Apelisi, Luka dhe Klementi, tre apostujt e Septuagintës

Apostulli Pal e quajti atë "një nxënës në Krishtin" dhe kjo frazë e vogël do të vuloste përgjithmonë kujtimin e Shën Apelles. Vetë Pali u kërkoi të krishterëve të Romës që ta përqafonin me nder dhe dashuri të veçantë në letrën e tij. Shën Apeli i përkiste shtatëdhjetë apostujve të Zotit dhe shquhej për zellin e tij të zjarrtë në predikimin e Ungjillit. Dashuria për Krishtin e çoi deri në Romë, ku u bë një mbështetje për besimtarët e parë të atij qyteti të madh. Atje apostulli Pal e takoi nga afër dhe e deshi si vëlla dhe partner besnik. Më vonë Apellis u bë një ndriçues i Smirnës dhe e kulloti kopenë e tij me urtësi dhe përkushtim për shumë vite. Të tjerë madje e përmendin si peshkop të Herakleisë në rajonin e Trakias, ku edhe predikoi. Ai punoi pa u lodhur deri në frymën e tij të fundit, duke forcuar bashkësitë e porsandritura gjatë dekadave të para të vështira të Kishës. Shën Apeli u shfaq si një ushtar i vërtetë i Krishtit, me një zemër plot zjarr misionar dhe durim të palodhur. Ai u mësoi besimtarëve të Smirnës me fjalë të gjalla dhe një shembull të një jete të pastër e plot lutje. Besimi i tij i sprovuar e bëri atë të dashur nga të gjithë dhe të respektuar mes kolegëve apostuj të asaj kohe. Ai u nis për te Zoti në paqe, pasi i shërbeu me besnikëri dhe dashuri kopesë së tij për shumë vite. Kujtimi i tij përkujtohet së bashku me dy apostuj të tjerë të shtatëdhjetëvjeçarëve, Lukën dhe Klementin, në një festë të përbashkët. Shën Luka ose Lukios, për të mos u ngatërruar me ungjilltarin Luka, kanë jetuar edhe në vitet apostolike. Vetë apostulli Pal e përmend atë në letrën e dytë drejtuar Timoteut duke thënë: "Luka është vetëm me mua". Ai u bë peshkopi i parë i Laodicesë së Sirisë dhe mori përsipër detyrën e rëndë të organizimit të atij komuniteti të ri. Megjithatë, sipas traditës sllave dhe Shën Dhimitrit të Rostovit, ai identifikohet me vetë ungjilltarin Luka. Shën Luka u shqua për urtësinë dhe guximin e tij, pasi i priu besimtarët e Laodicesë nëpër persekutime dhe tundime. Ai e deshi kopenë e tij me kujdes atëror dhe dha gjithë jetën e tij për përhapjen e mesazhit të ungjillit. Ai i mësoi ata me mençuri shpirtërore dhe i mbështeti në të vërtetat që kishte mësuar nga vetë apostujt e Zotit. Ai doli si një shërbëtor besnik i Jisu Krishtit dhe e përfundoi udhëtimin e jetës së tij në paqe të thellë. Ai u nis drejt Zotit në paqe, duke e çuar deri në fund kopenë e tij me maturi dhe dashuri. I treti i këtij kori, Shën Klementi, përmendet nga apostulli Pal në letrën drejtuar Filipianëve. Aty Pali shkruan për Klementin dhe bashkëpunëtorët e tij, emrat e të cilëve janë shkruar në librin e jetës. Madje përmendet menjëherë pas dy grave të shenjta, Euodia dhe Syntychi, të cilat kishin bashkëpunuar me apostullin. Shën Klementi u shugurua peshkop i Sardës dhe me përulësi mori përgjegjësinë e Kishës së sapokrijuar atje. Ai kaloi shumë sprova dhe mundime, për të forcuar kopenë e tij dhe për të çliruar të vërtetën e Ungjillit. Ai madje mbante në trup shenjat e vuajtjeve të Zotit, siç dëshmon tradita kishtare për të. Ai nuk duhet të identifikohet me Shën Klementin, peshkop i Romës, kujtimi i të cilit përkujtohet më njëzet e katër nëntor. Ky konfuzion u bë edhe nga Eusebius i Cezaresë në historinë e tij kishtare. Dhe këta tre apostuj, Apeli, Luka dhe Klementi, u bashkuan në vallen e shenjtorëve të qiellit. Ata zunë vendin e tyre midis shtatëdhjetë dishepujve, që vetë Zoti i kishte zgjedhur dhe dërguar për predikim. Kisha e kremton së bashku kujtimin e tyre më dhjetë shtator, ndërsa i nderon edhe në njëzet e dy prill. Shembulli i tyre ndriçon edhe sot e kësaj dite ata që luftojnë për besimin e Krishtit dhe të vërtetën e Ungjillit. Do ta ruaj këtë dhe do të ekzekutoj vërtetimin. 09_10_Apostuj_Apellis_Loukas_Klimis. txt Teksti përfundimtar dorëzohet si `. txt` me rreshtin e titullit dhe katër seksionet e mësipërme, të ndara me rreshta bosh.