Në një të çarë të thepisur të një mali të lartë pranë Antiokisë jetonte një asket, të cilin murgjit e quanin një njeri të pafajshëm si një pëllumb. Shën Gjergji Zotbartësi u bë babai shpirtëror i përkthyesit të madh Gjergj Shenjtor dhe e çoi atë në malin Athos. Shenjtori praktikonte në Malet e Zeza, në një zonë ku në atë kohë kishat dhe manastiret lulëzuan me rrezatim të madh shpirtëror. Të krishterët ortodoksë erdhën nga çdo cep i botës dhe u vendosën në manastire, duke kërkuar paqen dhe përparimin shpirtëror pranë etërve. Por bashkëjetesa e murgjve të kombësive të ndryshme shpesh krijonte tensione dhe konflikte të vogla brenda vëllazërive të rajonit. Për të mbetur i papërfshirë në këto përballje, At Gjergji kërkoi strehim në një përroskë të paarritshme të një mali të lartë. Atje ai jetoi në heshtje të rreptë dhe lutje të pandërprerë, larg zhurmës dhe grindjeve të njerëzve. Për këtë arsye baballarët e quanin edhe Gjergji i Mbyllur, për shkak të jetës së tij të qetë absolute. Fama e virtytit të tij doli shpejt nga kufijtë e malit dhe u përhap në të gjitha manastiret e Bjeshkëve të Zeza. Të gjithë murgjit e dinin mirë gjendjen e tij hyjnore dhe e respektonin thellësisht atë si një plak të urtë dhe të talentuar. Oshënar Gjergji Shenjtori udhëtoi drejt Maleve të Zeza në kërkim të një udhërrëfyesi shpirtëror vërtet të ndritur për jetën e tij. Ai kaloi nëpër çdo manastir të zonës dhe u lut me zjarr në të gjithë, duke kërkuar ndriçimin e Zotit në kërkimin e tij. Më në fund ai iu lut Shën Gjergj Rrëfimtarit, atij njeriu të pafajshëm si pëllumbi, që të merrte përsipër udhëheqjen e tij shpirtërore. Eglistos e priti me dashuri asketin e ri dhe i gjeti një vendbanim të përshtatshëm në manastir. I nënshtruari qëndroi me të për tre vjet të plota dhe jetoi me gjendjen asketike më të rreptë dhe kërkuese. Në fund të kësaj periudhe plaku e veshi me mega formë dhe e përfundoi në jetën e vetmuar. Pastaj e dërgoi në pelegrinazh në Tokën e Shenjtë, për të përqafuar me lot në çadrat e shenjta të Jeruzalemit. Pastaj e bekoi që të vendoset në Manastirin e Shenjtë të Iberëve në Malin Athos dhe të vazhdojë veprën e shenjtë. Qëllimi ishte ndërmarrja e vazhdimit të përpjekjeve përkthimore të Agios Euthymios Iberian dhe Saint. Kështu nxënësi mori rrugën për në Athos, me dëshirën dhe urdhrin e të moshuarit. Kur George Oshënar u kthye në malin Athos, në vend që t’i përkushtohej përkthimit të librave siç i kishte kërkuar plaku, ai ndërmori shërbesa të tjera. Për shtatë vjet të tëra ai punoi në bindje të ndryshme të manastirit, pa u marrë me punën që i kishte ngarkuar babai shpirtëror. Kur Shën Gjergji Rrëfimtari mësoi për këtë situatë, ai menjëherë dërgoi dishepullin e tij Teodorin në malin Athos. Teodori përcolli një mesazh të ashpër kontrolli dhe i kujtoi të nënshtruarit pse ishte dërguar atje. Misioni i tij ishte të përkthente tekste teologjike nga gjuha greke në gjeorgjisht, për ndriçimin e popullit të tij. Këtë herë Gjergji Shenjti iu bind me përulësi vullnetit të mësuesit të tij dhe iu përkushtua punës. Kur nuk po komunikonte me dishepullin e tij, Shën Gjergji i Vetmi jetonte në vetmi të plotë dhe të qetë. Ashtu si djali i tij shpirtëror, ai ia kushtoi një pjesë të madhe të kohës veprave filologjike dhe teologjike. Ai mbajti lidhje të ngushta me studiuesit e Manastirit Iberi dhe manastireve të tjera gjeorgjiane të asaj kohe. Shën Gjergji i Mbyllur vazhdimisht e nxiste djalin e tij shpirtëror që të vazhdonte pandërprerë përkthimin e literaturës teologjike orthodhokse. Ai besonte thellë se kjo vepër do të mbështeste shpirtërisht popullin e Gjeorgjisë për shumë shekuj. Vetë plaku i kopjoi me kujdes përkthimet e përgatitura nga Davidi Mtbevari. Bëhet fjalë për Jetën e Martës, nënës së Simeonit të Malit të Mrekullueshëm dhe për Jetën e Shën Barlaamit. Ky i fundit kishte jetuar në malet midis Sirisë dhe Kaukazit dhe ishte një asket i famshëm i Lindjes. Kur Gjergji Shenjtori u informua se këto Jetë nuk ekzistonin në kopje në malin Athos, ai u pikëllua. Pastaj Eglistos i kopjoi tekstet me dorëshkrimin e tij dhe ua dërgoi etërve të Athosit. Kështu thesari i hagjiologjisë kaloi nga Malet e Zeza në qelitë iberike dhe u ruajt për brezat e ardhshëm. Shën Gjergji Zotmbajtësit dhe i Mbyllur e zuri gjumi afërsisht në vitin njëmijë e gjashtëdhjetë e tetë pas Krishtit. Gjumi i tij i përjetshëm vulosi një jetë plot qetësi, bindje, përulësi, punë përkthimore dhe rrezatim të heshtur shpirtëror në të gjithë Ortodoksinë.