Oshënar Germanos Maroulis, asketi i ndritur i Athosit

Në moshën vetëm tetëmbëdhjetë vjeç, ai la familjen e tij të pasur në Selanik dhe ndoqi një plak agiorit në shkretëtirën Athos. Atje ai jetoi plot gjashtëdhjetë e gjashtë vjet në bindje, agjërim dhe lutje të pandërprerë, duke u shërbyer gjashtë baballarëve të ndryshëm shpirtërorë. Oshënar Germanos lindi në Selanik rreth njëmijë e dyqind e pesëdhjetë e dy pas Krishtit, në një familje të devotshme dhe të madhe. Ai ishte i treti nga tetë fëmijët dhe prindërit e tij e rritën me bamirësi dhe besim të thellë në Zot. Që në moshë të vogël, Gjergji i vogël shquhej për rregullsinë, heshtjen, butësinë dhe thjeshtësinë e mrekullueshme të karakterit. Ai e donte shumë qetësinë, vigjiljen, meditimin dhe lutjen e fshehtë në dhomat e babait. Në shkollë ai toleronte me apati sjelljen e papërshtatshme të shokëve të tij të gjallë të klasës, pa u hakmarrë kurrë. Ai i trajtonte me dashuri të veçantë punëtorët e vuajtur që punonin në pronat e familjes së tij. Një herë i pa të djersitur dhe të rraskapitur dhe i nxiti të linin punën dhe të pushonin pak. I ati e qortonte nga jashtë, por përbrenda gëzohej thellë për ndjenjat filantropike të fëmijës së tij të virtytshëm. Prindërit po mendonin ta martonin, por ai nuk donte të bënte asgjë me botën e kotë që e rrethonte. Në zemrën e tij tashmë po piqte vendimi për një largim të përhershëm në shkretëtirë dhe në jetën asketike. Në atë moment tronditës, plaku i virtytshëm Joanii mbërriti nga Mali Athos i Selanikut. Plaku jetonte në Doheiaritiko Kelli dhe kishte zbritur në qytet për të vizituar dhe mësuar fëmijët e tij shpirtërorë. Rreth një mijë e dyqind e shtatëdhjetë pas Krishtit, i ri që në lindjen e tij të parë, Gjergji e ndoqi Plakun në Athos. Athosi i madh e pranoi si fëmijën e tij shpirtëror dhe e rriti derisa u bë njeri i përsosur sipas Krishtit. Pas një prove të shkurtër, ai u shugurua murg nga Plaku Joani dhe mori emrin Germanos. Ai shquhej menjëherë për ushtrimin mbinjerëzor, bindjen e gatshme dhe përulësinë e thellë që e karakterizonte në çdo moment. Ai kishte zgjedhur si zanat artin e mundimshëm dhe delikat të kaligrafisë së dorëshkrimeve të shenjta. Së bashku me Plakun e tij ata shpesh shkonin në Lavrën e madhe të Vatopedit për të adhuruar dhe marrë pjesë në shërbesat e shenjta. Etërit vatopedias i vlerësonin shumë dhe i pritën gjithmonë me nderim dhe dashuri të thellë. Plaku i moshuar e admiroi vartësin e tij të ri, ndërsa ai ngriti në mënyrë të paprekshme një ngarkesë të rëndë në rrugën e gjatë. Kur u gjykua para të gjithë murgjve vatopedin, ai duroi me guxim poshtërimin dhe fitoi respektin dhe admirimin e të gjithëve. Pas martirizimit të plakut të dashur Joani nga latinofronët në Selanik, shenjtori u nis për në Karyes. Prej andej u drejtua drejt kufijve të Lavrës së Madhe dhe iu nënshtrua Plakut Job. Jobi ishte asket në një shpellë kushtuar Hyjlindëses, shumë afër manastirit të madh të Agios Athanasi. Më vonë Jobi mori abatin e Lavrës, por mosbindja e vëllezërve e detyroi të kthehej në shpellë. Pas mërgimit të Jobit, Germanos iu dorëzua me radhë pleqve Myron, Malakia, Athanasi dhe Theodhorit. Kështu e gjithë jeta e tij kaloi në bindje të bekuar, si dishepull i përjetshëm dhe fëmijë shpirtëror para etërve. Nga çdo Plak ai fitoi diçka të veçantë, që të mund të kompozonte në shpirtin e tij një imazh hyjnor të të gjitha virtyteve. Nga njëra iu mësua të folurit, nga një jetë tjetër, nga një teori e tretë dhe nga një praktikë e katërt. Ai imitonte të gjithë dhe mblodhi në zemrën e tij elementin më të mirë që secili duhej të jepte. Në fund të jetës së tij ai pranoi si vartës të gjymtuarin Joaninikius, të cilin e shpëtoi nga vdekja e sigurt me lutjen e tij të zjarrtë. Në të njëjtën mënyrë të mrekullueshme ai shëroi nipin e sëmurë të Joaniit që e vizitoi atë në shkretëtirë. Në mënyrë të ngjashme, ai shpëtoi të afërmin e tij të sëmurë rëndë, Iakovos, i cili kishte arritur në prag të vdekjes. Në moshën tetëdhjetë e katër vjeç, pas një sëmundjeje të shkurtër, u preh në Zotin, duke u lutur deri në momentin e fundit. Vetëm tetëmbëdhjetë vitet e para të jetës i jetoi në botë, ndërsa të gjithë pjesën tjetër i kaloi në shkretëtirën e Athonit. Miku i tij Shën Sava i Vatopedinos e krahasoi me Antonin e madh për pastërtinë e zemrës dhe hirin e Shpirtit. Autori i jetës së tij është Shën Filoteu i Kuq, i cili e njohu personalisht dhe e donte shumë. Kujtimi i tij përkujtohet në njëmbëdhjetë tetor dhe gjithashtu në dhjetë korrik së bashku me shenjtorët vatopedin.