Një fëmijë njëmbëdhjetëvjeçar nga Megalo Horio i Karpenisit u gjend në Kostandinopojë, për të përfunduar me mashtrim të konvertuar në islam në një shtëpi osmane. Vite më vonë, më 3 korrik 1812, atij iu pre koka për Krishtin në moshën vetëm njëzet e pesëvjeçare. I riu Gjergji vinte nga Megalo Horio i Karpenisit dhe u largua herët nga vendlindja. Ai shkoi në Kostandinopojë dhe qëndroi te një i afërm që punonte atje si bakall. Një ditë ai mbante një tabaka bakri plot me enë balte kos në kokë nëpër rrugë. Papritmas ai rrëshqiti, tabakaja ra dhe enët u thyen të gjithë së bashku në rrugën e ngarkuar. Ndërsa fëmija qëndronte duke qarë në dëshpërim, një grua osmane e pa atë nga dritarja e saj. Ajo e mori atë në shtëpinë e saj, e ngushëlloi, e trajtoi me dashuri dhe e mbajti pranë saj me ëmbëlsi. Në ato ditë, burri i gruas po përgatiste dy djemtë e tij për synet sipas zakonit osman. Nën maskën e mirënjohjes për mikpritjen, ai sugjeroi që të bëhej synet me ta dhe Gjergji i vogël pranoi. Burri i premtoi se do ta birësonte dhe do ta linte të vizitonte fshatin e tij kur të donte. Kështu fëmija u bë mysliman dhe qëndroi në atë shtëpi dy vjet të tëra pranë tyre. Atëherë burri dyshoi se gruaja e tij ndjente një simpati të veçantë për Gjergjin e ri. Për këtë arsye ai ia dorëzoi një zyrtari osman, që të mund të ikte nga shtëpia e tij. Gjergji udhëtoi me të në Bullgari dhe Bosnje, për t’u kthyer më vonë në Kostandinopojë. Pas ca kohësh ai e kuptoi peshën e braktisjes së tij dhe vendosi të kthehej në shtëpi. Ai u kthye në fshatin e madh të Karpenisit, ku qëndroi tre vjet pranë njerëzve të tij në pendim. Gjatë gjithë kësaj kohe ai ndoqi me besnikëri dhe vazhdimisht shërbesat e shenjta të kishës së fshatit. Kur mësoi se një murg i quajtur Gjerasimi po përgatitej të kthehej në Malin Athos, vendosi ta ndiqte. Në Malin Athos mbërriti në Sketin e Shën Pandelejmonit, ku Jerondi Kiril pranoi të bëhej babai i tij shpirtëror me dashuri. Jerondi e mësoi të lutej drejt dhe i dha një kanonl, i cili përfshinte leximin e Martirologjisë së Re të Shën Nikodim Shenjtit. Një vit më vonë Gjergji u bë murg dhe mori emrin e ri monastik Gjerasimi për lavdi të Zotit. Kaluan edhe tre vjet dhe i kërkoi Jerondit bekimin për të ecur në rrugën e martirizimit. Jerondi iu përgjigj se kërkesa e tij ishte ende e parakohshme dhe e këshilloi të priste. Kaluan edhe tre vite të tjera, ndërsa At Gjerasimi vizitoi me zell dhe lutje manastire të ndryshme të malit Athos. Pastaj At Gjerasimi kërkoi bekimin e Jerondit për të vizituar nënën dhe të afërmit e tij. Bekimi u dha me dashuri, por Gjerasimi nuk shkoi në Fshatin e Madh, siç prisnin të gjithë. Ai udhëtoi drejt e në Konstandinopojë dhe u ribashkua me shtëpinë e fëmijërisë së njerkut të tij osman. Aty u përball me guxim dhe i tha se ishte mashtruar dhe rrethprerë padrejtësisht kur ishte i ri dhe i pafajshëm. Ai deklaroi se tani ishte rritur dhe mund ta dallonte qartë dritën nga errësira brenda shpirtit të tij. Ai rrëfeu me pafytyrësi se kishte lindur i krishterë ortodoks dhe si i krishterë ortodoks do t’ia dorëzonte shpirtin Zotit. Burri u befasua nga këto fjalë, por e fshehu zemërimin dhe e trajtoi me dashamirësi të shtirur. Ai e mbajti në shtëpinë e tij për tre ditë dhe i ofroi para, pasuri dhe përfitime të tjera materiale joshëse. Por Gjerasimi qëndroi i palëkundur dhe i palëkundur në besimin ortodoks pa hezitim dhe frikë. Pastaj njerku i sugjeroi që të shpërngulej diku tjetër dhe të pretendonte të ishte mysliman derisa të largohej nga qyteti. Ai i tha se përndryshe jeta e tij ishte në rrezik të menjëhershëm, pasi ai vetë e donte si fëmijën e tij. Por Gjerasimi iu përgjigj se një gjë e tillë ishte e pamundur dhe se ai do ta rrëfente publikisht besimin e tij në Krishtin. Pastaj ia dorëzuan zyrtarëve osmanë, të cilët e fshikulluan rëndë në qytetin e Kostandinopojës. Por Shën lavdëroi Zotin dhe iu përgjigj torturuesve të tij me guxim pa u përkulur. E futën në burg, ku torturat vazhduan të pandërprera për disa ditë në çdo mënyrë. Më në fund ai u dënua me vdekje dhe madje gjatë rrugës për në vendin e ekzekutimit u përpoqën ta përkulnin. Kur arritën në vend, Martiri u gjunjëzua dhe u kthye me kujdes në drejtim të lindjes për t’u lutur. Xhelati e ktheu mbrapsht me forcë, por Shën ktheu sërish fytyrën fort nga lindja. Atëherë xhelati u zemërua shumë, nxori shpatën dhe ia preu kokën në Baba Humai të Kostandinopojës. Kjo ndodhi më 3 korrik 1812, ndërsa neodëshmori ishte vetëm njëzet e pesë vjeç. Relikti i shenjtë i Shenjtit u varros fillimisht në ishullin Proti, afër Kostandinopojës, me nderim dhe nderim nga besimtarët. Më vonë ajo u transportua me kujdes në Manastirin e Shenjtë të Prussos në Evrytania, ku u ruajt si një thesar shpirtëror i paçmuar. Prej aty, në vitin 1971, një pjesë e relikes së shenjtë u transferua në kishën madhështore me të njëjtin emër në Megalo Horio. Ky tempull ishte ndërtuar me mund dhe dashuri nga banorët e Megalohorit kudo që ndodheshin për nder të bashkatdhetarit dhe shenjtorit të tyre. Sot qerrja e shenjtë dhe duart e shenjtorit ruhen me nder të madh në Manastirin e Prousos në Evrytania. Pjesa tjetër e faltoreve lipsane ndodhen në kishën famullitare të Megalo Horio, ku besimtarët i nderojnë ato. Tre nga rruazat e tij mbahen në tempullin qendror të Skitis Koutloumousiou në Malin Athos.