Koleksioni i relikteve të Shën Pjetrit të Moskës

Kur Katedralja e mrekullueshme e Fjetjes në Moskë u rindërtua, lipsani i shenjtë i Shën Pjetrit u transferua atje me shkëlqim. Disa vjet më vonë, vetë Shën iu shfaq Carina Anastasia, gruaja e Ivanit të Tmerrshëm, dhe e ndaloi hapjen e varrit të tij. Shën Pjetri, Mitropoliti i Moskës dhe Gjithë Rusisë, e zuri gjumi paqësisht në dhjetor 1326. Mbledhja e parë e relikteve të tij të nderuara u bë më 1 korrik të një mijë e katërqind e shtatëdhjetë e dy, dhe më pas u krijua një festë e veçantë për nder të tij. Mbledhja e dytë pasoi përurimin e Katedrales së re të Fjetjes së Virgjëreshës, më njëzet e katër gusht një mijë e katërqind e shtatëdhjetë e nëntë. Prej asaj kohe festa më e vjetër e 1 korrikut u zëvendësua me datën e re të njëzet e katër gushtit. Lëvizja u bë me nderim të thellë nga kleri, princat dhe njerëzit besnikë të Moskës. Katedralja e Fjetjes, e cila ishte rindërtuar me shumë kujdes, mori lipsanin e patronit të qytetit. Ky vend që atëherë është bërë një qendër shpirtërore, ku turma besimtarësh dyndeshin për të adhuruar hierarkun e madh të Kishës Ruse. Gjatë mbretërimit të Ivanit të Tmerrshëm, u krijua një festë e tretë për nder të Shenjtit, më katër gusht, me rastin e një shfaqjeje të mrekullueshme. Shën Pjetri iu paraqit Carina Anastasia, gruaja e devotshme e carit, dhe ia bëri të qartë vullnetin e tij. Ai kërkoi që askush të mos lejohej ta hapte varrin e tij dhe ta vuloste atë përgjithmonë për çdo brez besimtarësh. Carina iu bind me nderim urdhrit të Shenjtorit dhe u kujdes që të vendoset një festë e re në kujtim të tij. Nga dëshmitë e shkruara të hierarkut kanë mbetur tri letra të çmuara baritore, plot urtësi shpirtërore dhe dashuri. Në të parën ai u drejtohet priftërinjve, duke i motivuar ata të kryejnë shërbimin baritor me dinjitet dhe zell. Ai i nxit ata që të kujdesen me dashuri për fëmijët e tyre shpirtërorë dhe të mësojnë fjalën e së vërtetës. Në fund të letrës ai paraqet urdhrin kishtar për priftërinjtë e ve dhe i mbron ata nga akuzat dhe tundimet. Ai i këshillon ata të vendosen në një manastir dhe fëmijët e tyre të ndjekin një shkollë manastiri për edukim dhe arsimim. Në letrën e dytë, Shën i nxit priftërinjtë që të bëhen barinj të vërtetë dhe jo rrogëtarë, të cilët braktisin kopenë. Ai i thërret ata të luftojnë çdo ditë për fitimin e virtyteve të krishtera dhe dhuntive baritore, për të cilat ka nevojë shërbimi. Në letrën e tretë ai u kujton sërish klerit detyrimet e tyre të rënda baritore ndaj Zotit dhe njerëzve. Në të njëjtën kohë, ai i nxit laikët që të përmbushin vazhdimisht urdhërimet e Krishtit në jetën e tyre të përditshme. Këto letra janë një thesar i sekretariatit kishtar dhe zbulojnë ndjeshmërinë e thellë baritore të Shenjtit. Për shkak të kontributit të tij të madh në çështjet kishtare dhe politike të Rusisë, bashkëkohësit e krahasuan atë me Etërit e mëdhenj. Ai u krahasua me Vasilin e Madh, Gregor Teologun dhe Joani Gojartin për mençurinë e tij. Lufta kryesore e Shën Pjetrit ishte bashkimi i shtetit rus dhe bekimi i Moskës si qendër shpirtërore. Me hirin dhe maturinë e tij ai vuri në pah qytetin e Moskës si një qendër bashkimi të të gjithë tokës ruse. Kujtimi i tij nderohet çdo vit dhe imazhi i tij mbetet i gjallë në ndërgjegjen e popullit besnik.