Σε μια απόκρημνη σχισμή ενός ψηλού βουνού κοντά στην Αντιόχεια έζησε ένας ασκητής που οι μοναχοί τον αποκαλούσαν άνθρωπο αθώο σαν περιστέρι. Ο Άγιος Γεώργιος ο Θεοφόρος έγινε ο πνευματικός πατέρας του μεγάλου μεταφραστή Γεωργίου του Αγιορείτη και τον οδήγησε στο Άγιον Όρος. Ο όσιος ασκήτεψε στα Μαύρα Όρη, σε μια περιοχή όπου τότε άνθιζαν εκκλησίες και μοναστήρια με μεγάλη πνευματική ακτινοβολία.

Από κάθε γωνιά του κόσμου έρχονταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί και εγκαθίσταντο στις μονές, αναζητώντας ησυχία και πνευματική προκοπή κοντά στους πατέρες. Όμως η συνύπαρξη μοναχών διαφορετικών εθνικοτήτων δημιουργούσε συχνά εντάσεις και μικρές διενέξεις μέσα στις αδελφότητες της περιοχής. Για να μείνει αμέτοχος σε αυτές τις αντιπαραθέσεις, ο πατήρ Γεώργιος αναζήτησε καταφύγιο σε μια απρόσιτη χαράδρα ενός πανύψηλου βουνού.

Εκεί έζησε με αυστηρή σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή, μακριά από τη φασαρία και τις διαμάχες των ανθρώπων. Για τον λόγο αυτό οι πατέρες τον ονόμασαν και Γεώργιο τον Έγκλειστο, λόγω της απόλυτης ησυχαστικής του ζωής. Η φήμη της αρετής του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του βουνού και διαδόθηκε σε όλες τις μονές των Μαύρων Ορέων.

Όλοι οι μοναχοί γνώριζαν καλά τη θεοφιλή πολιτεία του και τον σέβονταν βαθιά ως διορατικό και χαρισματούχο γέροντα. Ο Όσιος Γεώργιος ο Αγιορείτης ταξίδεψε στα Μαύρα Όρη αναζητώντας έναν πραγματικά φωτισμένο πνευματικό οδηγό για τη ζωή του. Πέρασε από κάθε μοναστήρι της περιοχής και προσευχήθηκε με κατάνυξη σε όλα, ζητώντας τον φωτισμό του Θεού στην αναζήτησή του.

Τελικά παρακάλεσε τον Άγιο Γεώργιο τον Έγκλειστο, εκείνον τον άνθρωπο τον αθώο σαν περιστέρι, να αναλάβει την πνευματική του καθοδήγηση. Ο Έγκλειστος δέχτηκε με αγάπη τον νεαρό ασκητή και του βρήκε κατάλληλη κατοικία μέσα στο μοναστήρι. Ο υποτακτικός παρέμεινε κοντά του τρία ολόκληρα χρόνια και ζούσε με την πιο αυστηρή και απαιτητική ασκητική πολιτεία.

Στο τέλος αυτής της περιόδου ο γέροντας τον ενέδυσε με το μέγα σχήμα και τον τελείωσε στη μοναχική ζωή. Έπειτα τον έστειλε σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, για να ασπαστεί με δάκρυα τα ιερά σκηνώματα της Ιερουσαλήμ. Κατόπιν τον ευλόγησε να εγκατασταθεί στην Ιερά Μονή των Ιβήρων στο Άγιον Όρος και να συνεχίσει το ιερό έργο.

Ο σκοπός ήταν να αναλάβει τη συνέχιση των μεταφραστικών κόπων του Αγίου Ευθυμίου του Ιβηρίτη και του Αγιορείτη. Έτσι ο μαθητής πήρε τον δρόμο για τον Άθω, με την ευχή και την εντολή του γέροντά του. Όταν ο Όσιος Γεώργιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος, αντί να αφοσιωθεί στη μετάφραση βιβλίων όπως του είχε ζητήσει ο γέροντας, ανέλαβε άλλα διακονήματα.

Για επτά ολόκληρα χρόνια εργαζόταν σε διάφορες υπακοές της μονής, χωρίς να καταπιάνεται με το έργο που του είχε αναθέσει ο πνευματικός του πατέρας. Όταν ο Άγιος Γεώργιος ο Έγκλειστος έμαθε για την κατάσταση αυτή, έστειλε αμέσως τον μαθητή του Θεόδωρο στο Άγιον Όρος. Ο Θεόδωρος μετέφερε αυστηρό μήνυμα ελέγχου και υπενθύμισε στον υποτακτικό τον λόγο για τον οποίο είχε σταλεί εκεί.

Η αποστολή του ήταν να μεταφράζει θεολογικά κείμενα από την ελληνική γλώσσα στη γεωργιανή, για τη φώτιση του λαού του. Αυτή τη φορά ο Γεώργιος ο Αγιορείτης υπάκουσε με ταπείνωση στο θέλημα του διδασκάλου του και αφοσιώθηκε στο έργο. Όταν δεν επικοινωνούσε με τον μαθητή του, ο Άγιος Γεώργιος ο Έγκλειστος ζούσε σε απόλυτη μοναξιά και ησυχία.

Όπως και ο πνευματικός του γιος, αφιέρωνε μεγάλο μέρος του χρόνου του στα φιλολογικά και θεολογικά έργα. Διατηρούσε στενούς δεσμούς με τους λογίους της Μονής των Ιβήρων και άλλων γεωργιανών μοναστηριών της εποχής. Ο Άγιος Γεώργιος ο Έγκλειστος παρότρυνε διαρκώς τον πνευματικό του γιο να συνεχίζει αδιάκοπα τη μετάφραση της Ορθόδοξης θεολογικής γραμματείας.

Πίστευε βαθιά ότι αυτό το έργο θα στήριζε πνευματικά τον λαό της Γεωργίας για πολλούς αιώνες. Ο ίδιος ο γέροντας αντέγραψε με προσοχή τις μεταφράσεις που είχε εκπονήσει ο Νταβίντ Μτμπεβάρι. Πρόκειται για τον Βίο της Μάρθας, της μητέρας του Συμεών του Θαυμαστού Όρους, και για τον Βίο του Αγίου Βαρλαάμ.

Αυτός ο τελευταίος είχε ζήσει στα όρη μεταξύ Συρίας και Καυκάσου και ήταν φημισμένος ασκητής της Ανατολής. Όταν ο Γεώργιος ο Αγιορείτης πληροφορήθηκε ότι αυτοί οι Βίοι δεν υπήρχαν σε αντίγραφα στο Άγιον Όρος, λυπήθηκε. Τότε ο Έγκλειστος αντέγραψε τα κείμενα με τη δική του γραφή και τα έστειλε στους πατέρες του Άθωνα.

Έτσι ο θησαυρός της αγιολογίας πέρασε από τα Μαύρα Όρη στα ιβηριτικά κελιά και διασώθηκε για τις επόμενες γενιές. Ο Άγιος Γεώργιος ο Θεοφόρος και Έγκλειστος εκοιμήθη οσιακά το έτος χίλια εξήντα οκτώ μετά Χριστόν. Η οσιακή του κοίμηση επισφράγισε μια ζωή γεμάτη ησυχία, υπακοή, ταπείνωση, μεταφραστικό μόχθο και σιωπηλή πνευματική ακτινοβολία σε όλη την Ορθοδοξία.