη μνήμη του μαρτυρίου του. Αμέσως ακούστηκε για τρίτη φορά φωνή από τον ουρανό που βεβαίωνε ότι η προσευχή του είχε γίνει δεκτή.